een nieuwe B cursus

"Dit is nog een oude B cursus", hoorden we zaterdag herhaaldelijk. We zaten met bijna alle docenten bij elkaar om een gemeenschappelijke visie te ontwikkelen. Nee, het is een nieuwe cursus, die onder de voorwaarden valt, die eerder gesteld zijn. Ook de B cursus, die opleidt tot het hoogste niveau in Nederland, gaat straks op competentie-leest geschoeid worden. Dat betekent zoveel als: je kijkt wat iemand al kan en weet dan wat hij of zij nog moet leren, voordat aan de eisenkan worden voldaan. Een goed trainingsprincipe is dat: eerst een "nulmeting", dan onderzoek en dan invullen. Maar dat doen we nu nog op bescheidener schaal, oude B cursus. Grappig was echter, dat iedereen vond, dat wat je (met) een groep leert over MTM aanvallen, bijvoorbeeld, direct weerslag heeft op je traininggeven. Lesgeven en TTC waren tot nu toe eigenlijk steeds gescheiden vakken. Terwijl ALLES met elkaar te maken heeft. Ik sprak mijn verbazing ook uit over het gescheiden examineren van een 20 minuten "conditiedeel" in een examenles. Alsof conditie, sportpsychologie , basketball X en O's en fundamentals in een trainingsomgeving uit elkaar te halen zijn. Je kunt het over de gescheiden aspecten hebben, dat zeker. Tot mijn tevredenheid waren we het dus eens. Het plan is nu om koppels te maken, die samen een onderwerp uitgaan diepen in theorie en praktijk. En tweemaal krijgen we dan ook een overlap met sportpsychologie. Het wordt een nieuwe cursus!

U16 met torpedo's

Weer een onderzeeboot als tegenstander. Nu gevuld met jongens. Annemiek en ondergetekende kwamen er al drie van tegen in het NDBC, afgelopen (als ik zo naar buiten kijk..) zomer.
Echt een confrontatie. De jongens zijn minstens zo groot, maar duidelijk lichter en zwakker dan de volwassen vrouwen waar ze tegenover staan. De balans slaat in snelheid en sprongvermogen duidelijk uit naar de tegenstander. Torpedo's lijken het soms wel. Wij hebben qua team-aanval wat meer in de mars, zouden normaal ook iets beter schieten, maar deze gedachte voordelen vallen weg, doordat we met een mannenbal spelen. De passes krijgen onvoldoende snelheid mee, zodat het voordeel van de samenwerking tussen passer en ontvanger bijna nul is en zelfs behoorlijk veel ballen worden onderschept. Dus blijft over de confrontatie tussen kracht en snelheid. En dit kleine onderzoekje mag uitwijzen, dat snelheid wint.
Eigenlijk gingen we daar ook van uit, door van te voren de break tot hoofdaandachtspunt te verklaren. Een speciale waarnemer zat aan de kant en registreerde onze breaks: toch nog zo'n 40 acties kregen bij ons het etiket "fastbreak" mee. Dat is wel iets waar we mee verder kunnen.
Ander, groot positief punt: Natalie maakte een minuut of tien mee. Rebounds, kreunen, scores en een enkel foutje en zelfs daar waren we wel blij mee.

Vertrouwen

"Je gaat zeker wel met vertrouwen die Pomotiedivisie in?" ,z ei coach Anjo Mekel, vooraf aan de oefenwedstrijd tussen Uilen1 en Tudo1.
Jawel was mijn antwoord en na afloop van de eerste helft wist ik dat nog zekerder. Van tevoren zeiden we tevreden te zijn X als we onszelf, elkaar niet kwijtraakten. Dat we als team wat zouden leren.
Het ging boven verwachting goed. We speelden principieel: bestreden alle layups, gaven weinig schoten weg en werkten hard in de rebound. (OK, niet hard genoeg maar daar waren we het ook allemaal overeens en dat hebben we dus geleerd...) We joegen aan de andere kant op layups, creerden vrije schoten en reboundden ook onder de Tudobasket heel behoorlijk.
Voor de rust durfden we zelfs te doen alsof we aggressief gingen pressen, met een reeks steals tot gevolg. Een alleszins acceptabele 34-41 op het scorebord.
Ok, en dan de tweede helft. Om principieel te blijven spelen hebben we nog wat meer inhoud nodig, zo blijkt en na een helft op onze tenen gelopen te hebben, kunnen we nu niet alle schoten meer onder druk zetten, sluipen er wat slordigheden in de organisatie en gaan er wel meer dingen fout. De koek is op. Aan ons om daar wat mee te doen. Maar vertrouwen? Jazeker wel.

U20

Ik denk nog steeds aan duikboten maar U20 is een leeftijdscategorie bij Basketball.
Vanmiddag speelden we tegen het grotendeels nieuwe Tudo team waarmee coaches Addie vd Stam en Frans Maste de landelijke competitie in gaan.
Het was een leuke ploeg, die de veel ervarener Uilen geen moment makkelijk in het spel liet komen. Goed voor ons.
Tudo had duidelijk meer aan verdedigen gedaan, Uilen meer aan een aanvalsopzet.
We kwamen meteen 15-5 achter door erg slordig met de goede kansen om te springen. Het beeld van de wedstrijd is meteen gegeven als we opmerken, dat we nog in het eerste kwart weer helemaal terug en zelfs voor kwamen met 20-18. Het ging steeds op en neer, wij unanswered points en dan zij weer een streakje.
We pressten af en toe heel goed, vulden elkaar goed aan in de rotatie, we speelden in de eerste helft heel aardige collectieve aanvallen ( die niet allemaal tot scores, maar wel vaak tot goede pogingen leidden) , we konden ook redelijk improviseren, als iemand haar tegenstandster versloeg en we hadden er meestal goed tempo in en ook daarmee schiepen we goede mogelijkheden. Het lijkt alsof we ook conditioneel al wat verder zijn dan ik dacht, zeker in het licht van de beperkte nadruk die daarop heeft gelegen.
Maar ook gaat er nog erg veel fout en dat is de reden waarom we nergens echt los kunnen komen van de (upgraded) juniorenploeg.
Behalve de felle tegenstand, kan ik vier redenen verzinnen waarom dingen (nog) foutgaan:
gebrek aan timing in techniek en tactiek (logisch), gebrek aan balans ( we schoten relatief weinig van afstand en daardoor was het juist weer vrij vol in de paint) gebrek aan kennis (moeten we gaandeweg, maar snel oplossen) en gebrek aan concentratie. Speciaal op het afmaken van pass of schot zullen we nog flink moeten trainen. Cookie schoot nog weinig van buiten maar oefende dan ook het aanvoerderschap. Iris en Karin waren nadrukkelijker aanwezig onder de basket dan we hadden durven hopen tegen supertalent Rianne de Roos. (Ja ook van haar heb ik de papa training mogen geven...) Charlotte was behoorlijk op schot maar nog wat zwakjes op de pass, als ze onder druk werd gezet, net als Lyet. Vooral een kwestie van timing. Tessa was enerzijds goed aan het verdedigen maar werd ook nogal vaak op handtastelijkheden betrapt. Elke schoot en passte vaak goed maar lang niet altijd. Margreet was zoals altijd heel actief in de break en had een paar bevrijdende drives en steals. Scores zijn niet bijgehouden, iedereen droeg bij, ook in het missen...Eindstand 69-61. Hee, en meestal winnen we niet van de junioren. We worden vast goed dit seizoen.

No more Macattack

Net Supersize Me weer gezien. Man eet maand alleen maar bij MacDonald en wordt erg ongezond in die tijd. Het is maar goed, dat een van de uitkomsten van de teambespreking het afschaffen was van de tweewekelijkse Macatttack op de terugweg.
Ik zou kunnen zeggen, dat dit team al zwaar aan de salades was, maar dan zou ik liegen en trouwens, zelfs die schijnen een flinke calorische waarde te hebben.
Dus zoeken we nu een biologische fruitzaak als sponsor! Ik weet nog dat BC Markt Utrecht aan de eredivisie meedeed, dus zo gek is dat helemaal niet: u verzorgt 10 keer een riant fruitpakket (wortels mogen ook) voor een persoon of 14 en wij dragen u op handen. En op onze rug.

Een bal met een piemel

Continu innoveren, moetn ze ook bij Spalding denken. En net op tijd, mag ik wel zeggen. Van de vorige lading nieuwe ballen liep een stel te snel leeg, daarvoor waren ze bijna niet rond te krijgen, en bij de allerlaatste bevoorrading is er een probleem met het vast blijven zitten van de stukjes leer-fineer die ons het lekkere gevoel geven. (Bijna iedereen, die ik heb gecoacht is dat met mij eens: Spalding grain is het lekkerst aan de handen. De bal moet een maand of twee tot twaalf oud zijn, daarvoor is het niks en daarna gaat het langzaam bergaf, maar andere ballen... nee, net niet meestal. Een uitzondering was de overwegend uit de Veenkolonien afkomstige groep Moestasjers van een paar jaar geleden. Voor hen heb ik nog jaren een laatste Molten SB 77 bewaard......Zij zwoeren daarbij.) Maar toch; het gaf te denken. Moest het Sportcentrum maar eens over op een ander merk? En dan slaat Spalding toe met een hartverwarmende innovatie. De Infusion vrouwenbal. Deze kun je, als je hem iets te hard vind of te zacht, ter plekke aanpassen aan je wensen. Zonder tussen komst van een ballenpomp. De bal heeft een extra ventiel, dat je kunt ontsluiten met je nagel en dat dan opeens een minipompje bloot geeft. Het is wel een beetje of je de staat van opgewondenheid van de bal manipuleert.... Ideaal voor scheidsrechters. Het moeten toch eigenlijk wel mannelijke scheidsrechters zijn, want niet elke duimnagel is helemaal robuust genoeg....

dilemma

Help even denken, allemaal. Ik heb al eens geschreven over de Positive Coaching Alliance. Daar werd ik deze zomer door gevraagd commentaar te leveren op de volgende gebeurtenis, die beschreven is in Sports Illustrated:
Er is een kampioenswedstrijd in een Baseball-little league, een competitie voor 9-10 jaar oude honkballertjes, ergens in Utah.
Game is on the line. "Yankees" staan 1 punt voor, laatste slagbeurt voor "Red Sox". Nog 1 nul nodig. Aan slag een van de beste slagmensen. De coach gaat tactisch coachen en geeft deze jongen een "walk" (opzettelijk 4 wijd en de slagman mag gratis doorlopen naar het eerste honk) Dit is een heel gebruikelijke taktiek en ongeveer even eervol als bij basketball een box&one, waarbij jij die ene bent. De ellende is echter gelegen in de opstelling van de Red Sox. Nu is aan slag een jongetje dat Romney heet en net ongeveer genezen is van kanker en eigenlijk alleen om sociale redenen mee mag doen. Hij wordt uitgegooid en nu is de geurde goar.
Begrijpt u het een beetje? De vraag is nu: kan dit? En zo ja, waarom en zo nee waarom niet? Respect voor elke deelnemer bestaat alleen bij het serieus nemen van elke tegenstander? Onsportief, want de coach wist van de moeilijkheden van Romney?
Commentaar van Romney zelf, na afloop: "I'm gonna work on my batting, so maybe next year, I 'll be the one who gets the walk." Over hem hoeven we niet in te zitten, dus: Kanker overwonnen en klaar voor de volgende uitdaging.

lichaamstaal

Op internet was de ongeveer 20 minuten durende persconferentie van Team USA te zien, na de gewonnen kwartfinale tegen Duitsland. Eerst was Lebron James in beeld. Op z'n Kluiverts mompelde hij een paar beleefdheidsfrasen over de tegenstander. Hij verveelde zich duidelijk en keek de vragensteller niet aan. Ondertussen zat de door mij hooggewaardeerde coach K. er naast in z'n papieren te rommelen. Ik zat door de plichtmatigheden van James en verheugde me op inspiratie uit de mond van de Duke coach, die ik alleen nog kende van m'n boekenkast. Toen was de coach aan de beurt. Iemand stelde een vraag in een voor mij en ook voor hem onverstaanbare taal. Zal wel Japans geweest zijn. Maar tot mijn grote verbazing deed de coach zijn ongeinspireerde pupil na. Hij toonde ook absoluut geen respect voor de persoon die de vraag stelde en bleef wat om zich heen kijken. Ik let nogal op lichaamstaal, tegenwoordig. Ik was geschokt. Ook dit Amerikaanse team heeft het dus niet in de gaten en de coach geeft het goede voorbeeld niet. Ze konden niet eens voor de pers doen alsof enthousiasme ook een rol speelt bij een goed team. De rest is history...Team USA gaat onderuit tegen Griekenland. Heeft coach K. een Kees Jansma?

