het zit in de tuin en het tikt

Iedereen zou af er toe moeten revalideren. Van revalideren is het maar een klein stapje naar revalueren en inderdaad waardeer ik mijn omgeving weer meer. Sinds ik terug ben, na de ablatie en een bijbehorend kort verblijf in het UMCG huis ik zo'n beetje in het tuinhuis. Dat huisje heb ik de hele winter wel gezien maar niet beschouwd als verblijfplaats; eerder als coulisse.
Nu merk ik weer de gebruiksvoordelen ervan: een schaduwrijk maar niet duister plekje waardoor je wel in de tuin bent maar niet in de volle zon (niet goed voor mij) Beschut maar niet van het groene afgesloten. Rustig maar wel verbonden met de buitenwereld door het internet. Revalidueren.
Het tikt. Het tikt voor het eerst weer een blogje. En het hart klopt maar het klopt nog niet helemaal. Mooie sinussen worden afgewisseld met chaotische drumsolos. Het hoort erbij, zeggen ze. De behandeling is geslaagd en zeer precies uitgevoerd. Zowel de UMCG ritmesectie als ikzelf hebben er een goed gevoel aan over gehouden. Uiteindelijk telt mijn gevoel natuurlijk. Nu eerst maar rustig aan doen, patient spelen, uitrusten en maar zien wanneer ik weer aan het normale leven ga deelnemen.
Ik leg me er maar bij neer. De omgeving helpt daar wel bij.

Eend in de boom

Wist u dat eenden als kolibries recht omhoog kunnen vliegen als ze een nest hebben gebouwd op 5 meter boven de grond in een boom? Gek he?
Er waren wel meer gekke dingen, zaterdag. Met acht personen (Esthers neusbeen leed nog teveel onder de hardhandige aanraking met Stina's elleboog op de training) arriveerde Moestasj te laat in Dokkum. Friesland was mooi in het voorjaar maar wel uitgestrekt en moeizaam door te komen, hetgeen niet in het reisplan was verdisconteerd. Niet te laat om op tijd te beginnen maar wel te laat om goed te beginnen. Een kleine drie minuten gezamenlijke warming up betekent dat je de atmosfeer van een zaal niet aan kunt voelen en de verhoudingen niet begrijpt en dus niet kunt schieten.
De hal was net zo grijs en kaal als de kantine sjiek. Het veld was groot, wat meestal een voordeel is, bij ons snelle spelletje. vandaag was het te groot.
De tegenstander wilde er nog wel even tegenaan, zo aan het begin van de lente en vooral good old Irma Swart, de lange pointguard uit mijn meisjeskadettenselectieploeg lichting 1968, had zin. In de eerste helft beperkte ze zich nog tot een serie steals en coast to coast scores waar we geen antwoord op hadden of anders een verkeerd antwoord.
De klap kwam meteen hard aan: 12-2 na 5 minuten hoeft nog niet dodelijk te zijn, lastig is zo'n blow out wel. Langzaam, heel langzaam en met inzet van alle mogelijke time-outs kwamen we tot iets passender spel maar toch stonden we nog altijd 9 punten achter bij rust, hadden we nog geen break gelopen en nog niet gescoord uit een aanvalsrebound.
De rust deed ons goed. In het derde kwart herpakten we ons met mooie passes en fatsoenlijke aanvallen. Een 16-9 kwart betekende een echte wedstrijd met nog maar twee punten te gaan. Je zou zeggen met goede moed het laatste kwart in :d'r op en d'r over.
Onze verdediging was echter absoluut te sloom, wat ons op nogal wat scores uit lay-ups kwam te staan. (Zonde tegen ons eerste principe!) Bijna terug in de partij liepen we tegen een paar driepunters van Irma op, terwijl we zelf niet scoorden.
Zelfs de verander truc hielp niet meer. We zouden pick en rolls gaan spelen na twee passes maar kwamen alleen tot verlegenheidsschoten.
Van de negen punten verschil krabbelden we tot vijf en dat was het dan.
Onze tweede nederlaag in 2010. Nummer tweenalaatst als enige team waarvan we niet hebben gewonnen.
Uitwedstrijden. Ik ben gewend om nooit een uitwedstrijd te spelen. In de landelijke competitie met Uilen waren we immers helemaal gewend aan 250 km in de auto met een tussenstop, een uur van te voren in de zaal, acclimatiseren en de overtuiging dat we niet voor niets zo'n end opgevouwen hadden gezeten. Onze tegenstanders, die dat 1 keer per jaar moesten, die waren niets gewend en dus hadden we dubbel thuisvoordeel.
Dat is anders in het rayon. De helft plus twee wedstrijden in het WAS en uitwedstrijdjes, die je bijwijze van op de fiets kunt doen. Het resultaat is dat we dit jaar dan ook slechts twee uitwedstrijden hebben gewonnen. Buiten Groningen zelfs maar 1. Een aandachtspuntje voor volgend jaar, dunkt me.
En ach. Het was toch een mooi seizoen. (derde geworden, meeste punten gescoord???) Een mooie thuisreis door landelijk Noord Nederland. Echt lente was het en de eenden zaten er nog.

oefenpotje

En geoefend hebben we. In basketball omdat we toch tegen een hoofdklasseploeg mochten. De dames van BVG vonden regelmatig hun weg door de press. Ze deden het slimmer dan we van tweede klassers gewend zijn: De laatste steunpilaren in de zone naar de ene kant trekken en dan scoren langs de andere. Ze konden dat doen, doordat we toch gewend zijn om 1: de bal voorin af te pakken en 2: dat de vrouw aan het handvat de layup wel tegenhoudt. Een goede les: Unfortunately....if the ball goes over your head....you have to sprint.
Omdat we het in de aanval, ook zonder Esther, wel goed deden en we na verloop van tijd toch ballen gingen stelen, voorin, bleven we goed bij, om niet te zeggen gelijk opgaan met de hekkesluiter van de hoofdklasse. Maar ondertussen moesten we ook onze mentale weerbaarheid ernstig oefenen. Je moet de bitsende tegenstander eigenlijk bedanken voor de training op dit vlak.....
De inbreng van onze buitenlanders was heel behoorlijk. Vooral Maria had het vizier op scherp staan en ze was ook niet te beroerd om stevig te verdedigen. Lisa werd in elk geval goed moe. Ze had het ook zwaar, want ze moest met Marjo onze verdediging wat body geven tegen alle lengte van BVG. Tegen oud-uil-air-Iris was niet zoveel kruid gewassen echter. Haar af en toe dan maar naar de vrije worplijn sturen en onder de andere basket maar zorgen dat we veel raak schoten.
Goede oefening, zo'n tegenstander. Zouden we vaker moeten doen. Misschien wel elke week?

Scylla bites, maar bijt niet door.

Met z'n zessen stonden we voor het eerst dit jaar in Vinkhuizen. Eens de basketballtempel van Groningen waar ik bijna woonde. Het is een nare gribus geworden met aan een kant rammelende houten borden en korte veldjes. Achter de bank en in het veld was het ook een rommel. Het schijnt dat rommeligheid verrommeling tot gevolg heeft. Met behulp en onder aanmoediging van lieve omstanders slaagden wij erin de zaak netjes achter te laten. De pil van de omgeving werd verguld door de wedstrijd.
We begonnen goed met een kwart zoals ik dat graag zie: aanvallen over veel schijven en veel tempo en druk door de press: bij meer dan 15 punten in een kwart zeur ik eigenlijk nooit. Wat wel zorgen baart, als je met zo weinig bent, zijn fouten en daar kregen we nogal wat van. In het tweede kwart werden we toch een beetje moe en speelden we ook niet meer zo goed. Het is een kwalijke cirkel: minder scoren- minder press- minder makkelijke scores. Ondertussen kwam Scylla venijnig dichterbij: vlak voor rust was het verschil nog maar 1 punt. We leken het lek weer boven te hebben door de laatste 6 punten weer te laten aantekenen.
Maar het derde kwart is vaak niet ons kwart: in de eerste 5 minuten daarvan gaven we 14 unanswered points weg en was de eerste leadchange een feit (om in color comment te blijven) 33-40 Scylla's yell: "bite!" ging op. Niks lukte in de aanval en daarom gingen we steeds onrustiger spelen waardoor niks lukte..nog een kwalijke cirkel en hoe kom je daaruit?
Ton Boot zegt altijd dat er geen trucjes bestaan in basketball. Boot heeft natuurlijk altijd gelijk, dus laten we het psychologisch gereedschap noemen: je kunt dan wel aan de aanval blijven hervormen maar een verdedigende verandering is ook een verandering. We kunnen best een aardige zone spelen om in terug te vallen na de press. En ja hoor: na een beetje een onwennige start bracht de tweede helft van het kwart ons weer helemaal terug, langszij en voorbij. Met een gebroken cirkel waren we opeens weer heel goed: degelijke scores uit een felle maar gecontroleerde press en prachtige backdoorpasses volgden elkaar op en alle vrije worpen gingen binnen. 53-71.
Op het andere veld wonnen mijn oude ploegmaten met een punt en veel gejuich van kinderen en zo kun je de gribus wel weer met een goed gevoel achter laten.
Compliment van de tafel (allemaal vroegere pupillen): goeie speelsters, Kaj. Die ene gaat vast nog wel eens promotiedivisie spelen!
Esther was, ook met 4 fouten aardig op dreef, en scoorde 27 punten, Linda was vooral in de tweede helft uiterst koel, ook van van de vrije worplijn en kwam op 17, Toya, die zich maar een keer met de scheidsrechters bemoeide, had uitstekende drives en maakte 14 punten. Marjo grossierde in rebounds, Janne was een constante factor als aanspeelpunt en met een speciale rol in de verdediging en ook zonder de inbreng van Roos hadden we het niet gered. Over goede schoten die niet vallen zeuren we ook niet.
Femke, Wianne en Karine waren van de partij en kwamen om diverse redenen niet in het veld maar speelden wel en belangrijke rol in de morele ondersteuning en opvang in moeilijke momenten. Ubuntu, we hebben iedereen gezien.

