NOU JA!

Nou ja! Daar ging onze anders zo professionele profbasketbal club toch eventjes de mist in. Nee dit gaat niet over een wedstrijd.

Nou ja: Er was wel een wedstrijd maar het ging vooral om het lustrum en iedereen vierde mee. 

Groningse Grootheden als Loorbach en Wallage waren van de partij. De plaatselijke katoenplantage had overwerk gedaan. Feest in Martiniplaza. 

Zelfs het pauzespelletje was extra feestelijk aangekleed. Aangekleed met een extra grote prijs. Een TV. Zal wel niet aangeboden zijn door RTV Hof, maar het idee was duidelijk. Het was ook echt een groot ding, dat midden ook het parcours stond te shinen in een indrukwekkende doos. Ja een parcours, want er was een ware skills-challenge opgetuigd en de aankleding kon je ook verder letterlijk nemen, want extra grote kleding aantrekken hoorde bij het spelletje. Dat dat leuk is, staat of valt met extra kleine deelnemers, overigens. Tot zover gelukt! Die waren heel klein. En er was dus die TV. 

Met TV’s en pauzespelletjes is overigens historisch al wel eens eerder iets vreselijk fout gegaan.

Ik heb in elk geval nog een leemdige herinnering aan die ene keer dat een jongetje eindelijk een keer van de middellijn scoorde, en juichend met de zware, enigszins draagbare zwartwit TV van het veld holde. Die TV had er zo lang op staan te wachten, gewonnen te worden, dat er een vorm van plastic-moeheid in het hengsel was gevaren.. De verbouwereerdheid van de jeugdige winnaar, naast de gebarsten prijs, snijdt me nog altijd door de ziel.

Toch viel die droefenis totaal in het niet bij het gevoel van verslagenheid dat waar te nemen viel temidden van het feestgedruis van die zondag. De deelnemertjes legden het parcours afzonderlijk af. (in het basketballkamp van vroeger deden we dat met twee tegen elkaar en trouwens ook nog met veel te grote schoenen.. maar dat terzijde, als tip voor de volgende keer..) De tijd werd niet meteen bekend gemaakt. De tweede deelnemer was in omvang ietsjes kleiner en daardoor bleef de broek niet hangen. Verder waren de verschillen niet groot, al had ik de indruk dat dit laatste deelnemertje ook nog eens van hand wisselde tijdens het slalom dribbelen, langs die grote prijs. 

Klaar.. Beetje spannend gemaakt, tijd omgeroepen: Eerste deelnemertje was ietsjes sneller en de winnaar!. Hoera, hoera, Kom mee; je hebt de grote glimmende prijs gewonnen!

Aan het andere deelnemertje dacht niemand. Ze stond daar met een hemeltergende beteuterdheid en enig ongeloof, dat niemand ook maar iets zei als “jammer, zeg. Volgende keer beter!” Als er al tegen haar gezegd is, dat ze nu wel van het veld af mocht heb ik dat ook gemist.

Jongens… Nou ja. Dat kan toch niet. Dat zal ze zelf, denk ik, ook gedacht hebben. Maar lieve mensen: het is toch feest? Zorg dat er voor allebei de deelnemers iets is. 

Ik zag het volgende filmscenario: Dit meisje wint nu niet, maar omdat ze het heel leuk vond, gaat ze heel fanatiek aan het trainen en blijkt ze zomaar de toekomstige Grunneger Caitlin Clark te zijn, of nou ja Paige Bueckers, of nou ja, de volgende Laura Cornelius of Kim Jaasma..Heel goed in elk geval. 

Maar nu slaat Basketball de deur wel heel hard tegen haar neus dicht. Misschien gaat ze nu wel op hockey…

Dat nooit, Donar. Hier past een happy ending! Jullie mooie organisatie is vast wel in staat om die beteuterde fan op te sporen. Je koopt een zesje, zet daar alle namen van het hele team op, desnoods ook van Jan Loorbach en gaat die alsnog aan huis bezorgen. Of je doet er een uitnodiging voor een mooi kamp bij.. We kunnen ons niet permitteren dat de volgende Kim (Nou-)Jaasma op hockey gaat. 

Dood of de gladiolen

 

Geen betere les dan eerdere fouten. Het werk van een basketballcoach is daarop gebouwd. De klassieke “Positive Coaching” Beweging heeft het over de “ELM-Tree of Learning”. Dat is grappig bedoeld, want dat is echt een boomnaam: de Iep, maar het is ook een acroniem: Effort, Learning and Mistake. Van je fouten moet je willen leren en de fouten die een team maakt, vormen uitstekende lesstof voor de volgende wedstrijd. De vraag is altijd: wat doen we volgende keer beter? En zo is Basketball een proces van voortdurende educatie. Na de wedstrijd is vóór de wedstrijd. 

Maar wat als je maar 1 kans hebt? Dat is namelijk het geval in de bekertoernooien, waarvoor nog interessante potten op de agenda staan. Eliminatie boven educatie: Verliezen is wegwezen. Natuurlijk is er maar weinig geheim meer van wat de tegenstander in de ENBL doet. Er zijn cijfers, er is video. Maar lonende, echte, zelf gevoelde fouten heb je nog niet gemaakt tegen deze jongens. En dat is toch minder harde informatie. Hoe verzin je een list, die je voordeel brengt? 

Er is het element van de onderschatting. Sommige sterke teams gaan er wel eens wat dom in. Gebruiken wat “scorebord journalistiek”; ze zien wat “zullie tegen hullie” hebben gedaan en verwachten dat ze “dus” uit kunnen gaan van eigen kracht. 

Echt goede teams analyseren en passen zich gericht aan, houden iets achter om iets verrassends te kunnen brengen. Verrassen is de essentie van de confrontatie. Strategisch en psychologisch denken moet je ook leren. En dan past zowel winnen als verliezen toch weer in het hogere doel.

Bovendien is er iets anders interessants aan bekertoernooien. Ik zal het niet vaak te berde brengen, maar kijk maar naar een verder onbelangrijk spelletje als voetbal: daar had de finale ook bijna Velsen tegen Nijmegen kunnen zijn. De kans op een prijs voor de iets kleinere clubs. 

En als je tegen een oude bekende speelt voor die ene beslissende wedstrijd om de nationale beker? Naast de kennis en de resultaten uit het verleden, is er nog een andere vibe. Er is Cupsfeer, dan zijn er vlaggen en trommels. Soms is er zelfs nationale televisie. Dan herinner je de dingen uit eerdere confrontaties, maar dan gemixt met een extra voorbereiding met een extra verrassingselement. 

Hoe dan ook, je zult de coaches - en spelers - de kost geven die na uitschakeling meteen relativeren: “Ach … misschien wel goed dat we daar geen energie meer aan hoeven te verspelen.“ Of: “we focussen nu weer helemaal op de competitie!”. Het bekertoernooi is direct alleen nog maar belangrijk voor degenen die doorgaan. Maar dat is de buitenkant. Zoals die andere grote Nederlandse sportfilosoof het zei in een van zijn mooiste uitspraken: “Het is de dood of de gladiolen!” Voor Donar gloren er nog veel gladiolen aan de horizon.