planning

Het is een heel lang voorseizoen voor de meiden, maar kort voor de andere teams. Volgende week beginnen de roostertrainingen en de planning daarvoor is nog niet helemaal rond. Grappig, dat het toch veel beter werkt, als je met een groepje bij elkaar zit. Al weken gaan er emails heen en weer met nieuwe voorstellen, waarbij het ene gat met het andere wordt gevuld en niemand meer weet waar de schat begraven ligt. Eenmaal rond een tafeltje is het teamwork heel goed. De clubs komen voor hun eigen zaak op maar zien elkaars belang en gunnen elkaar ook wat. Moestasj gebruikt relatief wat minder sportleidersuren dan waar ze formeel gezien recht op hebben. Uilen zet die vooral in op de laagste en de hoogste teams. Er gaat een rooster aankomen, waarbij de vaste staf goed contact houdt met veel van beide verenigingen. En volgend jaar worden de onderhandelingen hopelijk weer makkelijker door dat fantastische sportgebouw van de His.
Ondertussen moeten we ook oefenwedstrijden plannen voor het meidenteam. Er lopen al onderhandelingen met Tudoteams, Jugglers, Shadows en Groene Ster. En ik wou ook wel eens contacten met Duitsland aan gaan knopen. Daar zit het hogere niveau wat dichterbij...
De planning van het voorseizoen verloopt qua trainingen ook wat anders. Overbelasting ligt altijd op de loer. Normaal bereiden we ons in 4-5 weken voor, nu kunnen we een aanloop nemen naar het belastender gedeelte van de voorbereiding.
Volgende week gaat onze omvang terug lopen en dan moet de intensiteit fluink omhoog. We genieten nog maar even van de tijd die we nu nog hebben om echt stil te staan bij ons systeembewustzijn en om geduldig naar de juiste techniek en timing te zoeken.

ubuntu

Begonnen! De eerste trainingen zitten er weer op. Iedereen van harte begroet. We doen, op mijn verzoek nog wat meer aan ubuntu. Ubuntu komt uit een Zulu gezegde: Umuntu ngumuntu nagabantu, wat letterlijk betekent: een mens wordt pas mens door andere mensen. Een "zwart" idee van samenleven. Sinds de opkomst van de zwarte basketballers in de sport doen we er steeds meer aan: erkenning van anderen door stevige, soms gecompliceerde handshakes en bedanken voor passes, screens of switches.
Het is zoveel als: ik zie wat jij doet en dat je d'r bent en we staan voor hetzelfde. Mooi he?
Een ideaal begin gemaakt, door onze eigen thuisarena, de Struikhal voor het seizoen in te wijden. Hier zullen we de meeste punten gaan halen, hier gaan we ons thuis voelen.
Verder hebben we een begin gemaakt met bewust laten zien, dat we het zo goed mogelijk willen doen. Bodylanguage zegt in dezen meer dan woorden. Mijn oude slogan: mooi basketball is goed basketball heb ik ook weer opgepoetst. We doen altijd alsof en daarmee doen we het gewoon echt.
De eerste kink zat ook al weer in de kabel. Bij de tweede training was ik vergeten mijn telefoon stil te zetten (uit kan niet goed, want ik gebruik hem ook als klok en stopwatch) Tot tweemaal toe drukte ik weg. Als het dan belangrijk is, bellen "ze" maar naar het sportcentrum. En dat gebeurde. Pelle was op een heel ongelukkige manier van de fiets op z'n snufferd gevallen en helemaal hysterisch van de pijn. Bloed overal, tanden los, dikke lip. Hij leek wel een tapir.
Mijn overkomst was dus zeer gewenst. 's Avonds zat ik, nog voor het eind van de training bij de huisartsenpost. Het viel gelukkig mee: geen hechtingen nodig en geen "grotemensentanden" beschadigd. Die melktandjes boven waren toch binnenkort aan de beurt.
Ik verwacht, dat de rest van de training goed is gegaan en dat we met behulp van Natalie en mijn beetje Mindmap-achtige trainingsvoorbereiding nu al ongeveer alle principes van de verdediging in het hoofd hebben. Alleen nog maar in het hoofd maar daar begint het leerproces ook. Nu straks nog doen alsof onze lichamen op de juiste manier de bal aanvallen.
Hebben de meiden iets niet gesnapt, dan hoop ik dat de discussie in elk geval wel in het mentale model is terechtgekomen. Zelf iets zeggen en het dan uitvoeren: dat blijft je bij.
Ik zie jullie.

vakantiehoofd

Mijn laatste mesje brak al op de tweede dag van de vakantie. In Oslo waren ze te duur, op de Fjell was er niks. Dus werd m'n hoofd langzaam van binnen leeg en van buiten vol. En naarmate ik meer op Phil Jackson ging lijken, kreeg ik meer denkruimte vrij om over het leven (= goeie metafoor voor basketball) na te denken.
Nu snap ik, hoe Phil het doet. Ik ben er klaar voor (wel weer glad).

nieuw seizoen, verse licentie

De zomer is voorbij? Het seizoen staat voor de deur? De promotiedivisielicenties moeten doorkomen en ook de coach is aan een verse licentie toe. (Coachlicenties verlopen na vijf jaar. In die tussentijd moet je een aantal stempeltjes op je kaart halen om te laten zien, dat je kennis up-to-date is gebleven. Heb ik keurig gedaan. En dan noemen ze mij Old School???) Als bondsdocent krijg je dan een nieuwe kaart gratis. Mooi. Meteen per kerende post en ook nog eens een algemeen toegangsbewijs. Prachtig. Alleen... Ik had zo'n mooi nummer op m'n kaart: 32. Dat is mooi laag en een zeker gevoel van elite. Er zijn niet zoveel gele C-licenties in omloop (mijn licentie is de laatst uitgegeven C-licentie en dat heeft cachet. Bovendien kon ik dat onthouden.
Nu blijk ik gewoon te zijn opgegaan in de telling van andere licentienummers: 2910. Ik vind dat niks. Ik was graag een beetje elitair, geloof ik.

adviezen voor sporters

Mijn leeftijdsgenoot en goede vriend Rink Hooisma, scherm-, turn- squash- zwem- en roeidocent bij ons Sportcentrum is nu ook nog eens fysiotherapeut geworden. Ik vind het knap. Hij zal nu allerlei adviezen aan sporters gaan geven en daar had ik er nog wat van in de kast staan. Meer voor de leukigheid ooit al eens gekocht. Ik zou echter geen beter gebruiker van deze kennis weten.
Voordat Rink het van me kreeg heb ik de inhoud nog even gescand en een aantal aanbevelingen wil ik ook eenentwintigsteeeuwse sporters niet onthouden: Door de week raad dr. Opstal vezelrijk brood aan, maar op de wedstrijddag wil hij de spijsvertering niet nodeloos belasten en laat hij ons wit brood eten.
U moet in elk geval naakt slapen, heel belangrijk. Geen geknel en koud krijgt de sporter het ook niet.
Heel modern is de methode van ontspanning. Eigenlijk moet ook dat naakt voor het open raam, maar in elk geval ziet de goede dokter veel heil in ontspanningstechnieken.
Wat kledingadviezen betreft is de bekende sportarts uit Nederland, tevens warm pleitbezorger van saunagebruik, haast te laat geboren. Sport in het oude Griekenland moet hem zeer hebben aangesproken.
De adviezen over eten op de wedstrijddag hoeven nog niet direct te worden opgevolgd, misschien is het voor de naaktrecreatie wel het geschikte moment om eens wat mee te experimenteren.
Op de vraag hoe sex in het weekschema kan worden ingepast is de dokter zeer uitgesproken: het enige moment waar van wetenschappelijk is komen vast te staan dat sex slecht te combineren is met sportprestaties is tijdens de sportbeoefening. Anders nooit. Ach en als u toch al naakt bent....

flow

Vanochtend, voor dat het heet werd, jogde ik voorzichtig door de weilanden rond Stedum. Hardlopen is voor mij al jaren afzien. Tegenwoordig hoef ik wat minder mee te zeulen en dat scheelt behoorlijk. Het ging best lekker. Maar flow? Nee. Wel zo lekker, dat ik bijna spontaan over flow na kon denken. (De laatst bestudeerde module van een cursus Sportpsychologie drong zich op) Vroeger genoot ik nog wel eens van flow. Dan vergat ik alles om me heen, het lopen ging vanzelf en hoe laat het was moest je me niet vragen. Met lopen had ik dat niet zo vaak. Ik liep teveel met een doel: conditie voor basketball of 1 periode per jaar, voor de grote estafettes.
Met basketball had ik wel regelmatig. Toen ik nog speelde, bedoel ik. Als coach heb je nooit flow, nu ik er over nadenk. De tijd heb je altijd in de gaten, bijvoorbeeld. En het spel wordt bewaakt, ook als het goed gaat. Loslaten kan maar zelden, al zou je het willen. Het is net als vroeger, toen ik bezig was met het bijvak filmkunde: B-films werden een stuk interessanter, maar je overgeven aan echt goede films wordt veel lastiger als je beroepshalve camerastandpunten en montagetempo bij gaat houden. Slechte wedstrijden zijn voor een coach minstens zo interessant als geweldige. Zitten en lekker kijken is er nooit bij. Terwijl helemaal opgaan in iets toch zo lekker voelt.
Maar hoe komt een basketballcoach aan flow? Ooit weer op de fiets of misschien wel lopes? Misschien moet hij het maar doen met de flow van z'n team.

netwerk

Ik behoor tot het netwerk van iemand die niet van netwerken houdt. Daarom moet de basketballcoach uit het westen van het land, wel iets overwonnen hebben voor hij de telefoon heeft gepakt om me te bellen.
Of ik een goed woordje voor hem kon doen bij de mensen van de HanzeHis, waar hij solliciteert op een docentenfunctie bij de afdeling Sportmanagement. Niet zo'n gekke gedachte om een link te veronderstellen tussen het Sportcentrum van de Universiteit en Hogeschool Groningen en de sporttak van die Hogeschool zelf.
Maar eigenlijk is die er toch niet. Waarom de Knowhow niet wat wordt opgevijzeld door wederzijdse kruisbestuiving zou ik eigenlijk niet weten. Sorry, Bert. Gek, maar je netwerk reikt niet tot in andere sportinstellingen. Jammer eigenlijk. Kunnen we daar niet wat aan doen? Als Bert daar nu eens gaat werken en dan in de toekomst eens een leuk team bij de Groninger Studenten gaat coachen? Dan hebben we een netwerk.

14 oktober

Schrijf maar in je agenda: 14 oktober begint de competitie. Over ruim een kwartaal.

Wat wil je weten?

Hieronder begint het komend seizoen.
De coach hoort in te schatten waar de spelers staan. Als team, maar ook individueel.
Op grond van deze inschatting kunnen we tot IPP komen. Gooi er maar een term in: individueel progressie plan. Het is even geleden, dat ik dat per formulier gedaan heb, dus heb ik maar iets nieuws gemaakt. Mijn meiden kunnen het downloaden en mailen. Het hoeft niet naar de coach, trouwens. Als het maar tot inzicht leidt.

Zelfevaluatie formulier

Datum:
Naam:
Email :
Bezigheid overdag:

Geboortedatum
Lengte
Gewicht
Positie

Hoe schat je jezelf in? Altijd lastig en dan moet het ook nog van twee kanten. in de eerste plaats objectief: schaal 1-10, 1= start from scratch, 10= top WNBA. Maar daarnaast wil ik ook weten tot welk segment je jezelf, binnen het team, rekent: a klasse (beste drie), b subtopper (beste helft) c mindere godinnen.

Instelling
Positief denken
Teamgeest
Conditie
Snelheid
Kracht
Uithoudingsvermogen
Mentaliteit
Stressbestendig
Doorzettingsvermogen
Leervermogen
Communicatie
ballhandling
(ont)vangen
passing
rechts
links
passdiepte
passkeuze
aanvallend voetenwerk
Vrijlopen
Posten
Afrollen
Pivoteren
drive links
drive rechts
dribble op snelheid
controle dribble
richtingveranderingen
driepunter
stop en pop (jumpshot)
powermove
hookshot
turnaround&jumpshot


verdedigend voetenwerk
on the ball
off the ball
postdefense
helpside
close out
boxing out

inzicht in fastbreak
in press
tegen press
halfcourt offense
halfcourt defense
out of bounds
in tegenstander


Waarin ben je afgelopen seizoen beter geworden?

Wat ga je deze zomer doen waar je een betere speler van wordt?
Qua instelling?
Fysiek?
Technisch?
Mentaal?
En volgend seizoen?

Wat was je rol in het team?

Met wie speel je het liefst samen? (1,2,3) Waarom?

Met wie het minst graag? (1,2,3) (dit wordt geen idols) Waarom?

Wat voor rol heb je voor jezelf in gedachten in het team van volgend seizoen?

Wat verwacht je van de coach?

Wat verwacht je van je teamgenoten?

Wat is je uiteindelijke doel?