winnen en feest

Een hele serie feestjes, afgelopen week en de overwinning op Uilen 4 paste goed in dat rijtje.
We waren een beetje gehandicapt wat nog eens extra werd benadrukt toen Wianne, die zich tot volwaardig lid van het eerste team begint te ontwikkelen, bij een in & out de bal op de hand kreeg en met gevoelloze vingers op de bank bleef. Zes over en waar we vorige week extra klein speelden, speelden we nu Janne en de lange vrouwen. Dat ging ook wel, al waren we een stuk minder scherp dan vorige week. We kenden goede minuten en goede kwarten en kwamen geen moment in gevaar. De in de laatste periode gestelde doelen van niet meer dan 15 tegen en zelf 60 haalden we echter niet. Het was goed zo.
Esther maakte er toch nog 18, Linda (12) vond vaak het goede ogenblik om een drive te maken, Roos (7) was weer attent van dichtbij, Mareike aus Amersfoort scoorde 3x knap op 1 tel, Marjo was goed voor de eerste en de laatste punten uit de wedstrijd Janne pafte 1 driepunter binnen en was nauwelijks op vergissingen te betrappen en Wianne scoorde nog net even knap voordat haar hand dat ook zei.
En toen op naar het volgende feestje met het winnende sheet als boodschappenbriefje....

de leukste wedstrijd!

Het is goed voorstelbaar, dat je baalt, als je een wedstrijd hebt verloren, die zo spannend en gelijk opgaand was als die van zondagmiddag. Het had immers best andersom kunnen zijn. Bij andere wedstrijden, dit seizoen hadden we dat gevoel ook wel eens. Wij stonden na afloop in het vakje winnende team ingevuld en dat gaf een extra goed gevoel maar we speelden ook nog eens leuk! En uiteraard was dat ook de verdienste van de tegenstander, die continu partij bleef geven en echt wat van ons vroeg.
We moesten driepunters incasseren en verhinderen, een behoorlijke reactie op de press beantwoorden en de bal in de ploeg houden. We moesten goed op ons quivive blijven om de kleine cadeautjes, die de Uiltjes soms weggaven ook te openen.
De press was weer het uitgangspunt van alle moestactiviteit en weer gaf dat ons, door genoemde kleine presentjes, zoveel lucht, dat we ook vrij relaxed aanvallen konden spelen. Meer en betere screens dan ooit hadden we nodig meer en betere swings en meer en beter schoten van dichtbij en veraf hadden we nodig. En we deden het.
Volgens mij was dit echt pas de eerste keer dat we zo goed speelden, dat we van Uilen 3 konden winnen en we maakten er een memorabele wedstrijd van.
Hij was zeker ook memorabel voor onze bankspeelsters, die tegelijkertijd op twee velden speelden. Dat mag wel in je CV want dat vergt wel iets van je aanpassingsvermogen. Doordat we niet de hele tijd over de inside-capaciteiten van onze Deutsche dr. Oetkerangestellte konden beschikken, was er nog een memorabele eersteling te begroeten: bijna vijf minuten horseshoe-offense! 5 kleintjes om de bucket heen laten een ruim open midden over waar weer allerlei leuks mogelijk blijkt.
Echt onze beste en leukste wedstrijd van het seizoen tot nu toe.En daarmee de leerzaamste: als bijna alles goed loopt vallen de fouten die toch nog gemaakt worden beter op. Ik kan me het balen van onze geblesseerde powerforward goed voorstellen: wat zal dat gekriebeld hebben als je niet kunt spelen. Ze heeft echter bij die eerste keer, eind 2009, dat we de press inzetten een heel belangrijke rol gespeeld en mee geholpen het vertrouwen in dit wapen te vestigen. Helpt dat iets?
De coach verwacht intussen eigenlijk het seizoen gewoon af te maken op de bank (of daar net voor in het gezichtsveld van luid tegen deze opstelling protesterende speelsters) en ik ben daar eigenlijk toch wel blij om.
(En PS: door de leuke en sportieve tegenstand hopen we stiekem toch, dat Uilen kampioen wordt.......)

andere kijk

Kijk: dit is ook sport. Een deel van de meiden aan tafel, met de tong uit de mond bezig hun verbeterpunten te laten leven.
Ze hebben de hun keuze uit kaartjes van het "weloverwogen verbeterspel versie basketball" voor zich uitgestald en brengen nu van de belangrijkste twee prioriteiten in beeld op een klein kaartje. Dat dragen ze straks bij zich als ze naar de training of de wedstrijd gaan en dat komen ze tegen als je bijvoorbeeld hun schoenen aan trekken. (uit de koffer van de coach komt ook een lamineerapparaat....)
Leuk van het gebruik in een team: de kaartjes worden na afloop geschud en een voor een door een teamgenoot opgepakt en gegeven aan degene die ze gemaakt heeft. Die legt vervolgens weer uit wat die keuze voor haar betekent. Het team krijgt hierdoor meteen ook een inzicht in waar iemand mee bezig wil. En de coach. Die ook. Hij heeft zijn gereedschapskist niet voor niks meegenomen...

PS: iemand een suggestie voor een betere naam voor het kaartspul?

web 3.0

Afgelopen weekend heb ik me laten informeren over informatie. In de jaren negentig van de vorige eeuw stelde ik in een communicatieplan voor om het internet als belangrijkste bron van informatie voor het Sportcentrum van de Universiteit te gaan gebruiken. Het rooster op het web en het cursusaanbod. Het was een goed doortimmerd plan en wel erg voor de muziek uit: de de verwerkelijking ervan botste nog wat op de tijdgeest: onze directeur had net duizenden folders laten drukken en overwoog daar nu een standaard voor aan te schaffen. 1.0 vierde hoogtij en daar hoorden, zo weet ik nu, zowel de folders als de informatie die ik op internet wilde zetten gewoon bij. In het kort alles wat niet in twee richtingen werkt is 1.0.
2.0 is alles wat interactief is: inschrijven, reacties geven, terugtwitteren, de viral movies van de SP. Ik wil daar ook wat mee, dus ik heb nu op mijn coachingsite een zogenaamde answergarden geplaatst. daarmee vraag ik minimalistisch commentaar. Ik ben erg benieuwd wat er voor woordwolk gaat ontstaan, als mensen de moeite nemen om op een zwevend begrip te klikken of, nog mooier en nog interproactiever, zelf een reactie van 20 tekens publiceren. Dus, doe dat alsjeblieft eens een keertje, leren we allemaal weer veel van.
De vraag kwam wel meteen in me op wat dan Web 3.0 zou worden: De overtreffende trap van interactief is synergetisch maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat het weer een stap terug is. Met groeiend inzicht laten we de blogpagina's en de Iphone gewoon links liggen op de vuilnisbelt van de beschaving. Het is moeilijk voor te stellen, blogde hij.