En met basketballen?

sportpsychologie

"Ik wil dat ons land juicht" van Guus Meeuwis gehoord? Heeft ie samen met Ruud v Nistelrooy geschreven. Tekst komt erg bekend voor. Op wat ingebakken sentiment na, woord voor woord afkomstig uit de Sportpsychologie. Goed bezig, Ruud.

parelmoestasj

Dertig jaar geleden is het alweer, dat de ondergeschoven studententak van Donar opeens veranderde in Moestasj. Dat is echt Good Old Moestasj.
Opeens zwarte shirtjes van Jansen en Tilanus in plaats van de afdragertjes van NN Donar, die trouwens toch veel te groot waren, zeker voor voorzitter Frits.
Met drie man zaten we herinneringen op te halen aan een van de leukste periodes in ons basketballverleden. Echte ouwe Moessies, tussen neus en lippen wat verkaald en verder wat vergrijsd, maar we waren erbij. En volgend jaar bestaat Uilen 50 jaar en dan zijn we er waarschijnlijk gewoon weer. Want deze Good Old Moestasjers zijn ook grijze Uilen. En waren we toen anders? Zo ja, dan hebben we het niet gemerkt...

dierbaren

Zoals dat ook gaat met mensen, die op elkaar gesteld zijn, zijn Moestasj en Uilen, de zwarten en de groenen, ook altijd om elkaar aan het heen draaien in een dans van toenadering en afstoting.
De belangen zijn dezelfde, de meeste feesten zijn hetzelfde, al kun je je natuurlijk voorstellen, dat je ook beide je eigen ruimte nodig hebt. Zo willen de Moessies ook wel eens onder elkaar zijn, bij een lustrum bijvoorbeeld.
Mijn gewaardeerde ex-collega Marten Scheepstra, die nog nooit in een statement is gestikt, speelde de verschillen tussen beide clubs enorm hoog op: "Natuurlijk is er wel een groot verschil in cultuur tussen Uilen en Moestasj", verkondigde hij steevast. "Ja hoor, dat is er echt: Uilen spelen in het groen en Moessies in het zwart."
Uiteraard bestaat er wel een wij en zij. Bijvoorbeeld doet het idee de ronde, dat Moestasj meer een club is van de universiteit en Uilen meer van het HBO. Wie telt het even na? Moestasj zou ook meer corpsleden tellen. Corpsleden horen natuurlijk niet bij onontgroende Uilen. Moessies doen meer aan identiteitbevordering door gezamenlijk naar toernooien te gaan en met een hele grote afvaardiging "The March Of The Penguins" te bekijken. Uilen hebben zoiets, sinds de teloorgang van de Fabeltjeskrant, niet.
De verschillen zijn dus heel klein, ongeveer zo groot als die tussen twee mensen, en dan nog tussen mensen, die best eens iets met elkaar zouden kunnen krijgen. De belangen zijn in elk geval dezelfde. Beide clubjes zijn echter nogal klein volgens ACLO maatstaven.
Een paar jaar geleden had ik de clubs na eindeloos gelul eindelijk zover, dat ze zich samen aan de ACLO zouden presenteren, als de Groninger studentenbasketballers.
We praatten over verdergaande samenwerking op het vlak van wedstrijdplanning, scheidsrechtersaanschrijving, uitwisseling van coaches en zelfs teamindeling.
Helaas wilde de ACLO er niet aan en bleef de verenigingen nadrukkelijk als twee verschillende gesprekspartners beschouwen en vanaf dat punt liep het weer wat uit elkaar. Het werd zelfs erger: De urenaanvraag ging tot twee jaar geleden altijd via de vakgroep (lees: via ondergetekende. Ik overlegde met de clubs over aantallen teams, wensen mbt uitbreiding daarvan en over coaches en overlegde binnen het sportcentrum over het aantal toe te wijzen uren. Vervolgens werd er dan weer in overleg met de besturen een rooster gemaakt, waarin de overeenkomsten meer dan de verschillen werden benadrukt. In gezamenlijkheid kon altijd worden duidelijk gemaakt welke teams meer training behoefden dan andere.
Nu worden de clubs gedwongen helemaal aparte aanvragen te doen, waarbij alleen rekeing wordt gehouden met de harde cijfers van de ledenaantallen en niet met verschillen in niveau. Moestasj heeft niet bijzonder veel noten op de zang en heeft zich bescheiden opgesteld meteen aanvraag die de eigen behoeften dekt. Uilen heeft meer begeleiding nodig omdat daar nu een keer de problematiek van twee landelijk spelende teams speelt. Probleem van de aparte clubs, zegt de ACLO.
Meer dan ooit hebben de clubs elkaar nodig. Samen hebben we meer dan 200 leden. Dat is een behoorlijke samenlevingsvorm. Het moet er maar weer eens van komen tussen groen en zwart. Les extremes doivent(?) se toucher.

Niets boven de RuG

We kunnen er niet meer omheen. Vorige week was de Groninger Universiteit met voorsprong het sportiefst, gisteren wonnen "we" ( zie Jan Mulder, Volkskrant, heden) ook de universitaire kennisquiz. Fijn voor ons.
Jammer dat de Rector Magnificus niet in Twente is gesignaleerd, aan de andere kant: hij had dan ook voor de moeilijke keuze gestaan een finale met Groningen uit te zoeken. Misschien beschouwt hij dit VPRO programma ook wel als Studentenkampioenschapsfinale en koos hij voor die, waarbij de TV aanwezig was....
In elk geval "wij" feliciteren "ons" en het College van Bestuur hartelijk met de succesvolle meimaand. Nu nog de toptien van het Times Higher Educational Supplement.

toppers

Ik weet nog steeds niet waar ik tevredener over was: over het goede spel van de GNSK ploeg in Twente wat culmineerde in een erg goede eerste helft van de finale tegen Amsterdam of over de overwinning van de achterblijvende Uilen in de laatste competitiewedstrijd in Stadskanaal. Allebei een genoegen, dat mijn nachtrust erg ten goede kwam. Voor het eerst van m'n leven heb ik dan ook door het toernooifeest heen geslapen. Hulde.
Dat Amsterdam te goed zou zijn, was wel te verwachten. De complete basis van eredivisieploeg Lely versterkt met Tanya Bröring (die met lede ogen de life-coverage van de damesplayoffs aan zal hebben gezien, tot ze daaruit verlost werd door het spelen van een andere finale om een ander Nederlands kampioenschap.
Maar we speelden wel aardig. We groeiden in het toernooi en iedereen had haar shining moment wel. Aanvoerdster Tessa, Elke, Margreet en Fre schoten belangrijke drietjes, Suus blonk uit in de aanvalsrebound en liet zich scorend ook zien. Caroline en Carian vevulden hun rollen als insidedreiging en reboundsters met verve, Naomi buffelde, scoorde en verdedigde met name in de eerste helft van de finale als een beest en Cookie was het centrale punt in de breaks, het rustpunt in de aanval en als dat nodig was, had ze ook scorend een grote inbreng. Dat we na 31-30 bij rust niet door konden zetten was jammer. We hadden net de rol niet, misten net de grote schoten en kwamen door het helaas ontijdig vertrek van Carian net wat rebound power te kort.
Toch was het mooi.
In de auto kegen we direct bericht uit het provinciale oostblok: Emily, Charlotte, Jo en Jokko haden met behulp van Floor, Jorieke, Marlien en Pino gewonnen in Stadskanaal. Natalie had gecoacht. In het derde kwart een spurtje, dat uiteindelijk genoeg bleek. Geweldig. Maar meer weet ik dus niet. Misschien dat iemand dat met commentaar nog aan kan vullen?
Lekker geslapen in elk geval...

GNSK

Je hebt profs, je hebt amateurs en je hebt studentensporters.
Het is speciaal volk, daar weten we alles van. Fanatiek, slim, in de kracht van hun leven: het niveau bij de Grote Nederlandse Studenten Kampioenschappen is dan ook de moeite waard.
Nog altijd, al staan er nog maar in een enkele sport internationals op de vloer.
Het wordt toch meer een feest. Zoals de sponsor zei bij het openingswoord: “Zo’n evenement i s volgens ons bij uitstek geschikt om de student aan het bewegen te krijgen…” Nee meneer, zulke studenten zijn hier verdwaald. Dit zijn geen bewegers, die lekker willen zweten, dit zijn sporters. En die gaat het om de kwaliteit van de beweging, niet zozeer de hoeveelheid minuten. (Meidenvoetbal staat over twee dagen een kramptrekkende 6 uur te voetballen (6 tegen 6 over het halve veld (zo’n 65 meter?) op doornatte velden. Beetje veel, lijkt me.
En de organisatie was van een Rita-achtige regel- en controlevastheid. Er waren nog net geen gepersonaliseerde bonnetjes waarmee je naar de WC kon, op gezette tijden.
Al dat geregel eromheen maakt het duur. Voor twee dagen studie onderbreking voor de eer van je eigen sportinstelling mag de deelnemer 20 euro neertellen. (waarvan dan nog de helft gesponsord door de ACLO)Weet u nog dat dat ongeveer 50 gulden was? En dan moet je er nog heen. Ik schaam me eigenlijk een beetje om mensen te vragen. Maar ik heb wel weer van ze genoten. Want Groningen doet het goed. Wat het ook wel weer saai maakt. Alle finales worden ongeveer tegelijk gespeeld en Groningen doet ongeveer aan alle finales mee: voor stadjersloze tribunes. We doen waarvoor we komen: Wedstrijd spelen, medaille ophalen. ( met bonnetje bij de medaillebar) Want één ding blijft duidelijk: de GNSK is een spel voor 1200 studentensporters en Groningen wint.
Kaj

nog één keer

De revaliderende Iris, die konden we ook wel eens voorzichtig gebruiken bij de oefening. 3 tegen Iris maar als je niet scoort 5 push-ups. Ik moest nog wat meer details toevoegen en bedacht ondertussen, dat Iris echt wel een "presence" is en dat het best nog wel eens regelmatig tot voltrekking van die strafmaatregel zou kunnen komen. Het gaat om het signaal, de opdrukkers zijn een blessing in disguise maar op deze training is hun aantal niet doorslaggevend. "Doe maar 3 push-ups", besluit ik de uitleg.
Lyet, als enige gelicenseerde coach in de groep, kent dit proces: "3 push-ups, Kaj? Leg je het nóg één keer uit?"

nederlagen met gevolgen

Allebei de nederlagen van afgelopen weekend hebben gevolgen.
We moeten nog naar Stadskanaal, as. zaterdag. GUMIT en GNSK of niet. Omdat het voor Stadskanaal nog belangrijk zou kunnen zijn. Degradatie dreigt. Nu zal die dreiging wel niet fysiek zo heel groot zijn, omdat wij omhoog gaan, zal er maar één team hoeven te degraderen uit de Hoofdklasse en zijn dus zowel Scylla als Jahn zeker van hun plekje.
Als wij omhoog gaan...het wordt nu even complex. Scylla en Jahn staan allebei op twaalf punten. Jahn heeft de punten nodig. Scylla ook. Stel: wij gaan niet en Jahn wint met 20-0. Scylla wint de eerder gestaakte wedstrijd tegen HSV. Dan staan beide op 14 punten. Nog steeds niks aan de hand, want ze blijven er toch in, want wij gaan immers omhoog? Nou ja... wij krijgen 2 punten in mindering door niet te komen: dat betekent, dat wij eindigen op 32 punten op de tweede plaats. Die recht geeft op promotie door een getrapt promotierecht. Nou ja... Tudo is derde en heeft met 31 punten nog een wedstrijd te gaan. Die wordt normaliter niet vastgesteld, want gaat nergens om. Nou ja... wel in het bovenstaande scenario...: Tudo kan dan nog tweede worden immers. We denken even verder: Wij worden bij winst van Tudo geen tweede, maar derde...dan hoeft de NBB helemaal geen rekening met ons te houden. Recht op een plekje in de promotiedivisie hebben we dan in elk geval niet meer. We denken door: helaas voor ons besluit de bond ons niet te laten promoveren (Groningen uit, altijd lastig voor andere clubs, tenslotte) Dan degraderen er twee ploegen, waardoor een beslissingswedstrijd tussen Scylla en Jahn nodig is. Scylla wint die; Jahn degradeert. Ben je daar nog, trouwe lezer? Dan weet je, dat Jahn beter echt tegen ons kan spelen. Eigenlijk, dat het uit economisch/organisatorisch uitgangspunt beter was geweest de wedstrijd helemaal niet vast te stellen...(win voor Jahn, win voor Scylla, win voor het Rayon, win voor de GNSKploeg, win voor ons Uilen: een quintuple win-situatie!)
Als het voorgaande je te ver gaat, dan snap je in elk geval ook, dat als Moestasj (en dat had gekund) van Tudo had gewonnen, dat we dan over een hypothetisch geval hadden gesproken. En ook dat als we gewonnen hadden van DGS gewoon onze gang hadden kunnen gaan, vanuit ons gezichtspunt én dat van Scylla en Jahn.

spanningsboog werkt tegen

Uilen verliest bij Groene Ster. Groene Ster was goed, schoot steeds op onverwachte momenten onverwachte schoten raak. Groene Ster was sterk onder de borden. Groene Ster geloofde er bijna hele wedstrijd in. Vooral in het begin beperkte de Groene tegenstand zich "tot aardig partij willen geven aan de hoger ingeschatte uilen". Niemand had toen gek opgekeken als er na 5 minuten een voorsprong van 10 punten op het bord had gestaan. Maar de eerste wakkerschud time-out kwam al heel snel: in riante positie onder of onderweg naar de open basket vingen we niet of dribbelden we op onze voeten of passten we achter of voor elkaar en als we al tot een vrij schot kwamen van 3 meter of minder, dan ging het mis.
Tegen Shadows hadden we ons allemaal, individueel, met focus op een persoonlijke taak op scherp gezet. De spanningsboog zat nu niet goed. Dat we heel veel kansen kregen bleek wel uit de stand na het eerste kwart: 19-16 in ons voordeel.
We waren onszelf niet: we werkten hard maar waren niet geconcentreerd en dat drong door tot de tegenpartij. In het tweede kwart werden we boos op ons zelf. Coach ging hierin ook niet vrijuit. Te veel gehamer op wat er niet goed ging, terwijl dat nu juist vrij duidelijk was. Bij rust was het 34-28 in ons nadeel en duidelijk was, dat we teveel punten tegen kregen. Alleen Margreet onttrok zich scorend wat aan de malaise. Met haar an het kanon sprongen we meteen weer op de nek van Groene ster: tussenstand 34-34 kon je ook als startpunt van de tweede helft zien. En nu iedereen weer relaxed maar scherp, dachten we. Maar ook deze kans om de wedstrijd naar onze hand te zetten gerepen we niet. Nu faalde de rebound en ouletpass een paar keer opzichtig en Groene Ster ging steeds beter afmaken: uit onmogelijke drives, die eindigden op vliegende schoten van de vrijeworplijn, uit aanvalsrebounds na hulpeloos uitziende aanvallen en zelfs uit eenvoudige steals en een keer door wel heel ongebalanceerd aanvalsrebounden van ons. Voeg nog twee zwaar verdedigde 3 punters toe en we staan hopeloos achter, met een niet overtuigende aanval tegen een hoog rendements tegenstander, die de wedstrijd van het jaar speelt.
Ons beste kwart moest nog komen. Eindelijk speelden we voor wat we waard waren. Elke ging scoren, Margreet ging door, Charlotte schoot zichzelf op het sheet en Emily was eindelijk echt gefocust. Jorieke bleef aanvallend ongelukkig en Suus had nog steeds de avond van tevoren niet helemaal uit het systeem. Het werd 'em net niet. Met 20-13 in het laatste kwart kwamen we 4 punten te kort: 65-61. Twee layups raak en één weggevertje minder.... Wanneer in de wedstrijd telt dan helemaal niet. Er is altijd reden om je spanningsboog te onderhouden. Nu waren we in het begin onder- en halverwege overgeconcentreerd. Groene Ster groeide in die tijd naar een voorsprong toe, die ze vast konden houden. Het was verdiend. Ze speelden top.
We kennen dat nog goed van vorig jaar, toen we in deze fase van de competitie het hooggeplaatste -maar verzwakte- Akrides na verlenging in onze eigen zaal versloegen. We weten ook nog wel hoe blij we daarmee waren...
Scores: Margreet 22, Elke 14.