let down

Als ze maar net zo scherp - mede dankzij de terugkeer van Janne op de training- zouden zijn als dinsdag en net zo geconcentreerd -dankzij de terugkeer van Karine? -als donderdag, dan stond ons een mooie wedstrijd te wachten tegen Paiz, dacht de coach.
En zo was het eigenlijk ook. De concentratie was goed en de press was veel te veel voor de meiden uit Peize. Wham bam, thank you mam. Evelien, nadrukkelijk aanwezig in gezelschap van haar buik, was getuige van een overdonderend begin: 23-8 na de eerste periode. Omdat we wat slordiger werden, met name in de rebound, werd het verschil nog 5 punten groter bij rust. Eigenlijk deed, op die rebound na dan, iedereen wat ze moest doen en ook nog wel een extra duit in het zakje.
Maar misschien was die slordigheid in dat belangrijke onderdeel wel een voortekentje van de things to come. Evelien hield het voor gezien en hees puffend haar buik weer naar huis. Koppen weer leegmaken en dan tweede helft weer beter rebounden en dan ook beter spelen en verder uitlopen. Maar het werd een raar kwart. Hadden we niet al gewonnen? Nee, we hadden last van "let down", een geknapte spanningsboog: De concentratie op details was weg. Niet dat het grotere teamritme echt verstoord was, de aanvallen liepen gewoon heel behoorlijk door maar het afmaken werd teamwise "jerky". Heel licht te veel spanning op de spieren en net geen goede afwikkeling meer. Een tekenend moment, waar ik ook maar even (tevergeefs) een time-out op nam, gebeurde in de tweede minuut: Peize stuntelde de bal over de lijn bij het innemen en wij mochten van de zijkant inbounden. Dat deden we zo haastig en chaotisch dat we eigenlijk zonder balbezit weer inleverden.
We kregen zeker wel twintig goede schoten en een heleboel vrije worpen maar het duurde tot de negende minuut van de periode, tot we ons eerste en enige punt van het kwart lieten aantekenen. Roos bleef redelijk smooth en ook heel goed overeind in de rebound. Heel gek om het team zo behoorlijk te zien spelen en de afmakers zo te zien schutteren.
6-1 voor Peize, dat wel de verdediging maar niet de aanval wist aan te scherpen. Vorige wedstrijd een season high in een kwart nu een low.
Het is dan knap als je toch nog weer wat weet te maken van de laatste periode. Het hield niet over maar het ging. en de uitslag was met 53-35 een mooi spiegelbeeld van de wedstrijd.
Positief: En wat hadden we een lekker groot team bij ons! Een volle bank met internationale allure. Dus voor het eerst dit seizoen zullen er mensen misschien minder hebben gespeeld dan ze op konden...
Positief: En wat hadden we veel mooie swings in de aanval. En dan kunnen we ook eens waarnemen dat de timing van het open komen op weakside best een beetje beter kan.
Positief: En wat een mooi buikje!

M&M's

Kansen in overvloed voor coaches en procesbegeleiders na de laatste verkiezingen.
In het commentaar in de krant lees ik een paar berustingen: Deze verkiezingen waren een test voor de komende landelijke? Oh ja? Mijn gemeente ligt niet in Uruzgan. Nationale (gemeente) belangenpartijen doen straks gewoon niet mee en als ik Rutte was zou ik me ook niet rijk rekenen....
De Volkskrant wil ook vraagtekens zetten bij de legitimiteit van het gemeentebestuur, na een opkomst van 53%. Ook dat vind ik niet terecht: Als je niet gaat stemmen om reden dat je niet wilt, hou je de rest van de periode je mond. Klaar. Het is niet mogelijk om je stemming niet te communiceren.
Wat heel lastig lijkt is de grote versnippering die optreedt. Maar heeft dat juist ook geen voordelen? Er zijn veel keuzes van samenwerken mogelijk, zonder dat er een team in het team hoeft te ontstaan. Kleinere fracties hebben misschien wel scherpere kantjes maar zijn beslist minder onbeweeglijk. Het is bijna alsof je een ploeg formeert, zonder er rekening mee te hoeven houden dat die liever de pass van die krijgt.
Ik had het over mogelijkheden: er komen een heleboel onervaren raadsleden naar voren. Ik ben beschikbaar om een traject naar politieke en bestuurlijke groei te begeleiden.
En misschien nog interessanter is mijn nieuwe advertentietekst:
"Ervaren teamcoach beschikbaar als facilitator bij coalitieforming, storming, norming en performing."
Mensen en teams bijeen brengen. Gaat lukken. De M&M's breng ik mee.

SWART™

Een van mijn belangrijkste werktuigen is mijn vinger. Vooral in bevochtigde toestand heb ik er erg veel aan.
Hoe lever je een bewijs, dat ergens vooruitgang in zit? Gewoon SMART plannen, zegt mijn omgeving vaak. Meten is weten. Laten we het ezelsbruggetje eens overlopen: Specifiek: OK; centraal staat een bepaald aspect van het leven of van basketball...snap ik. Meetbaar: met een centimeter, een weegschaal of door te tellen. Aantrekkelijk: Altijd! Realistisch: als in uitgaande van de realiteit. De realiteit is wat NU is en of een doel realistisch is kun je dus pas STRAKS zeggen. Ik hou het maar op optimistisch! Dromen, durven en als het niet klopt heb je in elk geval van een positieve werkhouding genoten. Tijdsgebonden: wanneer meet je weer?
Op het begrip meetbaar, waar het hele idee op is gebaseerd wil ik toch nog wel even stil staan. Voor mij volstaat als bewijs voor verbetering: opinie, nattevingerwerk.
Als iets niet te meten valt is het toch waar te nemen. Als iemand anders het ook waarneemt, versterkt dat de waarde van je eigen waarneming. Dus de frisse blik van Karine, terug van Curacao, die waarneemt dat de coördinatie van de meiden die zij een jaar geleden voor het laatst op training heeft meegemaakt, is verbeterd, versterkt mijn mening daarover.
Ik heb het al vaak gezegd: als het niet SMART kan doe het dan maar SWART.
En nu bedenk ik opeens iets: Voordat dat begrip opduikt in een of andere scriptie of dissertatie is het misschien wel goed om het vast te leggen, als merk, bedoel ik. Na geregistreerde begrippen als Huh? en Jamaar™, is er nu “SWART™” (en nu ik toch bezig ben meteen maar "Nattevinger©")

Hoogtepunten

Het is natuurlijk al weer een poosje geleden. Maar wat was het mooi om Tuitert voor zijn race op het bankje te zien zitten en de race alvast te zien doen. Elke slag maakte hij in zijn hoofd en met zijn hoofd. Ik had hier net zo graag en lang naar willen kijken als naar de werkelijke slagen, die -voor mij in elk geval verrassend- tot goud leidden.
De visualisatie van dit soort mannen duurt bijna exact zo lang als de werkelijke race. Ik heb Wennemars wel eens getimed zien worden op de totale beleving. Dat klopt. Natuurlijk is dat ook belangrijk. Je kijkt omhoog na dat je over de streep bent gekomen en dan staat er ook 1. Tuitert. NED op het bord. Gianni Romme schijnt voor dit soort dingen te realistisch te zijn geweest, als schaatser in elk geval. Hij kon niet visualiseren zonder misslagen, die hoorden nu eenmaal bij hem.
Dat brengt me meteen bij een ander hoogtepunt. Ook dat gaat over focus. Romme's pupil Anni valt over de streep in de ploegachtervolging maar kan de tegenwoordigheid van geest opbrengen om haar voet naar voren te schoppen, wat de Duitsers net in de finale brengt. Ik denk niet dat ze dat gevisualiseerd heeft, van te voren. Mooi was dat.
En op het minst hoge punt wil ik niet te diep ingaan. Zoiets is weer aanleiding tot andere hoogtepunten: Zie dominee Gremdaat en zie, nog mooier, de foto op de voorpagina van de Volkskrant een dag later. Als je die niet meer hebt, kom je maar bij ons op de koelkast kijken. Wij doen hem nog lang niet weg.

aanwaaien

Soms komt er zomaar iets aanwaaien waar je je vervolgens even op uit kunt leven...
Een heel kleinfilmpje over aanwaaien op Youtube als je een dikke minuut hebt en even wilt klikken op de titel...
Marc Tuitert is het zeker niet komen aanwaaien. Vertelde vanochtend aan Pelle, dat Tuitert (waar hij nog nooit van gehoord had...) ongeveer Europees kampioen was, toen Pelle werd geboren. En vanaf toen eigenlijk gevochten heeft met alle omstandigheden.
Uit het onvolprezen boek "Effect", dat Johann Olov Koss heeft geschreven met twee Noorse sportpsychologes, heb ik geleerd dat ook schaatsers aan teamwork kunnen doen. Ze moeten dan van tevoren tot het commitment bereid zijn, dat ze elkaar zoveel mogelijk beter willen maken. Zelfs als betekent: beter dan jezelf. Maar schaatsen is wel een individuele sport. Een overwinning in een wielerwedstrijd is ongeveer zoiets als het beslissende doelpunt maken voor de ploeg.
Als Kuipers en Groothuis niet balen zijn het geen topsporters als ze het wel doen zijn het niet de echte teamgenoten volgens de wet van Koss. Maar wat is uiteindelijk belangrijker? Het team of de ploeggenoot? Als zij oprecht blij kunnen zijn voor de persoon van Tuitert, die zoveel aan hun te danken heeft, zijn zij ook winnaars.