bedankt

Bedankt, moessiemeiden, dat ik jullie een keer zo diep mocht zien gaan.
In een behoorlijk volwassen wedstrijd tegen Tudo ging jullie 35 minuten volledig gelijk op. Heel knap, na die enorme domper van 5 seconden in de pot, toen Laura weer door haar knie met contraptie en al, heen ging. Bravo voor de meden, die 40 minuten vochten, bravo voor Marjolein en Femke, die bijdroegen in de score en in de efense of ze er altijd al bij waren. Een opleving van Wilma Klaster deed jullie de das om. Mijn schuld: had ik nog meer achter aan moeten zitten, toen ze naar Grunnen kwam.

sportpsychologie

Gisteren keek ik op TV naar Astronauts-Capitals. Ik zie Donar eigenlijk uitsluitend op TV. Ze spelen altijd op donderdag en dan ben ik niet beschikbaar. Geweldig dat het nu zo wordt gecoverd. Eindelijk eens met een serie camera's. En de dames? Ik had Cookie ook nog wel eens voorbij willen zien flitsen. De Mannencompetitie dus. Of alle spelers daar al wel goed tegen kunnen is maar de vraag. Er is te merken, dat er meer op het spel staat en meer bekijks is. Ok bij de drie scheidsrechters, die toch af en toe minder waar nemen, dan ik. Niet zeuren, stevige pot. (vooral van Paasen, die ik ken als een wat timide middenafstand schutter uit z'n DAS tijd. De Uilen verloren wel in Delft..Stevig!)
Amsterdam topper Spinks keek al met een half oog het veld in..volgende keer.... In elk geval: over motivatie hoef je met deze jongens niet te praten. Waar die vandaan komt zul je wellicht wel een boom over op kunnen zetten. Wat heeft die Reed eigenlijk op z'n arm staan? TV heeft zo z'n voordelen, daar is weer een close up: Philipenzes 4:13. Dat had ik daar niet verwacht. De brief van apostel Paulus aan de Filipenzen 4e hoofdstuk, vers dertien ken ik niet uit m'n hoofd. Zoeken we op: "Ik ben tegen alles bestand door hem die mij kracht geeft." Sportpsychologie uit het jaar 0. Nou nee: het jaar 35 ongeveer? Reed is in elk geval ook tegen het verlies bestand.

rebound effect

Laat ik eens uitleggen, wat een rebound effect is. Dat is, als je drie jaar een bepaalde dosis bêtablokker gebruikt en dat je dan gaat veranderen van dosis, dat je dan, van de weeromstuit in dezelfde ellende terecht komt, als waar dat medicijn je tegen beschermde. En zo bevond ik mij zondagvond op de hartbewaking van he UMCG, terwijl ik eigenlijk mijn moeder had willen bezoeken. Maar ik zou het hebben over het rebound effect.
Als je opeens mindert in je voorgeschreven dosis rebounds kom je ook in de puree. De rebound was de crux tegen de Shadows. Het eerste kwart was voor ons, Jorieke sleurde de Uilen naar een voorsprong, maar we verzuimden door te drukken. Elke werd nadrukkelijk uit de wedstrijd gehouden door een geconcentreerde Monique. In het tweed kwart begon het beeld van de wedstrijd zich af te tekenen. Waar we uit hadden kunnen lopen, verzuimden we dat. Shadows deed vaak drie keer over de aanval, zodat we af en toe bijna een minuut achter elkaar aan het verdedigen waren. En van die minuut 55 seconden heel behoorlijk en met grote inzet. In voetbaltermen gesproken had Shadow verreweg het meeste balbezit. En zonder balbezit is het nu een keer niet mogelijk om uit te lopen. Toch was het goed, dat we, ook dankzij goede invalbeurten van Pau-en Marlien steeds bij bleven. Bij het begin van het derde kwart leken we even weg te springen. Een break, een score uit de press en een 3 punter van Lyet gaven ons opeens een 6 punten voorsprong. Erg sterk spel van Mo Anbergen was het antwoord van de Shadows. Goed verdedigd schoot ze er twee drietjes in. Weer gelijk.
In het vierde kwart viel al vrij snel het gat. We bleken net niet cool genoeg om de layups te maken en de beslissende rebounds te pakken. Toen het gat er was, bleven we er nadrukkelijk voor gaan, conditioneel hadden we nog wel wat te bieden, maar de Shadows raakten niet meer in paniek. En als ze de schoten misten, was er te vaak net eentje vrij om de rebound te pakken. Met groot effect.
(ik weet nog van geen eindstand, laat staan persoonlijke scores. Ik weet van persoonlijke inzet en er is geen reden om van iemand op dat vlak iets slechts te zeggen. A little sadder (we worden dus geen kampioen) and a lot wiser?)

volleybal wel basketball niet

Glenn Pinas is opgestapt als bondscoach. Geen perspectief.
Er was een plan om met de beste jonge spelers van Nederland in de eredivisie te spelen, net als bij volleybal. Daar speelt het Nederlands U23 team als HvA in de middenmoot mee.
(Dit team heeft als belangrijkste partner de Hogeschool van Amsterdam, die weer is gefuseerd met de Universiteit. Voorwaarde voor deelname is, dat de spelers iets studeren. Sommigen zijn ALO-er, anderen studeren aan de Universiteit, sommigen doen MBO opleidingen. Allemaal worden ze geholpen met stages en studieprojecten en allemaal wonen ze vlakbij de trainingshal. Andere studenten spelen ook een rol: er zijn meer dan twintig vaste stageplekken rondom het team gecreëerd. De Teammanager is en student Sport Management, er zijn studenten van de opleiding Diëtiek ingeschakeld, er wordt onderzoek naar schoenen met de mannen gedaan. Je kunt het zo gek niet bedenken: als er ergens een link tussen studie en volleybal gelegd kan worden, dan gebeurt het hier.)
Kan dit niet bij basketball? Wat is er dan anders? Is er meer talent? Staat het volleybal nog zo in de kinderschoenen, dan? Ik denk het niet. J.W. Jansen vindt van wel. Hij laat gegevens uit diepgaand onderzoek bij de jeugd van het land spreken: Zo'n team is alleen goed genoeg voor de promotiedivisie, is het oordeel. Ja, laat naar je kijken: de eredivisie hoeft maar 3 excuus-Nederlanders meer op te stellen, volgend jaar. Je kunt dus redelijk betaalbare voormalig oostblokkers naar keuze opstellen. Over hun opleiding hoef je niet na te denken, een vangnet voor degenen die het niet halen, kost ook geld tenslotte.
Volleybal laat zich nog niet zo leiden door de wetten van het kapitalisme. Die volleybaljongens worden ook zomaar uit de lagere divisies geplukt. Aan het begin van het seizoen staan die ook op degraderen, aan het eind laten ze zien waar het voor gediend heeft. De spelers zijn beter geworden en het team blijft erin. Een mooi (secundair) resultaat van een goed (primair) proces.
Dat ik nog eens zo de loftrompet over dat duffe spelletje zou steken......

leuk en aardig

Niet naar Ibbenbüren geweest, deze Paas en ook niet naar en meubelboulevard. Wat hou je dan een tijd over! Ik heb wel aan de meiden gedacht, toen ik op de clinic in onze thuishal keek naar de demonstratie-Uilenmannen. Die hadden het moeilijk met passen en vangen en soms met snappen welke kant ze langs moesten komen. Bedrijfskundigen teveel in de groep? Dat is het vaak maar zo'n Noorse coach weet niet dat je het dan maar beter op kunt geven. Pal Berg had ook nogal wat regels bij z'n oefeningen en op zo'n clinic moeten de drills voorbeeldjes zijn voor het publiek. Dus ze duren niet lang, dus je hebt weinig tijd om te wennen. En dan zit ook nog half coachend Noord Nederland te kijken dus de druk is hoog. Pal Berg had aan mij ook een heel moeilijke klant gehad want hij deed oefeningen met links en rechts roepen. Ik was daar nooit goed in, zeker niet als: "Rechts is een code voor links en omgekeerd".
Nu zag ik toch volstrekt niets in zijn blinde reboundwerk. Je gaat niet met je rug naar de basket staan als je in de rebound wil. Niet in de aanvalsrebound ieg. Als communicatie oefening zag ik wel iets in z'n blinde outletpass oefening. Alleen op de stem afgaand proberen de outletman te bereiken.
De beste clinic was voor het laatst bewaard. Glenn Pinas liet zien waarom hij bondscoach had moeten blijven met een sluitend en scherp verhaal over verdedigend voetenwerk. Hij stond erg lang stil bij de allereerste stappen van de aanvallende verdediger want, zo zei hij mij uit het hart: "helpen, dat is allemaal leuk en aardig."

nog een oud doosje

Beetje voorjaarsopruimen en dan vind je nog eens wat. Nog een oud doosje met een Dr. J. shooting glove. Daar had Erving het niet aan te danken! Aan z'n grote voeten en handen.
Het is een ouderwetse manier van schieten, die hiermee gepropageerd wordt.
In het Midwesten van de States, deden ze dat toen (nog) zo, zei men. Ik heb het geprobeerd, zo stijf naar voren drukken, boogloos. Nooit schieten geleerd op deze manier, pas na m'n serieuze speelcarrière, van mezelf. Neem van mij aan: hoe makkelijker je "aanslag", dus hoe verder je je pols naar achteren kan buigen, des te makkelijker wordt het schot.
Maar hulpmiddelen, gadgets en gimmicks zijn toch altijd leuk. Ik zal er nog wat meer op zoeken, afstoffen en af en toe presenteren.

oude doos

Vroeger, een paar decennia geleden was er nog geen Amazon.com en geen Basketball Highway. Basketballinformatie kwam van clinics en uit boeken, die je met een kaarsje moest zoeken. Meestal stond Jan Netten zaliger wel met een kraampje op zo'n clinic, maar het bleef behelpen.
De C cursus hielp. Daar kwam veel kennismateriaal vandaan, maar toen die was beëindigd, hield de stroom op. De enige mogelijkheid om regelmatig wat basketballideeën op te doen was een abonnement op Screen, een blad van de Nederlandse Basketball Coaches Organisatie. Ook al geheel in handen (schrijven, tikken, stencillen, administreren, wikkelen en verzenden) van superhobbyist Jan Netten. Daar staat nog een halfmetertje van, die ik ook al heel lang niet meer doorgebladerd heb. Wat is het internet dan toch een goede uitvinding.
Maar het summum was natuurlijk Scholastic Coach. Een Amerikaans blad, dat ook over Football, Baseball en Lacrosse ging en ook over krachttraining en sportpsychologie en dat niet in de laatste plaats een advertentie medium was voor de dames en heren Spalding, Russel, Converse, Mars, Gatorade, Brine, Cramer, Nevco e.v.a. Drie jaar heb ik een abonnement gehad. Gewacht achter de brievenbus, verslonden en gestapeld. En die stapel lag me in de weg, zodat het blad nu eindelijk haar lotsbestemming heeft ondergaan. Wat er doorgaans met zo'n blad gebeurt: het komt op school binnen en circuleert, misschien met doorstuurbriefje, onder alle coaches van alle afdelingen, zodat het steeds dunner wordt: de basketballstukkies uitgescheurd, de volleybalstukkies er tussen uit en uiteindelijk werpt de Athletic Director het, na een vluchtige blik op de overgebleven advertenties, in de papierbak. Een fijne bestemming.
Er ligt nu een flinke stapel papier geworden basketballgedachten op m'n tafel. Het zoeken is naar een mooie oude doos.