Yekaterina

Nu we toch over de voormalige Sovjet Unie hebben: Als je Yekaterina googlet, krijg je te lezen dat dit een heel "uncommon" vrouwennaam is (US census)
Gewoon Katharina eigenlijk. In het voormalige oostblok en inmiddels in Vancouver denken ze daar heel anders over! Van de vier Russische deelneemster aan de 1000 meter heet er eentje Olga. Dat kun je verwachten. Maar dat de andere drie (!) allemaal Yekaterina heten vind ik wel bijzonder.
En dan is er ook nog een Kazachse met precies dezelfde voornaam en nog een Poolse Katarzina.
Wist je dat er in de voormalige Sovjet Unie, in de Oeral, een plaats ligt die Jekaterinenburg (Екатеринбург) heet? (Tegenwoordig, dan. Ik heb op school geleerd dat het Sverdlovsk heette. Er zijn dus ongetwijfeld Yekaterinas, die in Sverlovsk geboren zijn maar graag Екатеринбург op hun bul willen...) Universiteit is daar ook. Alles. Moderne stad, alleen wat te ver weg.. Zouden ze ook een ijsbaan hebben?
De snelste Yekaterina werd 11e, gisternacht.

donkerpaarse krokodil

Ik mag wekelijks aanzitten bij het afdelingsoverleg van de afdeling Algemene Bestuurlijke en Juridische Zaken. Daar val ik logistiek onder en je steekt er wat van op. Vaak iets nuttigs en soms iets waar de haren je van overeind gaan staan.
Waar regels worden gemaakt en gehanteerd drijft af en toe een paarse krokodil voorbij:
Er bestaat een centraal loket waar je je in moet schrijven voor wat voor studie dan ook. Studielink. Studielink beheert vervolgens je gegevens tot je een diploma krijgt. Als een tijger haar jongen mag je wel zeggen. Als er iets aan de ene kant in komt, kun je er zeker van zijn dat het er precies zo uitkomt aan de andere kant.
Je zou zeggen dat het handig is, dat je dan bij de ingang ook vaststelt wat voor data binnenkomt. Zeker wat voor te zeggen maar beslist niet altijd.
Als je in de Sovjet Unie of in Opper Volta geboren bent, bestaat dat land niet meer. Je geboorteplaats ligt dan in Oekraine of in Burkina Faso. Hoe logisch is het dat je zo'n geupdate landaanduiding op je bul wilt? Kan niet, zeggen de datasluizers van Studielink. Dat huidige land komt niet in de gegevens voor, dus het komt er ook niet uit. Kunnen we de eenentwintigste eeuw dan niet een beetje omarmen, zolangzamerhand en doen alsof Kroatie bestaat? Helaas: Niet over te praten; protocol is protocol. Als ons verzoek om nadere gegevens over een afgestudeerde geen gehoor vindt bij de niet langer in functie zijnde apparatskis van de Sovjet Unie, dan is dat jammer maar aan de uitvoering van het protocol zal het zeker niet liggen. Eigenlijk mag ook alleen je babyfoto op je paspoort, immers.

kopwerk

Hebt u dat ook wel eens? Je fietst en door een vork in de weg, of door een kruispunt komt er een andere fietser op je pad. Vaak. Natuurlijk.
Ik wou het even hebben over het gevoel dat je daar soms bij krijgt: de persoon fietst ongeveer even hard als jij. Je komt echt in het wiel te zitten en gaat even hard. Wat gaat er door je heen? Wil je wel in het wiel van een wildvreemde zitten? Harder dan maar? Langzamer?
Met enige interne overredingskracht heb ik mezelf zover gekregen, dat ik precies net zo hard blijf doorfietsen als ik wil. Vandaag dus toevallig constant in het wiel van een andere weggebruiker. Dat is eerst even een kwestie van analyseren, dan concentreren op een zekere cadans en na een paar honderd meter denk ik er niet eens meer bij na.
De gedachten die nu mijn brein weer vullen worden deze ochtend echter opgepikt door mijn voorganger. Hij heeft blijkbaar last van me. Ben ik er net af, dat je op zo'n manier hinderlijk kunt volgen...In harder heeft de fietser geen zin maar in verder kopwerk ook niet. Hij houdt dus in en gebaart driftig met zijn linkerhand dat ik erlangs moet.
Weer wakker geschud uit mijn gedachten en weer betrokken bij mijn medemensen vraag ik vriendelijk en met een lach of ik even kopwerk zal doen.
Aardig voor de Pas op: Aardig campagne: de kopwerker.
Mijn medemens heeft geen behoefte aan mijn inspanningen en maakt dat duidelijk. OK, denk ik en we vervolgen onze weg. In dezelfde richting en exact hetzelfde tempo. Mijn wereldbeeld klopt weer.

season high

And six out of seven players in double figures. Nummer 4 ontmoet nummer 2 en wint met 87-48. Goede zaken deed vooral koploper Uilen 3, dat nu nog 1 overwinning van het kampioenschap af is.
We begonnen met zeven tegen zeven. Janne-Marlies deed weer eens mee en was, ondanks lichte brakte toch erg prettig om er bij te hebben. Haar tanden bleven dit keer op hun plaats.
We begonnen slordig. Steals pakken en snel naar de andere kant en daar maar wat proberen. Toen het na 5 minuten nog steeds 2-2 was bracht een time out even rust. Toen we daarna wel een paar keer scoorden bleek de moeite die de tegenstander had met de full court press. Ze slaagden er bijna aldoor in de bal in bounds te krijgen maar waren op de andere helft vervolgens de kluts behoorlijk kwijt. En de Moestasjmeiden waren gretig en hadden de handen op de juiste plaats. Hoewel we weinig kunnen oefenen met de press, gaat iedereen hem toch steeds beter snappen en misschien wel het belangrijkste: iedereen vertrouwt op het effect ervan. Onze tegenpartij vandaag ook: Een grove schatting gaat toch wel in de richting van 40+ steals uit press situaties.
Groene Ster had eigenlijk maar twee perioden dat ze echt tegenstand konden bieden: in het laatste stuk van de eerste helft kwamen ze weer terug tot 6, na eerder 12 achter gestaan te hebben. Het tweede kwart ging met 20-20 gelijk op.
De coach was wel blij met 33 punten bij rust. Na rust sprongen we meteen door naar tien punten voor in de tweede minuut en naar 24 in de zesde. in 1 kwart 25 punten uitlopen is ons in elk geval niet vaak gegeven. Ik denk dan ook dat de 34-9 van het derde kwart een record is.
In het laatste kwart, bij een gelopen race, wisten de dames uit leeuwarden het netje ook nog een paar keer te vinden. Dat was het dan ook. Auch in der Hoehe verdient, zeggen onze oosterburen.
Wat zal iedereen lekker gespeeld hebben: Esther met 22 punten (al stond haar relatie met de coach wel even op springen door wat ze er niet in gooide....het is weer bijgelegd. In een relatie moet je soms wel eens even praten) Janne-Marlies was goed voor 16 punten, Marjolein schoot met scherp ondanks (dankzij?) de zere vinger en kwam tot een season high van 14, Roos, Mareike (manchmal gekonnt..) en Toya, die verder grossierde in mooie passes, waren alledrie met 10 punten ook in de dubbele cijfers. Wianne kwam op 5 punten uit en deed een paar keer opvallend goede dingen voor de balans in de aanval.
Onze geblesseerden vielen elkaar in de armen op de bank, moedigden aan en vingen op. Ubuntu.
Meiden, bedankt dat ik hier bij mocht zijn. Ik heb genoten.

wetenschap met de natte vinger

In de Volkskrant vanochtend een artikel over het project dat oud toproeier Henk Jan Zwolle in samenwerking met de VU uitvoert. Men meet de geschiktheid van jonge kinderen voor een bepaalde sport. Spartakiade zonder spelvorm. hebt u een beeld? Anders is er een plaatje bij van een jongetje dat met de tanden op elkaar aan een rek hangt en iemand met een stopwatch erbij. Gewoon meten hoe lang, hoe snel, hoe sterk de kinderen zijn.
Dit levert een soort BSA op, een bindend sportadvies, waar niemand zich gelukkig aan hoeft te houden. Zwolle stelt dat vooral voor sporten als roeien, volleybal en basketball, zo'n vroegtijdige selectie heel belangrijk kan zijn. Lengte is daarbij volgens hem een essentiele voorwaarde.
Nou nee, dat is het niet. Bij roeien misschien. Amerikaans onderzoek, dat bij dit soort wetenschap beslist vooraf genuttigd had moeten worden heeft jaren geleden al uitgewezen, dat juist bij basketball de fysieke kenmerken de kleinste rol spelen. Een sport als baseball had een veel sterkere correlatie tussen lichamelijke eigenschappen en succes in de sport.
Bij basketball, teamsport bij uitstek, gaat het veel meer om intelligentie, mentale en sociale vaardigheden binnen een allesbepalende groepsdynamiek.
Lengte is een factor en groot heeft niets met centimeters te maken. Wenn es so einfach wäre.......

De winter verbroedert

Ik zei het op deze plek altijd over sport. Bij sport heb je echter altijd winnen en verliezen. Een verschil in belangen (en soms verschillen in inzichten die een kloof slaan) Het moet anders gezegd: teamwork verbroedert.
Een mooi voorbeeld was gisteren, toen Miriam met onze bus in een sloot gleed. 5 vierkante meter gladde weg was wel genoeg. Ze had niks en kon me vanaf de rand van het dorp rustig te woord staan.
Toen kwam de een na de andere dorpsgenoot aanwandelen om te vragen hoe het ging. De dichtstbijzijnde ging koffie zetten en zo keken we een paar minuten later naar een uitzicht dat we anders nooit gehad hadden.
We konden vanachter het raam ook een onderzoekje doen naar de interesse van andere voorbijgangers. Eentje stopte zefs, klom uit de auto en vergewiste zich ervan dat er geen beknelde of anderszins hulpeloze wezens in de bus zaten.
Het werk waarmee de bus uit de sloot werd getrokken was geen werk voor een team. Een rustige vakman kon het met zijn spullen makkelijk af. Dorpsbewoners die voor een versperde weg kwamen te staan hadden ook meer belangstelling voor ons welbevinden dan haast. Verbroedering. Je zou er haast voor de sloot in rijden.

Wat is leuk?

Ik zat in een hoekje van de volle tribune in de WAS. Kwartfinale voor de beker tussen Uilen en Celeritas. Achter mij zat een paar supporters van de tegenpartij. Hoe heetten die ouwe mopperpoppen bij de Muppets ook al weer? Statler & Waldorf. Zo een beetje.
Het was geen onvoorwaardelijke liefde tussen meneer Waldorf en Celeritas. "het lijkt helemaal nergens op!" en "wat doe jij hier eigenlijk?" als er een schot of pass gemist werd.
Ik ben wel onvoorwaardelijk fan van knokkende basketballsters. Strijd! Inzet! Spanning! Ik heb genoten van de werklust van beide teams. Ik vond het jammer voor Natalie dat de schotjes niet vielen maar ik heb met open mond naar het vliegwerk van Jorieke zitten te kijken en met blijdschap kennis genomen van het feit dat Femke een groot deel van de pot op volle kracht kon spelen.
De beide ploegen waren meer aan elkaar gewaagd dan ik had verwacht. Ik sprak coach Rob een paar dagen eerder en we dachten beide dat Uilen 3 van de tien keer zou kunnen winnen. Dat had zondag wel kunnen zijn, ware het niet dat Cookie drie minuutjes de regie kwijt was en dat het sterke slot van Karin werd gecounterd doordat Rachel het werk ook niet meer alleen aan Megan en Rianne overliet. 7 puntjes. Het hadden er 8 minder kunnen zijn. Mijn plezier overtrof mijn verdriet.

Statistieken

Sorry, coach Wooden,
Uw stelling, dat het team dat de meeste fouten in de aanval maakt, meestal wint, ging even niet op.Ik coach al ongeveer m'n hele leven op die aanname en gelukkig klopt het in grote lijnen altijd wel. Het zal bij Woodens teams ook wel gegaan zijn om iets minder fouten....en de uitzondering bevestigt de regel.
Maar toch: we pakken tientallen steals en aanvalsrebounds, we lopen fastbreaks als nog niet eerder dit seizoen en krijgen de prachtigste kansen. En toch verliezen we in Leeuwarden van de grand old ladies van Aris.
Hoe groot, denkt u, is de kans dat een dames tweede klasse team 7 op 11 driepunters schiet, en dan nog met 5 verschillende speelsters? Van de laatste 22 punten kwamen er 18 van way down.
En dat steeds als we weer iets dichter bij kwamen. Op een gegeven moment ontstaat er een soort morfogenetisch veld boven onze basket. En wij bleven maar kans houden. Bij een stand van 52-50 waren de laatste drie schoten voor ons. Overbodig te zeggen dat deze op de bult missers kwamen....
We moeten er dan maar weer van leren: de driepunters kwamen steeds in de overschakeling van press naar halfcourt defense. Beide deden we goed maar in het niemands-verantwoordelijkheids-land ertussen ging het mis.
Mijn stelling, na deze wedstrijd: Moestasj dames 1 hoeftgeen enkele wedstrijd meer te verliezen. Al zullen we de vaste dribbles van Eugenia wel gaan missen..
scores: Esther 22, Roos 8, Toya 6, Linda 5, Wianne 4, Marjo 3 en Mareike 2. Femke twintig brownies.
By the way: er is nog 1 speelster over, die alle wedstrijden heeft bijgewoond. Marjo.
Voorlopig zullen we de verbeteringen weer in eigen hand moeten nemen. In februari hebben we 1 wedstrijd en daarna is het pas weer maart. Ik ben benieuwd of ik er dan weer of nog bij ben...

Met cijfers!

HSV was onze model tegenstander. Na de eerste, verloren wedstrijd vonden we dat we een kans zouden moeten hebben. Mijn inschatting was 51 % kans. Ik zat er niet ver naast. Janne (botsplintertjes van de duim af???) en Femke (enkel) konden niet mee doen, maar zich wel nuttig maken. De cijfers zullen spreken:



We begonnen redelijk, zeker niet de mindere maar zoals wel vaker, hadden we erg veel moeite met scoren. Het was ook weer een harde pot, maar dit keer met scherp fluitende scheidsen. We hadden onze handjes teveel nodig dus de klappen vielen vooral bij ons. We namen twee keer een kleine voorsprong maar verspeelden die aan het eind van het eerste kwart weer. Het was 9-9 en misschien is dit een goede plek om even op te merken dat het vorige keer 23-27 was geworden....
Het was te merken dat HSV onze press kende en ertegen had geoefend. Onze steals kwamen daar niet echt uit.
Halverwege de tweede periode ging het mi: van 15-11 voor ons maakte HSV een run van 16-2. Veel onnodig balverlies aan onze kant doordat we ons onvoldoende goed aanboden, met layups als gevolg. De pauze kwam als geroepen. Tien punten achter en met zo'n productie lijkt het gelopen.
Als iets niet werkt, moet je iets anders gaan doen. In ons geval lieten we ons in de tweede helft terugvallen in een zone. HSVB raakte duidelijk van slag. Bijna alle rebounds waren voor ons en we gaven alleen van afstand iets weg. Dat is hoe zo'n zone werkt. Doordat we ook aanvallend een goede periode kenden, kwamen we weer een beetje in de wedstrijd. Met 29-35 heb je weer kans.
Linda was weer terug in de wedstrijd als goed aanspeelpunt en af en lukte er ook een stukje press. Onze goede hoop leek echter de bodem in te worden geslagen, want het gat werd eerst weer 9 punten met minder dan een halve periode voor de boeg. Wat wel leuk was waren de fraaie backdoor assists die opeens uit het niets kwamen, maar 4 minuten en negen punten....
Maar hoe goed HSV ook tot dan toe de press had opgerold, opeens was er paniek en pakten we vier steals achter elkaar, die ook allemaal werden omgezet in scores en met 1 minuut was het opeens 43-44 en lagen we psychologisch gezien duidelijk boven!
En Toya, die de hele wedstrijd vond dat ze niet kreeg wat ze verdiende van de scheidsrechters, mocht opeens vanachter de lijn gelijk maken. Statistisch gezien was dat te verwachten, want we scoorden tot dan toe minder dan 50 % van de lijn. We waren echter aan de winnende hand en ze maakte ze beide. Weer schoten de dames uit Haren niet echt op en weer hadden wij de bal. We gingen nu zo duidelijk winnen, dat we zelfs nog een layup konden missen. en met 4 seconden deed Eugenia met de bal wat ze moest doen. Ze rolde zich eromheen als een egel. 44-45. Hoeveel procent kans zei ik ook al weer?
Veranderen helpt en met de press ben je bijna nooit kansloos.
Ook de sprekende cijfers laten zien dat het verschil heel klein was: beide teams schoten 32,7 % over de hele wedstrijd.
Het verschil zat hem in 1 keer vaker naar de vrije worplijn....
Rebounds, steals en persoonlijke fouten waren ook redelijk in evenwicht. We hadden steeds net iets meer.
Scores gaan we dan ook maar even opschrijven: Esther had een doubledouble: 15 punten en 18 rebounds. Toya 8 punten (uit 60% veld en 100% lijn) Marjo 8, Linda 7 en 12 rebounds, Eugenia 5 en Roos 2.