Anticlimax

Wedstrijd gaat niet door? We werden donderdagavond verrast door de mededeling van K'75. Teveel geblesseerden en zwangeren? Toch erg jammer, zoiets. We hadden graag tegen ze gespeeld. We hadden nog wel iets recht te zetten van vorige keer, toen we erg matig geconcentreerd uit de winterslaap waren ontwaakt.
Het was ook een leuke oefening geweest, spelen tegen een team, waarin een paar speelsters individueel nog steeds iets op ons over hebben.
We zijn een team, dat tot voor kort goed was uitgebalanceerd maar het dan ook echt van de synergie moet hebben. Nu, met het kwijtraken van Katharina, Natalie, Iris en Laura (laatstgenoemde eerst met die stomme hersenschudding, nu defintief out for the season met gebroken kuitbeen?) zijn we nog zoekende naar een nieuwe balans en naar verhouding nog meer op elkaars steun aangewezen. Voor ons team- en zelfbewustzijn is dit een heel nuttige fase. Jammer dat daar een stap wegvalt. Zeker na de in die richting uitgerolde trainingsaccenten een echte anticlimax.
Op trainen dan maar die volgende stap zetten en met Pasen, in weer andere rollen, in de wedstrijden in Ibbenbüren.

blessing in disguise

Als je ons vorige week de Jahn-zone uit elkaar zag schieten en spelen, had je verbaasd staan kijken (je was er natuurlijk niet, want dit was een uitwedstrijd in Heerenveen..) hoe moeizaam het deze week ging.
Het begon al met het missen van veel afstandschoten. Dan komt de tegenpartij er ook niet ver genoeg uit om voldoende gaten te laten vallen in het midden. Bij een 3-2 zone ligt het gat daar maar lang blijft het niet open. Niet lang genoeg om iets met een dribble te doen (Schieten met hesitation is geen gewoonte bij ons, stuiteren helaas nog wel.) in elk geval en ook niet lang gnoeg om bouncepasses te geven.
Het liep niet vanzelf en daardoor zetten we onszelf wat onder druk. We groeiden er wel in: We gingen beter de hoeken gebruiken, we gingen daardoor beter rebounden en we hadden ook wel door, dat we verdedigend scherp moesten blijven.
Het wedstrijd verloop was nogal grillig en het bleef heel lang spannend zoals blijkt uit de kwartstanden: 11-12, 12-13, 8-8 (????) Na 5 minuten in het vierde was het nog steeds bijna gelijk: 37-36 voor ons. We veranderden de opstelling een beetje door Jorieke naar binnen te sturen en Suus naar buiten te halen. Opeens kwam er meer ruimte. Suus en haar directe tegenstandster besloten het samen uit te vechten. Trading baskets. Lyet prikte een schotje binnen en bracht ons weer drie los. (Later bleek op het sheet de tweede vrije worp van Suus te zijn "vergeten", daar was het verschil nog maar twee) Op het tandvlees probeerde Dyna nog aan te klampen maar met het missen van een vrije worp was het opeens afgelopen met ze. De Uilen werden ijzig koel en verschenen elke aanval tenminste op de vrije worplijn en daar brachten ze opeens de rust op, die de hele wedstrijd al tevergeefs was gezocht. Emily, Jorieke, Charlotte en Lyet misten er nog maar eentje.
Vooral goed om te zien was dat de voorsprong opeens als wapen kon worden gebruikt. Een spannende slotfase is niet altijd ons sterke punt geweest. Deze kunnen we als succes opslaan in de ervaringenbank.
Vandaar de titel boven dit stukje: hadden we niet zo matig gespeeld in het eerste deel, dan hadden we deze ervaring niet kunnen boeken. Zozee je moar weer: niks is zoas 't lek.
Ook mooi: Margreet heeft weer kunnen proeven aan wedstrijdritme. Zone aanval geoefend op z'n moeilijkst (nl om te winnen!) en allebei dit moois kunnen we volgende week vrijdagavond mooi gebruiken.
Scores: Jorieke, Yet en Elke 9 punten. Eindstand: 53-41.

multitasking

Sorry mensen. Gisteren gecoacht tegen de Shadows maar ik weet niets nieuws van ze. Van Moestasj wel. Die coachte ik namelijk in wat in mijn ogen hun leukste wedstrijd van de rest van het seizoen moest zijn. Leerzaam was het wel en de meiden hebben ongetwijfeld veel opgestoken. Of het ook zo leuk was...Voor Shadows wel, die speelden met drive en haalden net de 100 niet.
In elk geval kon er bij Shadow Liefke R. wel een grapje af: dus niet gescout, Kaj? Mannen zijn niet zo goed in multitasking, hè?
Ik ga maar eens op cursus...

mijlpalen

Let effe op: dit is m'n honderdentweede stukkie op dit plekkie. Ik had de honderdste willen vieren met een vers jasje, maar ik ben twee te laat. In elk geval zijn we over de honderd en dat is de laatste tijd ook vaak het thema. Dit terzijde.
Het was weer onbegrijpelijk vroeg, zaterdagochtend. Dat notoire nietzondagclubs een beetje moeten opdraaien voor hun lastig-principiële gedrag en om 10.00 uur mogen opdraven, alla. Dat doen ze zondags ook, tenslotte. Maar dat moderne, geciviliseerde verenigingen zo godvergeten vroeg op moeten draven op Paddepoel lijkt me een verkeerd signaal. Maar dit ook terzijde.

Knoal op't program. Onze eigen oudknoalsters, Margreet en Iris keken het geblesseerd van de kant aan. Van Margreet hopen we wel, dat die binnenkort weer mee kan doen, Iris is out for the season, nu definitief.
Hoewel we ons goed hadden losgelopen, en hoewel we goed wisten wat we zouden gaan doen met de wat grotere en op één na niet al te snelle tegenstanders, begonnen we toch matig. Aan het eind van de eerste tien minuten stonden we zelfs achter. 13-15.
Toch was er niet zoveel aanleiding om voor een slechte afloop te vrezen. De druk op de guard was goed en ons rebound overwicht was ongedacht groot, terwijl we van de zone niet veel te vrezen hadden qua schotmogelijkheden. We misten alleen veel en we waren ook slordig en gemakzuchtig aan het verdedigen.
In het tweede kwart waren de tekenen van herstel overduidelijk. Wel scoorde Jahn nog 14 punten maar onze eigen produktie liep op tot 32 dankzij breaks uit steals, scores uit press en een heel bombardement van achter de 3 puntslijn, waar dit keer vooral Lyet verantwoordelijk voor was. Rust 45-29 en een vermoeid ogende tegenstander. (Behalve guard Annelot, die het tempo van een gazzelle met de actieradius van een kameel combineerde..We wilden haar breken en daarmee de kop van het Jahnteam draaien, maar verder dan buigen wilde ze niet.)
Ons derde is meestal niet ons beste kwart. Deze keer mocht het er wezen, met 34-2 en zo kwam de honderdpuntengrens toch weer in zicht. Maar wat vergooiden we ongewoon veel layupkansen. Vooral Suus grossierde in goede acties met een slechte afloop, waarbij opviel, dat ze wel zuiver mikte van afstand, maar juist onder het bord in gebreke bleef. Toch flikkerde ze er 36 punten in, een absoluut persoonlijk record bij de Uilen. Noord Drente deed het trouwens toch goed, want Lyet hield het op 24 (5op6 3tjes en ook een mijlpaal voor haar) en Elke op 18. (Jorieke ook net een double double met 10 punten en meer rebounds. Maar die komt van de Veluwe)
Bij zo'n produktie kon het haast niet anders of het honderd-rondje kwam uit de portemonnee van Susanne. En zo was het ook. De vierde mijlpaal van deze notitie werd bereikt bij de buzzer: 110 punten was weer twee meer dan tegen Joure. Eindstand: 110-41. Ook leuk: Margreet was, vanaf de bank blij met ons eigen spel maar toch hoorden we soms ook geluidjes van trots over haar zusje, vooral als die op bekende Meijering manier, de bal dribbelend opbracht.
Een stuk minder leuk: de enkel blessure van Laura, verder net helemaal terug van haar hersenschudding. We moeten maar weer afwachten. En kan Tim (ook met enkel omhoog) wel boodschappen doen?

blik vooruit

Op zaterdag jl tegen de godvrezende nietzondaggers van Scylla. (Vreemd dat je zovelen van hen, eeneens in zwarte shirtjes tijdens meerdaagse toernooien vaak aantreft onder de naam Charybdis...Wel gezellig, daar niet van, met bijna alle Scyllasters valt wel een boom op te zetten over het verleden.)
De thuisploeg speelde goed en daar waren wij blij mee, omdat wij in een fase zitten, waarin we snel en doorslaggevend vooruit moeten gaan, omdat we niet meer het uitgebalanceerde team zijn van het begin van de competitie. Andere lijntjes moeten uitgezet worden, verdedigende beslissingen moeten nog sneller genomen, en de billen nog wat consequenter gebruikt. Uitboxen en ook de bal halen, is het thema van de komende tijd. Scylla pleziert ons met reboundsterke opstellingen, waartegen wij regelmatig verhelderende vergissingen maken. (om maar een nieuw eufemisme te introduceren..)
Het verschil loopt maar langzaam op: 0-7, 8-10, 13-17, tot 15-24 na het eerste kwart. Dat het nog negen punten is, komt vooral door de 3 driepunters van Fre. Aan de buitenkant hebben we de rust, die we binnenin nog niet kunnen opbrengen. Met name Susanne krijgt, als vervangende center, door zich goed op te stellen veel kansen onder de ring maar maakt te veel haast.
Zo'n productief kwart krijgen we niet weer. We moeten hard werken voor de scores. Rust bij 42-25. Het derde kwart blijft er een van ademhalen, we komen nauwelijks verder los en voegen twee veldscores en zes vrije worpen toe. In het laatste kwart beginnen we de lessen uit de rest van de wedstrijd goed toe te passenen uiteindelijk halen we de 70 punten toch nog.
Eigenlijk was dit de wedstrijd waarop ik hoopte. De tegenstand was behoorlijk, praten en overnemen ging beter lopen, het uitboxen zag er op het laatst best goed uit en we bleven redelijk op tempo, al haal je daar in Vinkhuizen nooit zoveel uit. (Die hal kunnen we in elk geval gedag zeggen voor het seizoen. En wie weet wel voor jaren?) Mooi, dat we zonder Margreet, Ali en Iris toch wel kunnen basketballen. Mooi dat voor Jorieke en Lyet weer een paar dingen op hun plaats zijn gevallen, mooi dat Fre en Elke zo lekker rustig bleven aanvallen, goed dat we in Charlotte steeds meer een breekijzer krijgen, waarmee we de aanval van de tegenpartij kunnen ontregelen, prima hoe Suus liep te buffelen en zixh ook aanvallend goed in de kijker wist te spelen, mooi dat Emily weer helemaal inzetbaar is en, niet te vergeten, mooi dat Laura een tiental hoofdpijnvrije kwaliteitsminuten kon maken en zo weer kon beginnen met ritme op te doen.
Eindstand 44-72.
Scores: Fre 24 (5x3), Charlotte 10 en verder mooi uitgesmeerd.

En verder weten we na dit weekend, dat Shadows geen snippers meer zal laten vallen. De op papier hoogste horde, in Heerenveen, werd gemakelijk genomen. Alles winnen dus, uilen.

missen

ali cyaankali
de gevaarlijkste
uil van 't hele stel
Haar fade-away
haar commentaar
haar blocks
haar reserve broek
haar nazit
haar ontploffingen
haar heup
we zullen haar missen
niet te lang toch?
veel sterkte

Uilen tegen de Ster

Vorige week ook groen tegen groen, vandaag klopten de shirtjes. Er klopte wel meer. Dat kon ook moeilijk anders.
De eerste 7 minuten klopte het. De press stond er nog wat traag maar leverde toch veel op. Naar 16-4 spurtten we weg. In het tweede kwart plaatsten we nog een run van 19-6 en bij rust was het 43-19. Toch leverde Groene Ster, met oud uil (en specialist op dit gebied) Judith Weening flink weerwerk in de rebound. Zelfs wel zoveel, dat we dit in de rust als zorgenkindje bestempelden. We moeten ons tenslotte vast voorbereiden op de centerloze periode, die eraan zit te komen. Daarnaast wilden we in de tweede helft graag nog wat meer schwung in de swing en zouden we ons dus meer op ons weakside spel gaan concentreren.
Het derde kwart is er vaak een van wat verslapping. Begrijpelijk soms maar daarom niet minder verwerpelijk. Al je teamgenoten en tegenstanders hebben altijd recht op je volle inzet. (dat je een mindere dag kunt hebben, alla; minder geconcentreerd omdat je toch beter bent: niet als je nog beter wilt worden) Ook dit derde kwart was het minste stuk wedstrijd. Nou was de coach toch al wat emotioneel angehaucht, dus de ontploffing liet niet tevergeefs op zich wachten. Dit zijn de ogenblikken, dat ik Meindert van Veen zo goed begrijp. Coach heeft het bijna nergens anders over als over voetenwerk en dat je niet alleen met je handjes moet schoffie loeren en wat doet het groene collectief op de vloer???
Enfin, zo slecht zijn ze ook weer niet dat ze me kwaad willen houden en nodig was het ook niet. Ze stonden meestal zo goed, dat de ballen vanzelf kwamen. Aan het begin van het laatste kwart stonden we op 68. Reëel gesproken te laag om honderd te halen, maar Laura Maatman is, doordat ze zich op de bank zit te verbijten, natuurlijk nog helemaal fit en vol dadendrang, dus die vindt dat niet. Ze weet ook feilloos op te diepen, dat we verleden week in het laatste kwart ook 33 punten maakten. Coach vindt het belangrijker om zo weinig mogelijk (geen) punten tegen te krijgen. Beide doelstellinge worden niet gehaald maar wat scheelt het. (28-3) In Natalie's laatste wedstrijd en op Emily's verjaardag zit trakteren voor de honderdste er niet in. Beide hadden het graag voor ons over gehad. Eindstand: 96-38. Scores: Margreet 20, Fre 18, Elke 13, Charlotte en Natalie, bij wie ook wel iets prikte, 10.
Maar zo was het ook goed.
We staan aan het begin van een nieuwe periode. Natalie krijgt een total makeover from the hip en komt volgend seizoen pas weer, dubbel en dwars. Iris begint langzaam weer wat te strompelen. Meer en beter voetenwerk, press niet alleen als luxe, maar als noodzaak, beheerste aanvallen met reboundkansen, zonder Iris en Ali, die altijd ook wel rommelschoten rebounden...
Spannend. Hopelijk komen Iris en Laura toch weer snel terug. Doen Peter en ik de humor op de bank wel weer....