Nog twee opmerkingen: het doorwerken van de cijfers moet een coach zelf doen. Dat is leerzaam. Het is overigens wel leuker na zo'n wedstrijd...Op het administratieformulier stond ook een huppeltje van de coach opgetekend....
In het publiek vond iemand luidruchtig, dat mijn rol was mijn speelsters op te voeden. Dat was toen er een game-related ongelukje gebeurde en Linda direct haar excuus maakte voor iet te veel inzet. De welopgevoede dames van de tegenpartij bitsten haar weg. Dat gesprek over opvoeden wil ik wel aan.

Condition humaine

Handig zo'n teller. Dan kun je tenminste zien dat als je niets schrijft, je ook geen bezoekers krijgt. Ik zou alle lezers weer iets van me laten horen en dat heb ik nog niet gedaan. En dat terwijl het volle leven weer nadrukkelijk op gang is gekomen.
Daar zie ik u dan in een winterse wereld. Zo winters, dat ik zelfs al een keer niet op trainen heb kunnen komen. (in mijn carrière is het twee keer voorgekomen dat het winterse weer maakte dat een wedstrijd niet door ging) Niettemin hebben we een goede voorbereiding gekend met veel conditie.
"Kaj, ik hoorde dat je een conditietraining ging geven. Nee toch?" De verbazing en de tegenzin dropen van het gezicht. De speelsters zullen ooit echt heel erg moeten wennen aan andere coaches, wat conditietraining is in het basketball heel gebruikelijk. Ik kon er vroeger ook wat van hoor. Ik wilde altijd h a r d e r trainen dan welke tegenpartij dan ook. Inmiddels vind ik het belangrijker dat we b e t e r trainen dan de meesten.
Basketballconditie is de staat waarin je verkeert om te basketballen. Die bereik je door veel specifieke arbeid te verrichten. De specifiekste vorm is break-oefeningen en -ultiem- het partijtje. Doe je dat bij mij hard genoeg (en misschien ben ik wel een beetje al te tolerant...) hoef je geen extra werk te doen. Nou ja buik, borst en kern oefeningetjes. (maar dat zou iedereen moeten doen.) Doordat onze specifieke manier van spelen alles te maken heeft met rennen en pressen zijn mijn meiden helemaal niet zo slecht in conditie. Maar......dan is er het kerstreces. 'Algemene wedstrijdsporters' kunnen het zich permitteren om het lichaam en de geest niet op piekniveau te houden. Een beetje dreigen voor de kerst met een testje zou kunnen helpen maar het is vooral de geest die weer op basketball moet gaan staan.
Dus begin ik met het uitdelen van dribbelbrillen. Als je heel 'deliberate' wilt trainen gebruik je die dagelijks, ik gebruik het als bewustzijnsverruimende verrassing. Er wordt op de goede manier gestunteld en even later doen we ook de passoefeningen net even anders dan anders. We proberen steeds weer opnieuw beginners te worden. Ik geloof daar heilig in.
Het testje ging ook door overigens. Twee minuten de zaal op en neer en aan het eind even over zo'n vervelende bank heen. Deze test gebruik ik al vanaf het moment dat ik het Duitse Basketball Handbuch in handen heb gekregen. (Ik zoek het op: vanaf maart 1987) (Even een opmerking over dit boek: Het Nederlandse basketball lag op het Duitse voor tot ca 1986. Vanaf het uitkomen van het Basketball Handbuch, offizielles Lehrbuch der DBB, is de ommekeer teweeggebracht.....) Velen zijn inmiddels aan de test blootgesteld, in 2010 nog maar zeven.
Er hoort een score bij: elk halve veld is een punt. De goede promotiedivisie mannen scoorden 44 punten, de beste vrouwen 40. Dit zijn over het algemeen echt de sterren van de ploeg. Iets met willen en kunnen heeft dat te maken. Mijn meiden scoorden wat lager maar bijna iedereen heeft een run nodig om het te leren. Zij krijgen volgende week een herkansing, anderen mogen een eerste score laten aantekenen.
En zijn ze nu in conditie? Ik denk het. Misschien heb ik het mis.....

sawu bona

Ik zie u. De meeste van jullie zie ik pas aan de andere kant van 1 januari. Sommige misschien ver daarna. Tot dan, heb het goed.
Ubuntu bevalt nog steeds. Jammer eigenlijk dat ik een Mac-fan ben, anders had ik het besturingssysteem van die naam ook wel geïnstalleerd. Ubuntu is natuurlijk meer een omgangssysteem. Ik hoop dat ik er steeds meer naar ga leven. Als ik nu nog iemand op kantoor of in de zaal voorbijloop zonder hem of haar tenminste aan te kijken, ben ik aan het slaapwandelen. Maak me wakker als het je overkomt.
Ontvrienden is het woord van 2009. Je wilt natuurlijk niet al je Hyves, Facebook en Linked-in vrienden op ziekenbezoek krijgen en daarom zit er wel iets in. Vriendschap vereist wel een zekere vorm van diepgang en investering. Het mooie van Ubuntu is dat elke kleine vorm van aandacht waarde wordt. Je hoeft geen vrienden te zijn om elkaar als mens te erkennen maar waarom zou je tegen mensen die iet direct je vrienden zijn niet net zo vriendelijk doen? 2010: minder vrienden maar weer beter om ons heen kijken?
Sikhona. Ik ben hier. cu.

Structuur in de WASbak

Elke week zit ik aan de rand van het zwembad in het Willem Alexander Sportcentrum. Daar is dan een algemeen zwemuur waarbij ik belast ben met het toezicht. Ik behoor te voorkomen dat er iemand verdrinkt, wat in de praktijk neerkomt op soms, in het Engels, vragen of iemand wel een license to swim heeft. Verder doet een sportleider vooral zijn sportleidersding: het in goede banen leiden van de sport. En nergens is die uitdrukking zo van toepassing als in het zwembad.
Er is een zeker ritueel waar we ons allemaal aan verbonden hebben: zwemmen is baantjes trekken. Dus komen er lijnen te liggen. Hoewel ik me al jaren afvraag wat er zou gebeuren als ik me niet zou conformeren, leg ik altijd braaf een paar lijnen in het water. Dat is trouwens zwaar werk. Je moet 25 meter staalkabel met drijvers uit een put omhoogtillen en ze geleidelijk in de plomp laten zakken. En aan het eind van het uur vice versa, want de gymastiekerschool doet niet aan lijnen.
De rechte leer schrijft voor dat de snelsten in de baan bij het raam zwemmen. Iedereen lijkt dit te weten en alle snellen nemen dan ook een zonnebrilletje mee. Het is hier ieder voor zich. De daarnaast gelegen opeenvolgende banen kenmerken zich door een afnemende snelheid, techniek of ambitie.
Voorin, vlak voor mijn voeten, is de “langzaamste” baan. Het gebrek aan ambitie en de sociale cohesie bereiken hier een hoogtepunt. Schoolslag, hoofd boven water, vol gespreksstof. De beperkingen van lijnen zou al snel tot filevorming en irritatie leiden en daarom is in deze wateren rondzwemgelegenheid. Dat scheelt al één lijn. Veelal paarsgewijs en luid snaterend zwemt men tegen de klok in. De helft van de deelnemers op éénderde bad.
In het kader van een sociologisch- systeemtheoretisch onderzoek heb ik onlangs nog een lijn weggelaten. Wie in deze wasbak heeft uiteindelijk structuur nodig? Alleen de opwaartsmobielen van de middelste banen natuurlijk! De twee snelste banen zouden zich toch wel gaan redden? Of zou daar ook een ovaal traject ontstaan? Met pootje over in de bochten wellicht? Heel interessant allemaal. Wat denkt u?
Er blijkt overigens ook een verschuiving tussen de banen op te treden en als je de lijnen dan weer in een bepaalde volgorde verwijdert, krijg je weer heel verrassende uitkomsten.
Ik beschik na een paar maanden ook over andere uitkomsten: verhouding tussen mannen en vrouwen? Brilletjes versus ongewapende ogen? Bikini’s tegenover badpakken? Haaienpak of mensenpak? Personeel dan wel studenten?
Bent u geïnteresseerd in het onderzoek? Dinsdag tussen 12.30 3, 13.30 ben ik voor al uw vragen in de wasbak. Eén tipje van de sluier: In haaienpak beïnvloedt u het onderzoek meer dan in bikini.

Just what the doctor ordered

Scylla is een speciale tegenstander. Er spelen vooral oud moessies en uiltjes. Omdat ik nog niet zo lang geleden bijna bij alle studententeams betrokken was ken ik ze ook echt van dichtbij. Leuk om tegen oude pupillen te spelen die groot geworden zijn en uitgevlogen. Het is ook een voordeel als je de kracht van de tegenstander een beetje kent. Scylla heeft bijvoorbeeld een uiterst goede frontline en als ze echt inside komen zijn we er bij. Het plan is dus om de tegenpartij andere dingen te geven die ze eerst moeten oplossen, voordat ze kunnen doen waar ze goed in zijn. Het zal niet makkelijk worden, zonder de inside inbreng van Esther en met Roos gammel op de bank.
Nu hebben we de press die we gaan spelen wel doorgelopen maar doen blijkt iets heel anders. We scoren wel eens maar zijn niet op de plek en Scylla zeilt naar de overkant waar ze rebound op rebound kunnen pakken omdat we niet alleen nog niet kunnen pressen maar ook niet kunnen overschakelen naar half court defense. De eerste periode eindigt met een flinke achterstand. We hebben beide time outs al gebruikt en weten nu misschien wel hoe het moet maar nu vallen we slecht aan waardoor de achterstand alleen maar oploopt. Maar na de eerste paar keer dat de press er echt staat blijkt meteen dat Scylla schrikt. Ze vinden geen goede manier om erdoorheen te komen en komen in elk geval niet meer aan aanvallen toe; van 15 punten achter pressen we ons weer in de wedstrijd bij 25-30 rust.
In de derde periode komen we bij 33-32 voor de tweede keer voor (het was ook twee-nul) en we blijven boven liggen. 3punters van Linda en Eugenia en bevrijdende drives van Toya brengen nog extra frustratie bij Scylla teweeg en alle timeouts van de andere kant gaan over press breken. Iedereen bij Moestasj deelt in het goede spel en is hartstikke positief. Met nog zo'n vier minuten te spelen kennen we een korte periode van slordigheid en haast waarin Scylla net weer een paar goede scores pakt. En dan gaat Femke ook nog door de enkel. Het wordt niet echt knijp en als Linda de 25ste steal met een eenvoudige layup van een lintje voorziet is het negen punten en over.
"Just do it" blijkt weer een mantra van jewelste: niet alleen zijn er nu de punten en sluiten we de eerste seizoenshelft "even" af, maar we hebben ook een wapen gewonnen dat ons altijd weer in de pot terug kan brengen als we het maar gewoon doen.
En lieve help wat kan je opknappen van zo'n pot! Medicijn!

Je steekt er wat van op

Ik ben een boek aan het lezen van iemand die de hele Brittanica heeft doorgewerkt. Ik voel me aan een dergelijke klus blootgesteld. Sinds gisteren weer vier nieuwe medicijnen met uitgebreide bijsluiters. Tot gisteren wist ik nauwelijks dat ik een schildklier had nu moet ik die met alle geweld in toom proberen te houden. Komt het daarna ook weer goed met m'n hart, dan is het allemaal wel de moeite waard geweest.
Het lastigste is dat ik geen training kan geven en dat er net een belangrijke wedstrijd op het programma staat. Ik moet zeggen, dat mijn team het heel goed doet als het aan zichzelf wordt overgelaten. Vorige week hebben ze het ook zelf moeten doen en dat ging heel goed. De principes die we aanhangen zijn blijkbaar aardig ingedaald in de groep want ze hebben de juiste analyse gemaakt na het verlies tegen Uilen 3 en op de juiste dingen getraind. Ik ben trots en dus ook vol vertrouwen dat ze het deze keer oplossen.
Het wordt een experiment want ze mogen een press doornemen, die we vorig seizoen met veel succes hebben toegepast maar waar we dit seizoen nog niet aan toe zijn gekomen. Deze press lijkt mij wel een heel bruikbaar wapen in de volgende wedstrijd en dus mogen de ervaren rotten hun eigen specialisatie aan de nieuwen doorgeven.
Het mes zou aan twee kanten moeten snijden: de rotten nemen hun eigen functie nog weer eens op een ander niveau door en de nieuwen hebben meteen een coach bij een voor hen nieuwe klus.
We zullen aan het eind van de week weten wat we hebben geleerd: Moestasj qua press en ik qua bijsluiter. De verwachting is dat coach en ploeg beide weer op scherp staan.

Sint in Peize

Zaterdag 21 november arriveert de goedheiligman in Groningen. Veel gedoe met olifanten en kamelen en een ontvangst op het Broerplein. De energie van sommige ouderen is jaloersmakend want behalve dat ik een van m'n aardigste tegenstanders van al 35 jaar geleden nog als een jonge god over het veld zie dartelen, heeft ook de goede sint nog tijd voor een bezoekje aan onze wedstrijd.
Maar toch ga je dan twijfelen....Hebben we nota bene twee toeschouwers uit Spanje op de tribune en dan zie je totaal geen interactie tussen landgenoten....komt een heel zwart aandoende piet bij ons mee yellen en begrijpt hij (?) heel duidelijk niets van onze toch zeer Afrikaanse yell... Misschien moet ik toch binnenkort maar eens een goed gesprek met Lotte hebben (die ook twijfelt maar nog niet wil).....
In elk geval namen we het geschenk van een halve tribune supporters met plezier aan; zowel Eugenia als Wianne speelden prima.
Hielden we op de tribune nog gelijke tred, verder werden we overal ongeveer gedubbeld: twaalf speelsters tegen zeven en twee coaches tegen deze ene. Over het resultaat hoeft zoiets dus niets te zeggen. Het begin ging gelijk op maar na 5 minuten demarreerden we naar 9-19 aan het einde van de eerste periode. Ook wel eens aardig: Het waren vooral vrije worpen waardoor we wegliepen. Om een lang verhaal kort te maken: onze snelheid en flexibiliteit won het ruimschoots van de controle van Jumping Five. Controle bij de tegenpartij betekent toch dat we ons in de verdediging goed in konden stellen op de geplande passes. De verdediging stond dan ook als een huis en de tegenpartij kwam alleen tot moeizame schotpogingen. Op onze aanval was weer geen peil te trekken en dus verrasten we hun verdediging keer op keer. In het vierde kwart, met Roos al naar de trein en Femke verplicht op de bank, kregen de laatse 5 Moessies het nog even lastig met de Splitting de Post acties van Peize. Leuk dat we weer eens zo'n klassieker tegen komen maar de uitleg van de juiste verdediging kan blijkbaar niet van een bordje. Logisch ook wel. Gelukkig bleef de aanval uitstekend renderen en bleef het verschil zo ruim, dat we in doelsaldo na 6 wedstrijden toch weer in de plus staan.
Esther (18 punten) was eigenlijk alleen door zich zelf te stoppen. Prachtige centermoves en 8-12 vrije worpen. Ze mag nog wel iets beter op haar positie in de verdediging letten en die vrije worpen met bord..huuuh.
Femke (12) was heel goed in de rebound en ook trefzeker van korte afstand. Het forward spelen gaat haar steeds beter af na vijf wedstrijden. Dat uitblokken vooral een kwestie van positie is, blijft een aandachtspunt. Het scheelt ook P's en dus inzetbaarheid....
Wianne (9) Van de vermoeidheid, die je na (maar) 3 kwarten bij het tweede zou mogen verwachten bleek niets. Betrouwbaar en fel in de verdediging en in het laatste kwart opeens de afstandschutter die we nodig hadden. Uitboxen en rebounden is nog een leerpunt.
Roos (6) was vooral in het derde, haar laatste, kwart heel goed bezig. Even een veilige marge opbouwen en dan snel weg. Veel deflections en rebounds al had ze nog wel wat meer onder de basket kunnen scoren. Jammer dat ze het laatste kwart er niet meer bij was. (wij waren exact om 19.29 in Groningen en heus niet na extra snel opdoffen van iedereen...)
Eugenia (4) was a reliable receiver and playmaker. Only good shots and hardly a pass without a proper message. And the Spanish Inquisition was probably satisfied.
Marjolein (2) weinig punten maar wel veel goede passes en als helper onmisbaar. Ze mag wel iets vaker een schot van de tegenstander wegnemen. Duidelijk een vaste waarde en met Janne de enige speelster die ik nu al 6 keer heb mogen coachen.
Janne (2) maakte eerste twee punten en hield zich daarna met belangrijker zaken bezig. Ze krijgt goed door hoe we op het veld in balans kunne blijven. Lekker en slim verdedigd en een paar heel mooi passes die fastbreaksituaties opleverden.