ontroerende vroege vogels

Alles stond al, de muziek klonk, toen ik zaterdagochtend kwart voor tien binnen kwam in onze speelhal. (Geen tijd, kwart over tien bal omhoog. Het overkomt ons erg vaak, dit seizoen. Gelukkig kan de wedstrijd tegen de Shadows naar zondagmiddag drie uur verschoven worden ipv een dergelijk omdraaitijdstip.) Nog geen tegenstander te zien. Ik ging eerst even wat anders doen en bedacht dat dit een goed moment zou zijn voor de "take the court drill". Dat is een oefening waarin je de proporties van het veld goed op je laat inwerken en waarvoor je het hele veld nodig hebt. Ik zal het ze zo zeggen, dacht ik. En laten ze het nu gewoon uit zichzelf aan het doen zijn! Wat geweldig, dat ze zo op hun qui vive zijn. Een golf van trots welde in me op. Voorbespreken in het aparte zaaltje zou ten doel hebben de arousal, de scherpte, waar nodig aan te punten. Nergens voor nodig, vandaag. Wanneer maak je dat nou mee, als coach. Zo'n intens gevoel dat er een brugje van begrip tussen jou en je team zit. Daar doe je het toch voor. Vóór de wedstrijd nota bene. Ik ging wat anders doen, een kunstlichtje laten aansteken ofzo, maar een ander lichtje was al aan. Onderweg balde mijn vuist zichzelf en deed m'n arm een Lee Towers gebaar. Ik kon er niks aan doen. En prikte er zelfs wat achter m'n oog?
Deze dag kon niet meer stuk.

hagel in de hes

Ik hoop nog ooit een verklaring te krijgen voor de vondst van een hele patroon aan hagel in de heshal, afgelopen vrijdag.

stemadvies

Sporters kunnen het ver schoppen in de politiek. Erika Terpstra is maar een voorbeeld. Bill Bradley van de Knicks had meer kans gemaakt tegen Bush dan Al Gore. (wie kent hem nog?) Voor de Stadjers, die nog niet besloten hebben: Tanja Kirienko van Moestasj2 is volgens mijn onderzoek, de enige basketballer op een lijst voor de gemeenteraad. Niet voor Student en Stad, maar voor een echte partij. En via de raad kunnen basketballsters ver komen: Oud PPR fractieleidster Grietje Pasma is een bekende naam in de grunneger sport en Tanja's lijstgenoot Irene Bulk zit in de provinciale Staten voor de SP. Alle eerder genoemde sporters kozen eerst voor de sport en daarna voor de politiek. Tanja gaat het combineren. Stem Tanja!

St Nyk uit

Onze voorbereiding is, zachtgezegd, niet ideaal. Coach heeft wel gezien, dat hij voor het eerst in St Nyk mag coachen. Ook voor Oaters is dat uit, St Nicolaasga. Wel een mooie hal met een houten vloer, dito borden en een satelietverbinding tussen toetsen- en scorebord. Coach is vergeten, dat er reserveshirts meemoeten, zodat er nog een tussenstation in de reis moet worden ingelast, benevens enig knip- en plakwerk in de kantine. Dan blijkt ook Ali nog haar broek vergeten, waardoor ze in geleende hotpants mag aantreden. Ze kan het hebben, maar toch is de sfeer mede hierdoor ietsjes te los naar mijn smaak.
Strijdplan: collapsen op Renate Uninge en geen haastige breaks omdat we dan misschien onze enige center "verliezen". We zijn toch scherp en pressen ons in het eerste kwart al naar een comfortabele voorsprong. Dan kan er niet zoveel meer mis en schieten we weg naar 54-17 bij rust. Goed gespeeld blijkt weer eens de vijand van een geweldige wedstrijd. Let down. In het derde kwart lijken we weggespeeld te worden door Uninge, die nu lijkt te kunnen doen wat ze wil (met rechts) Ze eindigt op 34 punten. De score valt nog mee: 21-21 in dit kwart. In het laatste gaan we nog even los: Charlotte schiet, lijkbleek maar keurig op de top van haar sprong de honderd punten voor de derde keer van dit seizoen binnen. Het aparte scorebord blijft staan op 51-108. Elke (27), Margreet (21) en Suus (17) lijken niet te kunnen missen, Charlotte geeft druk voor twee, Lyet heeft een (uilen)careerhigh in steals, Natalie (14) schiet Uninge zeker 4 keer in het gezicht en Emily maakt een netvliesbrandende hesitationdribble. En Fre, het dichtst bij haar vroegere huis van allemaal, voor de ogen van haar moeder, was goed, maar deze keer eens geen topscorer. St Nyk is minstens zo uit voor de mensen uit de buurt, dus.

wounded knee

Air-Iris gemist in het verslag van tegen de kadetten? Iris moet helaas op het akelige lijstje van knieblessures op veld 3 worden bij geschreven. De gevaarlijke plek breidt zich ook uit. Griezelig, het blijft wel steeds op vrijdag gebeuren. They were all wounded at Wounded Knee. On Friday. Laura, Jessica en Iris.

PCA

Ik houd niet van verliezen. Ongelukken en nederlagen gebeuren, daar is niets aan te doen. Er mee omgaan is de kunst. Niet winnen tegen elke prijs maar overal winst uit weten te halen. Ik hou er niet van, maar ik geloof ook niet in verliezen. Verliezen is alleen, als je niets leert van het verlies.
Uit Amerika zijn de kreten wel bekend: do-or-die, winning is not the most important thing in life; it's the only thing. Voor sommige sporters en coaches is het winnen zo belangrijk geworden, dat het al belangrijker lijkt, dan het spel of de sport zelf. Ook buiten Amerika ("voetbal is oorlog") is het bijbehorende gevoel de bovenliggende gedachte geweest. Langzaam sijpelt wat bovenligt door in lagere regionen van sportbeoefening.
Laatst hoorde ik hoe een mini-coach (let wel: kinderen van onder de twaalf!) een scheidsrechter fysiek bedreigde. Belachelijk en verwerpelijk natuurlijk, maar wat hem in mijn ogen vooral voor schorsing en heropvoeding in aanmerking doet komen was, dat hij dit in het bijzijn van zijn spelertjes deed. Voorbeeldfunctie? Reken maar. De coach hield de scheidsrechter verantwoordelijk voor zijn verlies op het basketball-veld. Dat er daarnaast nog een veel groter verlies was te betreuren, ontging hem volledig. Dit is een extreem voorbeeld, maar respect en sportief gedrag lijken soms wel vreemde begrippen te worden en voor het ontbranden van korte lontjes, is bijna niks nodig.
Omdat ook in de States steeds meer sportmensen dergelijk gedrag willen tegengaan, bestaat er al een paar jaar een PCA, Positive Coaching Alliance, die steeds meer aan de weg timmert. Hun Mission Statement:
"A Positive Coach helps players redefine what it means to be a winner through a mastery, rather than a scoreboard, orientation. He sees victory as a by-product of the pursuit of excellence. He focuses on effort rather than outcome and on learning rather than comparison to others. He recognizes that mistakes are an important and inevitable part of learning and fosters an environment in which players don't fear making mistakes. While not ignoring the teaching opportunities that mistakes present, he teaches players that a key to success is how one responds to mistakes. He sets standards of continuous improvement for self and players. He encourages his players, whatever their level of ability, to strive to become the best players, and people, they can be. He teaches players that a winner is someone who makes maximum effort, continues to learn and improve, and doesn't let mistakes (or fear of mistakes) stop him or her."
We have said that a Positive Coach is a "Double-Goal Coach." A win-at-all-cost coach has only one goal: to win. He or she is concerned primarily with teaching skills and developing strategy designed to win games. A Positive Coach also wants to win but has a second goal: to help players develop positive character traits, so they can be successful in life. Winning is important, but the second goal, helping players learn "life lessons," is more important. A Positive Coach puts players first."

Het bovenstaande is een letterlijke tekst afkomstig van de website. Ik heb hieraan niet meegeschreven. Geloof me.
De belangrijkste voorspreker is Phil Jackson. Van Phil heb ik ook wel eens de verzuchting gelezen: "I am a member of the PCA, and I've committed myself to using 5 positive comments to one negative one, but boy, can it be tough." (over Kobe)
Ook positieve coaches houden gewoon niet van verliezen.

(zie de bovenstaande link)

samen en opstaan

Uilen heren 1 gewonnen! Leuke, intensieve pot. Niet alleen swingen ze de bal goed en komen daardoor de schoten op de uilen af maar als het dan een keer echt moeilijk werd, stond er ook nog iemand op.
Daarnaast werd er ook nog met vuur verdedigd en zelfs, ja zelfs de transition was verzorgd! Een aangename middag, een spannende wedstrijd en een bevredigend (en terecht) resultaat op de koop toe.

van jong geleerd

Zondag dik verloren van het Nederlandsmeisjesteam onder 16. Ze waren op onze uitnodiging naar Groningen gekomen. De Universiteit steekt een sportvriendelijk handje uit naar een categorie waar wel een selectie voor bestaat, maar geen budget. Met bondscoach Yvonne Lansink heb ik altijd contact gehouden na de B-cursus van Gorssel en haar optreden op ons basketballkamp, zo'n jaar of 6 geleden.
Wij waren niet op ons best. We kregen geen schoten van buiten, misten op een gegeven ogenblik teveel, en leden veel te veel balverlies op lange passes. Toch was het heel goed, dat we er stonden. We winnen er meer bij, dan we schade lijden.
Onder de borden deden we het aardig, we hadden ook wel tempo in onze aanval, en af en toe brachten we ook rust op om goed aan te vallen, bijvoorbeeld in het derde kwart. Kwartstanden: 17-18,8-27 (heel slecht) 18-14, (terug tot 59-45), 8-20 (moe, 6layups achterelkaar mis, Charlotte en Elke 5 fouten)
Vooral van de druk die we tegen kregen, steken we wat op. Ik kan op de trainingen nu weer vragen: wat was erger, hoe je teamgenoot jou nu verdedigt, of wat je zondag voelde? Uitrusten in de aanval was er bijna niet bij. Ik weet zeker, dat we tegen Dyna en tegen de Shadows ook voor elke pass hard vrij moeten lopen, en als we er dan niet voor zorgen, dat we langs goede verdedigers op het eerste aanbod vrijkomen, gaan we dan ook moeizame wedstrijden spelen.
Zat verbeterpunten te distilleren dus.
Jorieke Sluiter deed goed mee. Ik denk niet dat de nationale coaches aan de andere kant haar als "iemand van een lager team" hebben gespot. Ook een plus: onze gasten hadden tompouces meegebracht. Waren ze lekker?
Scores: Natalie 15, Fre 11, Suus 8. eindstand 51-79. Overdoen met fit team, zeiden de meiden zelf. Winnen we, zeiden ze. Mits, zeg ik.

Janbroers

Jan Janbroers is overleden. Jan Janbroers was de grondlegger van het moderne basketball. Zijn tijd ver vooruit. Hij stond aan de basis van de hoge vlucht, die het Nederlandse basketball in de jaren 70 zou nemen.
Daarover heeft genoeg op andere plekken gestaan. Ik ken Jan Janbroers van mijn allereerste wankele slides als basketballer en coach. In het begin was er niks, er was geen kennis en het was bijna nergens te halen: alleen het 'Ken uw sport' deeltje had de boekhandel en Janbroers' Modern Basketball.
Zijn boek heb ik zeker 10 keer gelezen en veel betere zijn er eigenlijk nog steeds niet. Ik ga het nu ook weer lezen en kan het iedereen aanraden.
In 1977 bezocht ik voor het eerst een coach-clinic, voor het eerst naar Brugge in België voor de "recyclage en vervolmakingscursus" Ik ben er vaak terug geweest maar alleen die eerste keer was er een beroemde coach, die zo tussen de jonge Nederlandse coaches in plofte met de woorden: "Zo en nu wil ik wel eens weten wie jullie zijn en wat je doet." Jan Janbroers. We zaten, met een man of vijf, een hele tijd te praten, Janbroers luisterde vooral en stuurde af en toe met een vraag, die ons aan het denken zette. Ik heb hem nooit weer gesproken. Zijn indruk was blijvend.
Janbroers was ook onze voorganger als Kampcoach in Noord Nederland. Al in de jaren 70 organiseerde Jelte de Boer een basketballkamp in Paterswolde. Janbroers was daar de fanatieke hoofdcoach.
Ondertussen lazen alle Nederlandse coaches en een boel gymnastiekleraren (die van ons, op he WLG, kreeg hem van het basketballend deel van de klas cadeau, met goed gevolg....) Modern Basketball. De invloed van Janbroers was groot. Maar niet alleen in het basketball...zeker ook bij voetbaltrainers met een LO achtergrond waren de ideeën bekend. Janbroers wordt nu "de Michels van het basketball" genoemd, maar het was andersom, volgens mij:
De Generaal, de Sfinx (die ook basketballtrainer was) was de Janbroers van het voetbal. Een mooiere geuzennaam is nauwelijks te bedenken.

ophokplicht 2

Kon ook niet goed gaan met die uilentrek. Naar zuid Duitsland, naar St Maarten, naar Oostenrijk, terug van St Maarten, naar Roemenie....dat vliegt maar en dat doet maar.

ophokplicht

Minister Veerman vandaag: voor al het pluimvee in Nederland geldt per direct een ophokplicht. Jammer voor de Uiltjes, voor Moessies schijnt het virus niet gevaarlijk te zijn.....

Marktplaats.nl

Energie op de markt, zorg is al een markt, onderwijs wordt ook een markt. Tuurlijk, Brinkhorst, losgeslagen neokapitalist. En winst maken, zeker. En toch beter voor de consument. Het leger, kunnen we dat ook niet lekker marktconform outsourcen? Gewoon, met huurlingen, weet je wel? Openbaar aanbesteden: Het "bedrijfsleven" kan dan direct winst maken op het "opbouwwerk" in Afghanistan. Ook beter voor de consumenten van krijgsgeweld. Dan hoeven de staten alleen nog maar toezicht uit te oefenen........dat de diverse krijgsheren geen kartels vormen enzo.....

studentenbasketball

Vanochtend een clinic gegeven in Drachten. Dat was even geleden.
Kinderen tussen 12 en 15.
Wat hou ik toch van studenten.
Kaj

Scherp

Een mooie zondag. Onze verloren bal teruggehaald dankzij onze eerste Uilen-coach, scherp gebleven in de derby met Moestasj met als beloning bijna 40 minuten goed spel en en hoge score en aan het eind van de middag nog een mooie zilveren plak van Renate, en gelukkig ook nog achter een andere Nederlandse. Ik had de rangschikking graag andersom gezien, om het nut van goede training aan te tonen (en om chauvinistische redenen), maar alla.
Met al deze gebeurtenissen op een rijtje blijft het wereldbeeld intact. 1 Lange termijn: Eens een Uil, altijd hart voor de Uilen. Coachesnetwerk brengt het materiaal terug. 2 Korte termijn. Wat goed is komt snel: Dat je met veel enthousiasme ook veel kunt bereiken toont Wüst aan. Jonger dan de meeste Uilen en al naar de top. Nooit verwacht. (Naar Pat Riley zou ik zeggen "een innocent climb") 3 Middellange termijn. Uilen heeft meer ervaring en langer hard getraind dan Moestasj. En veel geleerd van tegenslagen. Net als Renate Groenewold. En het blijft sport. De valkuil is altijd: we doen alles goed, alles om de bekende tegenstanders te verslaan, dus we hebben recht op de winst.
Moestasj was verzwakt, maar ze verdienden ons respect. Geen enkele tegenstander verdient "let-down". Speel tegen ze op je best, dan hebben we een win win situatie: wij beter, zij beter. Niemand verliest.
Dik compliment voor de Uiltjes: we speelden gewoon zo goed en zo simpel mogelijk en werkten aan ons eigen inzicht. Motion offense: kijken, communiceren en bewegen. Alle bewegingen hebben met elkaar te maken. Beter dan ooit betrokken we de binnenkant bij de buitenkant van de aanval. Swings met ballen naar binnnen en zelfs inside-outside-inside situaties deden zich voor. Natalie gebruikte eindelijk weer eens de ruimte die ze zelf al een hele poos creëert, Iris heerste in de lucht, Margreet stal, zonder op zwijntjes te jagen, Charlotte, Lyet en Jorieke sprinten, reboundden, passten en verdedigden dat het een aard had, Fre had nauwelijks meer fouten dan driepunters heel blij waen we ook met de speeltijd en inzet van Emily, die ook de parel van de wedstrijd uit haar handen liet komen, een schoonheid van een onnavolgbare pass.
Uitslag; 105-38. Scores: Natalie 23, Margreet 19, Jorieke 12, Fre 11, Iris 10
Maar ook over m'n andere meiden kon ik niet ontevreden zijn. Natuurlijk liep er veel niet, door het Uilen overwicht in lengte en in aantal waren ze bij voorbaat in het nadeel. Steeds weer pakten ze zich zelf bij de lurven en gingen ze er weer voor. Qualitytime. Marije bleef aanspeelbaar en stapte anders naar buiten en bleef goed mikken, Sonja, Vera en Tessa goooiden af en toe alle schroom van zich af en verbaasden met doelgerichte acties, en Bianca en Rebekka bleven het uiterste van zichzelf vragen, wat wel bleek uit hun body language aan het eind van de wedstrijd. En meer waren er niet.
Redenen genoeg om vanuit hier een doorstart te maken
We moeten hier ook weer een poosje op teren. Volgende doel: wedstrijd tegen het Nederlands U16 team op 26 februari. (met Elke?) (Elke?)

twilight zone

Ergens in onze Heshal is een nare plek. Vooral voor Moessies. Tweemaal ging hier in de afgelopen maanden iemand door de knie. Na het ongeval van Laura Hanni in de herfst, knakte nu Jessica erdoor. Weer ziet het er ernstig uit. Het vreemde is bovendien, dat ze gingen, terwijl ze een verbetering in hun spel toepasten, op mijn aanwijzing.
Alsof je daarvoor gestraft zou moeten worden???? Het klinkt gevaarlijk, nietwaar?
Vanaf deze plaats aan Jessica beterschap en aan de anderen: Willen jullie desondanks toch mijn raadgevingen blijven opvolgen?
Kaj

groeten uit Paterswolde

Lieve Elke, liebe Katharina,

Zijn jullie al goed op jullie plek gekomen? (Elke: Pelle en Lotte vinden het heel gek, dat St Maarten ook een eiland is) Het zal jullie plezier doen, dat we na de warme uitzwaaiavond van de afgelopen week, met een goed gevoel de draad hebben kunnen oppakken.
Niet vergeten: Exercitia was aan een mooie serie bezig: 3 op rij gewonnen, en dat we de derde wedstrijd van het seizoen 99 punten tegen ze maakten, dat levert bij de sprongbal ook geen voorsprong op.
We moesten het niet hebben het afpakken van ballen in de press, want Exercitia bleek opeens versterkt met een van de beste guards, die we ooit bij Uilen hebben gehad. Heleen Abrahamse was als speelster de leermeesteres van Lisette Hofstee, ook éen van de beste guards uit de uilengeschiedenis. Wel een beetje ouder geworden, een poosje (6 jaar, wegens 3 koters) uit het basketball weggeweest, maar toch. Als je eenmaal court sense hebt, is dat net zoiets als schaatsen..
Daarnaast deed Lisette's grote zus ook weer heel succesvol mee, waardoor Exercitia tot veel goed uitgespeelde en afgemaakte aanvallen kwam. Dat ondanks een heel behoorlijke verdediging. Daar missen we jullie natuurlijk nogal. (Vooral jouw uitschuifbare armen, Katharine en jouw gevoel voor rotatie, Elke.)
We moesten het dus vooral van de aanval hebben. Jullie zullen je ongetwijfeld herinneren, dat die niet heel gesmeerd liep, de laatste paar wedstrijden en we zouden ook moeten wennen zonder jullie inbreng.
Jullie kunnen echter gerust ademhalen. We speelden heel gedisciplineerd en echt als een team. Alle kwarten zo rond de twintig punten, anders dan anders verdeeld over de hele ploeg. Margreet was weer heel goed bezig met 20, Jorieke viel op met 14, en Charlotte en de Eelder meiden, half thuis, in de dubbele cijfers.
Het zal jullie ook plezier doen te horen dat Emily in de tweede helft bijna 10 minuten heeft meegedaan en dat ze ook alweer een driepunter heeft binnengeschoten.
Bovendien komt, met de twee uitvalweekenden voorjaarsvakantie, ook de beschikbaarheid van Laura weer dichterbij.
Jullie kunnen dus opgewekt gaan slapen. We missen jullie wel, maar we zullen jullie niet te schande maken.
groeten, namens alle Uilen,
Kaj

landurige dip

Nog steeds in een dip. Vorig jaar om deze tijd was de dip dieper, nu is de klap harder.Weet iemand al een positieve draai te geven? Mijn eerste klankbord zei: "Dan had je dus beter zelf op je kinderen kunnen passen." Het tweede zei als eerste reactie: "Geen excuses? straftraining, dus!" (Later gelukkig ook nog: "Sterkte".) Ik weet al wel een training, maar hebben we er nog wel zoveel?

kut met gebakken peren

Ik met m'n middellange termijn coaching. Achteraf was dat niet zo'n goed idee. Nadat duidelijk was, dat het niet zo makkelijk zou worden, ondanks de danig verzwakte tegenstander Celeritudo, had de boodschap ook kunnen zijn: laat maar zien dat je wil samenspelen om te winnen.
Psychologisch leek het me goed om in de tweede periode de verantwoordelijkheid nadrukkelijk bij de veldspelers te leggen, door ze, aangekondigd, niet te wisselen.
Het werkte niet zo goed, voor dat vijftal. De andere vijf, met een hockeywissel na de afgesproken 5 minuten in het veld gebracht maakten echter in één ruk het verschil, inmiddels opgelopen tot 8 punten goed en het hele team sprintte in het 3e kwart door naar 9 punten voor.
We slaagden er echter niet in om het vinkentouw door te knippen. Puntje voor puntje werkte, reboundde (en mazzelde) Tudo (vooral dankzij Bea, maar ook als collectief) zich naar de Uilen toe. Bij Uilen zat de duivel op de ring, alles ging mis, goede en slechte pogingen. Maar vooral de passing was onnodig risicovol en het balverlies alleen in het laatste kwart was meer 10. Tot in de laatste minuut stonden we echter voor. Zelfs de domme fout van Suus leek nog zonder gevolgen te blijven, toen Bea de bonus mistte, het gelijk bleef en we nog ruim de tijd hadden voor een beslissende aanval. Het inbrengen van beide grote vrouwen (Iris voor Suus, die haar vijfde haalde) bleek echter geen garantie voor de rebound. We lepen nu achter de feiten aan en de laatste vrije worpen gingen erin. Bij de wanhoopsslinger van Fre was ook haar doeltreffendheid op. Kut met gevolgen: Als we nu alles winnen, wordt het seizoen nog langer. Maar bovendien zullen we echt aan voorkant en achterkant van verdediging en aanval meer als team moeten gaan spelen.
Margreet, Fre en Suus (behalve laatste actie) behoorlijk tot goed. Elke en Katharina konden hun laatste wedstrijd geen echte glans meegeven, Ali en Iris deden het verdedigend naar behoren maar kwamen aanvallend niet in het stuk voor (hoezo Smart en together?) Jorieke maakte teveel fouten, die niet nodig waren, Charlotte kreeg mysterieuze fouten? Lyet, Laura en Emily kunnen we niet missen, zelfs niet op de bank, zo blijkt.
Kut met aangebrande peren.

onder elkaar

Gisteren de eerste trainer van Groene Uilen tegen het lijf gelopen. In 1957 begon Dolf van Teerns als jonge trainer bij de ACLO. Bijna 50 jaar geleden. (dat is dus vóór mijn geboorte, om even de peilloze grijsschaal van dit verleden aan te geven...) Uilen is net in dat jaar opgericht. Daarnaast trainde hij de teams van Donar (Vindicat), Vera (gristelijk) en Albertus (toen ook al "katholiek"). Als je niks was kon je bij Unitas en heette je Groene Uil. (Op de basketbalvloer (groenteveiling, Korenbeurs) maakte je gezindheid, zoals wij allen weten, niet zoveel uit. Na de periode van Teerns gingen Vera en Albertus dan ook samen in de Eerste Nederlandse Oecomenische Sportverening, die later weer op ging in de Groene Uilen)
Enfin, van Teerns kreeg een echte baan in het echte leven en bleef nog heel lang actief in de landelijke commisie van Beroep van de NBB.
Waarom ik hier een stukje over schrijf, is vooral echter, dat we het zo eens waren over hoe het spelletje gespeeld hoort te worden. Net als ik kan hij ook niet echt genieten van het spel van wat hij, net als ik, hardnekkig Donar blijft noemen. Er wordt wel gewerkt, maar te weinig gespeeld, zijn we het eens. We missen, eensgezind, goed aanvallend voetenwerk.
Mooi basketball is goed basketball. Het daarover eens zijn is ook mooi.

Als grijze Uil ben je nooit alleen

Mijn levensgezellin is afgestudeerd en wordt door haar en onze universiteit af en toe in de watten gelegd door het toesturen van Broerstraat 5, zeg maar wat de Oehoeboeroe is voor oud Uilen maar dan voor alumni van de RuG. Soms komt een oud pupil in de gelegenheid aan dit blaadje bij te dragen. Miriam laat me zien: "Stukje Simon. Daarna weggooien." (Na jaren heb je aan een half zinnetje genoeg.)
Aardig stukje. Simon is prominent oud Studentenbasketballer. Speelde Promotiedivisie voor Uilen en werd kampioen van de hoofdklasse met Moestasj. Later nog coach bij Celeritudo. Alles was goed tussen alle clubs. Goed terecht gekomen bij Eiffel. (ook tijdelijk bij de Towers) Doet regelmatig een postdoctorale cursus en blijft zich scholen. Voorbeeld in veel opzichten, dus.
Ik heb het stukje uit en denk er nog helemaal niet aan iets er over op te schrijven. Ik wil het weggooien, zoals me gezegd is maar als ik het oppak raakt m'n duim de in het rood geschreven stelling, die Boerstraat 5 onder aan elke bladzij meegeeft: "Hoe duurder het restaurant, hoe meer mannelijke obers." Leuk, maar wat heeft dat met Simon te maken?
Niets. Alleen de steller. De stelling komt uit het (wiskunde)proefschrift van Theresa Kleefman, grijze Uil.

bij kop en kont

Na een nachtje slapen heb ik nog steeds een heel vreems gevoel over de wedstrijd.
Na een wat moeizame start, verklaarbaar met behoorlijk wat speelsters in andere rollen, kwamen we lekker op gang. (1e 15-11, rust 40-14)
De meiden dachten dat het gepiept was en schakelden de autopiloot in. De autopiloot was dom en na 50 seconden stonden de 5 starters op de bulderbaan. Dat hielp en snel liepen we verder uit met een 14-4 run. (prachtige breaks met Charlotte en Suus in de lane, die het voorbeeld van Jorieke uit de eerste helft volgen.) En toen niks verder.
Even wat andere dingen. We lieten al onze taktieken in de tas en speelden alleen mtm full court en breaks. Hard, smart and together. Mooi basketball. We begonnen weer behoorlijk goed pressen, en slaagden er ook beter dan vroeger in, om trapsituaties te herkennen en te benutten.
Wel deden we nog teveel met de handen, een oude fout waar we al lang aan werken. De scheidsrechters floten onze vergissingen op dit gebied nogal strak af, waardoor met name de aggressiefste speelsters, Suus en Katharina, al wat in foutenlast waren. In elk geval leerden we daar weer van. HSVB werd in het tweede kwart wat afgebluft door onze felheid en snelheid maar ze begonnen wel beter op het tempo ingesteld te raken. Dat je van goed spelende tegenstanders beter wordt, (als je dat wilt, tenminste) hebben wij vorig jaar geleerd. (Natuurlijk doen we graag wat terug en we zullen dan ook nooit, bewust, de kantjes eraf lopen)
Coaches zijn er voor hun speelsters. Leer ze, dat je met je hoofd naar beneden niets leert, leer ze vechten, zet je goede tegenstanders als rolmodel neer en de speeltijd tegen hen als quality-time. Niet iedereen snapt dit.
Terug naar het derde kwart. Ik ben druk met m'n ploeg bezig, instructie voor de wissels, feed-back aan de gewisselden, wat je zo doet als coach.
Ergens onder onze aanvalsbasket maakt een uil een fout, Fre(derieke). Daar wordt voor gefloten, maar zelfs daarover blijkt de coach van de tegenpartij nog van mening te verschillen met de scheidsen. Die blijven erg rustig maar geven wel aan, dat de grens wat hun betreft wel bereikt is. Volgens alle principes van de martial art, waarschuwen ze vervolgens nog twee keer voordat ze een technische fout geven. Ik volg het allemaal maar half, ben allang weer met de zaak bezig. (mijn meisjes) Mij ontgaat dan ook helemaal, dat een tweede technische wordt gegeven. Wel zie ik, dat we 4 vrije worpen krijgen en ik bemoei me meteen met het nemen daarvan. Onterecht, naar later blijkt; de meiden hadden het al voor elkaar en ik stoor de uitvoering. Er gaat niets in. Nog weer later dringt tot me door, dat Koningferander naar de tribune is verhuisd. Scheids de Wilde wil hem daar af hebben, conform de regels. (al heb ik de indruk, dat een rustige, weggestuurde coach zou zijn getolereerd..) En nu wordt het pas echt vreemd. Hij verdomt het om op te stappen, heeft lak aan iedereen, Uilen, de ontwikkeling van z'n eigen speelsters en het publiek. Het egotje wordt opgeblazen en vult het ganse universum. Einde wedstrijd. 54-18.
Ik spreek hem nog even toe, met de wens, dat zijn schorsing maar lang mag duren. Dergelijk gedrag is een coach onwaardig. Niets doen waarmee je je team schaadt, leren we onze spelers. Walk your talk.
In de kantine schaart HSV zich weer om de coach. Er komen geen excuses, het respect is nog steeds ver te zoeken. Nou bij mij ook.
We probeer ik me, hardop, te verplaatsen in 's mans situatie. Ik kan ook fel zijn en erg eigenwijs. Ali kijkt me dreigend aan: "Nou, ik zal je wel vertellen, Kaj: als jij bij ons ooit zoiets flikt, dan, dan...pak ik je bij kop en kont en dan.., dan.." (Ali is groot en net zo sterk als ik....ik verplaats me en denk, dat ik dan ook niet stevig genoeg in m'n schoenen zou staan om echt weerstand te bieden..) Wat er me verder precies fysiek boven het hoofd hangt wordt niet nader duidelijk, maar ze vervolgt wel: "In elk geval neem ik meteen niks meer van je aan!" Die dreiging is groter. Ze mag me eraan houden.

Scores: Margreet 17 (Als guard!), Fre 9, Elke 8, Suus en Jorieke 7, Charlotte 4, Ali 2

verslagen met een landslide

Een verslag van een nederlaag. Dat is lang geleden. De laatste nederlaag dateert van april vorig jaar, tegen Jugglers. Tien keer op rij bleven de uiltjes aan de positieve kant van de score.
Het was terecht, The Shadows lieten zich op geen enkel moment van de wedstrijd van de wijs brengen. Oude Uilen, vaak wat wijzer.
Wij verdedigden niet slecht, maar hadden, over de hele wedstrijd genomen toch geen antwoord op het geduldige aanvallen van de tegenpartij. Zij speelden het ruimer en wachtten -ondertussen de bal snel heen en weer passend- op de drivekans, die vaak wel kwam, meestal voor de lichtvoetige 1-1 speelsters Liefke Reitsma (14 pt)en Mo Anbergen (18). Wij moeten dat nog leren en werden daardoor veel vaker betrapt op het lang met de bal in de handen staan. In twee snelle passes kun je immers meestal net zo veel ruimte maken als met 1 geniale, risicovollere.
Bovendien zal blijken, dat het aantal geniale passes, bij meer balbewegingen, ook toe gaat nemen. Reken maar uit: 1 pass: 2 speelsters, 2 passes, waarschijnlijk 3 speelsters, terwijl de eerste passer al weer wat anders, gevaarlijks kan doen. Dat betekent dus sowiso 50% méér betrokkenheid bij het verplaatsen van de bal!
In verkiezingstermen heet een verschil van 50% een "landslide", geloof ik.
We hebben dus verloren met een landslide. (56-51, rust 33-21) Geen steken meer laten vallen en een land te winnen.

PS Moeten we nog wat zeggen over weggooien van ballen, alsof het uilenballen zijn?
PS Waardoor we zelfs met onze gebrekkiger aanval nog winstkansen hadden?
PS Moeten we nog wat zeggen over de ongebruikelijk harde vloeken, die de coach bezigde, om te proberen het besef, dat dat "jammer" was, nog wat duidelijker te maken? (en dat in aanwezigheid van Sil en Jente Zweistra en Stedumse buurjongens Sil en Ils en nog zo'n honderd argeloze toeschouwers....
PS Het was trouwens helemaal geen slechte wedstrijd. Tempo en inzet behoorlijk hoog.
PS Ondanks het feit, dat Iris met 12 punten weer topscorer was, ben ik van mening, dat we inside nog meer moeten gebruiken.
PS Verdere scores: Laura 10, Elke 9 (allemaal in de eerste helft) dikke voldoende voor Susanne en Charlotte en dikke enkel voor een felle Lyet)

uilskuikentje

Leuk nieuws op een leuke manier ontvangen. Op de training, op haar eigen verjaardag meldde Frederique-met-de-kleine-oogjes de opbrengst van haar nachtdienst op de kraamafdeling: De dochter van Jopie en Jan, twee beeldbepalende Uilen uit het recente verleden. Haar naam is Sara en ik weet, dat 9eneenhalf pond zo heet. Een flink uilskuikentje.

Tribune

Bij onze wedstrijd had ik weer eens een spionnetje op de tribune gezet. Dit om waar te nemen of alles wel gaat zoals het hoort. Volgens mijn zegsvrouwe gedroegen sommige uilen zich als objectieve kenners of bij uitstek grunneger publiek. Er was gemor. En men vond dat de uilen e en a over zichzelf afriepen. Gelijk hebben mag je na de wedstrijd wel OK? Wel even achter de thuisploeg blijven staan, hè? Of anders links gaan zitten, goed begrepen?
En moeders en vaders en supporters van buiten de studentenbasketballerij: jullie mogen ook rechts zitten, hoor. Links is voor de tegensupporters. Alles weer duidelijk?

Upsetweekend

het begin van het jaar is altijd lastig. Er vallen upsets te bezichtigen. Erben Wennemars plaatst zich niet voor de WK sprint. In de eredivisie bij de mannen wint nummer laatst Leeuwarden van nummer 1 Zwolle. (oud uil Maarten van oud uil Nitzan) In de heren promotiedivisie wint ook nummer laatst New Stars van nummer 1, MSV.
En wij? Wij kregen ook een ploeg uit de staartgroep op bezoek. Kroon 75 uit Damwoude. Al twee keer verslagen door onze trainingsmaatjes Moestasj. Vooral bestaande uit de zusjes Brandsma. De uilen hadden goed getraind. Veel 1 tegen 1 gespeeld en gerend en gepasst. Klaar ervoor, al ontbraken Emily, Natalie, Jorieke en Alice.(op papier een boel rebounds) en was Katharine net terug uit Dld. met een forse rainingsachterstand.
Laten we het maar kort houden: waar we anders meestal in het eerste kwart en in het laatste heersen, lieten we ons nu de kaas van het brood eten en danken we onze nipte overwinning aan een kleine run in het tweede kwart.
Een terugblik laat wel bijna steeds een voorsprong van de Uilen zien, maar ook een typische kaas-van-het-brood-wedstrijd. Aandachts- en planloos passen wat stereotiep balverlies opleverde (Corry A had zeker een double double in steals en met 19 punten en we mogen dankbaar zijn voor haar gebrek aan precisie vanaf de vw lijn….) en schoten van niks (<20%), veel meer rebounds tegen dan voor en gewoon bijna een nederlaag. Behalve Laura leek niemand het idee te hebben, dat we zelf iets aan de wedstrijd konden doen.
We oogden stroperig, waren niet van plan ons aan strijdplannen te houden of begonnen zo laat met de uitvoering, dat het wel leek of het 1 januari om half elf 's ochtends was, zeurden tegen de scheids (op soms wel heel verkeerde momenten) maar op de een of andere manier bleven we er toch in geloven. Het kon eigenlijk niet echt misgaan, toch?
Ondanks dat vertrouwen waren we toch heel erg opgelucht dat we deze eruit sleepten.
Eindstand 60-57.
En wel weer veel geleerd.
Beste Uilen: Laura. Die bleef er steeds aan slepen, ondanks dat het bij haar toevallig wel dun door de broek liep. Iris, die met 12 punten en een stapel rebounds eigenlijk gewoon een goede wedstrijd speelde en ons in veilige haven leek te brengen totdat….
Komende week maar weer eens geconcentreerd nadenken bij alles wat we doen. Zoals de laatste minuut, bijvoorbeeld. We krijgen het dus niet elke week cadeau. Aan de motivatie zal het komend weekend niet liggen, lijkt me.
Scores: Iris 12, Laura en Margreet 10 en Elke 9.

voornemens

Veul hail en zeeg'n, allemaal.
Voornemens maak ik meestal niet. Mijn doelen zijn altijd wat ondergeschikt aan de manier waarop ik ze probeer te verweznlijken. Beetje zo doorgaan. Proberen wat te betekenen voor anderen. Blijven schelden op Verdonk, meer schilderen, beter snappen waar het om gaat in het algemeen. Sportief blijven. Iets vaker goede wedstrijden bekijken. Beter luisteren naar andere mensen. Blijven leren. Het nuttige met het aangename blijven vermenigvuldigen.
Dit jaar vond ik het, in het kader van het prettig op de weg blijven, verstandig om me in elk geval voor te nemen om meer te bewegen. Coach is echt te zwaar (voornemen: 10 kilo eraf in 2006) en begint ook wat coördinatie te verliezen.
Geen gevaarlijke dingen natuurlijk. Niet opeens toch skiën gaan leren, of weer partijtjes gaan squashen. Nee, schaatsen, langlaufen en af en toe een potje tennis.
Daar zit ik dan met m'n goede gedrag en m'n poot omhoog. Mijn laatste valpartij op het ijs dateert van de laatste 10 km van de laatste Noorderrondrit, toen het donker werd en ik op het stukgereden ijs al 150 km in de benen had. Schoenmaker, hou je bij je leest, zei onze adjunctdirecteur, maar ik kan dus echt schaatsen, al doe ik het niet vaak.
Maandag wel en ik viel hard. De punt rechts bleef staan in de pootje over van het 5e rondje en het ijzer fungeerde als hefboom. M'n enkel is verdubbeld in omvang, kan niks hebben en op moment van schrijven arriveren m'n collega's in Winterberg voor een sneeuwuitje van twee dagen. Langlaufen, bijvoorbeeld. Goed voor de verbranding van een heleboel calorieën. En ik ben zelfs niet mobiel genoeg om de meiden te helen bij hun voorbereidingen op de eerste wedstrijd van dit jaar, zaterdag tegen Kroon. Ze zijn behoorlijk goeie zelfstarters, ik ben trots op ze, maar toch: Een mooie boel. Ik hoop voor m'n trouwe lezers beter.