Volgende week zullen we onze gebruinde reizigers weer in moeten passen voor volgende wedstrijd. We zullen dat onder andere doen in een oefenwedstrijd tegen hoofdklasser Exercitia 1. We mogen volgende week tegen de ongeslagen koploper Uilen 3. Als we braaf zijn en goed ons best doen... wie weet of we niet een leuk kadootje in de schoen krijgen.

ontbijten na de wedstrijd

Half zeven ging de wekker in Stedum. Er moest nog diesel bij in voor dat we om kwart voor acht(!) naar Leeuwarden vertrokken voor een ingelaste wedstrijd tegen De Groene Ster 2. Het werd een gedenkwaardige ochtend. Niet alleen het tijdstip maar ook het feit dat we speelden met zegen van boven was vrij uniek. ( dat laatste vraagt om enige uitleg: Toya en Linda moesten vandaag hun inbreng tot luchtsteun beperken. Zij vlogen, toen de bal omhoog ging naar teamgenoot Karine op Curacao. Die jeugd doet maar.)
We waren heel erg op tijd in het Kalverdijkje. Met koffie, en ideaal dagritme, een riante inspeeltijd en de aanwezigheid van 8 vrouwen waaronder voor het eerst een heel gretige Marlies, waren de voorwaarden voor een goede pot aanwezig. De tegenstander zag er ook goed uit: technisch, snel en met behoorlijk wat lengte.
Aanvallend waren we heel goed bij de les, verdedigend wat minder. Het switchanddeny leek wel pools te zijn en dus was DGS steeds gevaarlijk met insnijden. Dat het verdedigend beter moest was wel duidelijk. Meer samenwerken en tegelijk meer het eigen ding goed doen. Bij 26-25 voor ons, eindigde een grondgevecht in pijn bij Marlies. Ze wreef over haar oog en had duidelijk pijn, ook nadat ze er iets uitgehaald had. "Wat heb je nou in je hand?", vroeg ik toen ze aan de kant kwam. Ik werd er geen wijs uit. Een klein, ribbelig, wit ding. "Had je dat in je oog?" Toen liet ze eventjes haar mond zien. Hoe het kan is niet te snappen, maar een snijtand was doormidden en op een of andere manier in de omgeving van haar oog terechtgekomen. Laat dat maar even doordringen.......
Nu reizen we gelukkig met een nogal uitgebreide medische staf, dus het was volstrekt geen toeval dat er twee Duitse tandartsen op de tribune zaten. Zij konden Marlies voorlopig geruststellen. Voor de rust in de rest van het team was het te laat. Door de schok stokte de score helemaal en het rust signaal kwam bij 40-26.....
Ook de rust zorgde niet voor rust en terwijl DGS verder uitliep groeide het gevoel van chaos en onmacht bij ons. Eindelijk, in het begin van het vierde kwart begonnen we weer met concentratie en veel meer court sense te spelen. Een heel ander gezicht, echt weer basketball met vijf spelers. Mooi om het vertrouwen weer te zien groeien. De achterstand begon zelfs weer overzichtelijk te worden. Met nog een minuut of vier te gaan was het tijd voor wat positive reinforcement.
Met complimenten moet je om weten te gaan...... het spanningsboogje was blijkbaar aan het eind en de uitslag werd nog eventjes geflatteerd. 74-50. Zo groot was het verschil niet. Als we de volgende ontmoeting de concentratie iets langer vast kunnen houden en we een beeld krijgen bij switchandeny.... liggen de kansen ongeveer op 50-50.
En dan keren we huiswaarts. Marlies met een stukje gebit in een zakje en wat kleine brokjes in een bekertje met spuug in de hand. Zoveel dag is er nog over, dat Mareike zelfs zegt dat ze zin heeft in haar volgende activiteit . Ze heeft al zolang niet geontbijt met haar broer......

Nabericht: om een uur of twee krijg ik een smsje van Marlies: de tand zit er weer mooi in. Vandaag nog even rustig maar donderdag gewoon weer basketballen. En dat het leuk was. (!)

words words words

Bepaald woordgebruik sluipt er zo in. Zo eens in de zoveel tijd is het nodig om een verklarend woordenlijstje op te stellen. Nog geen training in het Nederlands gegeven. We leven in een steeds verder internationaliserende samenleving, zeker op de universiteit.
Ubuntu komt dacht ik uit het Natal. Dat woord gebruiken we zelfs als yell. Een mens wordt pas wat hij is, in de ogen van anderen. Is dat een pleidooi voor uiterlijkheid en show-off? Nee het is een verplichting voor iedereen om iedereen te willen zien.
Ingewikkelde manieren van handen geven stammen hier van af net als het wijzende vingertje als erkenning voor het lekkere screen of de goede pass. Wij koesteren dat begrip.
Switchandeny Pools voor actief overnemen in de verdediging.
Extodomotsha Navaho - Native American: Het betekent dat je, als je ergens beter in wilt worden, je moet verwachten meer te doen dan je eigenlijke deel.

We kennen ook nog een paar andere internationale woorden voor minder goede dingen, zo komt kamikaze uit het Japans en Black Hole uit het Astronomisch.

Iedereen weer uptodate (Latijn)?

Consequent

Ik ben niet zo'n voorstander van het heilig verklaren van het begrip consequent. Wilders is consequent. Ton Boot is consequent.
Mijn mening en daar ben ik wel weer vasthoudend in:
het leven is niet consequent en hoe flexibeler je daar mee omgaat hoe beter.
Toch betrapte ik mijzelf op een situatie waarin een opstelling uit het verleden bepaalde hoe ik heden dacht: Komt een leuk meisje op de training bij ons -upwardly mobile- tweede klasse team Moestasj. Laten we haar Suzanne noemen. Ze kon al een beetje ballen, ze was wat afgeknapt op het consequente topsportdenken bij de eredivisieclub uit Utrecht en ze wou wel bij ons trainen. Weet je het wel zeker, vroeg ik haar meteen. Ja hoor. Plezier terug vinden. Dat deed ze en ze wou ook wel spelen. Het hele team enthousiast, bestuur enthousiast. Leuk. Een weekje later mag ze ook wel een keertje meetrainen bij de Uilen en is ze om. Ook daar is het leuk, fanatiek maar niet mordicus topsport boven alles. En ja, ze kiest dan toch voor het hogere niveau.
Kaj, wat vind je daar nu van? Ik ben het er mee eens. Ik heb het niet over de manier waarop de clubs hierover communiceren maar wel over het feit dat "onze Suzanne" nu de Uilen gaat versterken. Allebei de clubs hebben volgens mij nog steeds iets in de statuten staan over het "gelegenheid geven tot spelen op eigen niveau" (en anders moet dat er maar weer in)
Was ik op dit moment coach van Uilen geweest had ik ook graag gewild dat Suzanne bij Uilen kwam. Succes en aanzien voor Uilen is aanzien voor het Groninger Studentenbasketball. Voor mij zijn beide clubs nog altijd een, al heb ik de strijd over dat standpunt allang verloren, het blijft toch mijn standpunt.
Misschien is dat niet erg flexibel van mezelf. Misschien zelfs wel consequent. Dat is wel even schrikken. Laat ik dat dan maar voortschrijdend inzicht noemen.

Het water aan de lippen

Misschien was dat wel de foto die m'n schrijfdrempel slechten kon. Pff. Niet alleen op deze plek lukte het allemaal niet, ook op mijn "bedrijfsblog", in het personeelsorgaan, de site van het NDBC bleef het angstvallig stil. En als je mijn dagboek in zou zien, zag joe daar alleen maar aantekeningen en niets wat op een verhaal lijkt.
En toch zou ik genoeg te schrijven hebben: Ik heb tal van onderwerpen met werktitels klaar liggen. Ik was op vakantie, was op kamp, maakte de meest chaotische seizoenstart in ruim dertig jaar mee, heb nog nauwelijks in het Nederlands training kunnen geven, heb voor het eerst een zwangere vrouw in mijn team, ik heb Ron Jans en Marije Gemser over sport horen praten, zit midden in een trainerscursus en mag over een week of wat weer voor een behandeling naar het ziekenhuis. Ondertussen voetballen de kinderen, zou Wilders wel met Jongerius willen dansen en is ome Dirk op de fles.
Gaat het allemaal weer loskomen? Of ga ik over op Twitteren want dan was ik nu weer klaar en al mijn volgers weer helemaal bij?
Op de Filipijnen wordt flink gebasketballd. Het is daar zelfs zo, dat als je tot burgemeester gekozen wilt worden, dat je dan alleen maar een basketballveldje hoeft te meubileren. Zo'n basket van de burgemeester, dan heb je ook wat: het ziet er behoorlijk onverwoestbaar uit. Het jongetje maakt van de nood een deugd en werkt aan zijn jumpshot. (De opwaartse druk helpt. Vooral voor vrouwen die echt ruzie hebben met de zwaartekracht is het schieten vanuit een zwembad een mooie manier om hangingtime en release op het hoogste punt te ervaren.) Elke keer weer ontworstelt het jongetje zich aan de modderige bodem, is even los van de aarde en voelt de bal vertrekken. Dan moddert hij, met het water tot aan de lippen, weer door naar de volgende plek. Ik heb er wel bewegende beelden bij, die ik maar op mezelf van toepassing zal verklaren en ik aquajog naar het volgende stukkie.

Kampers, jongens, meisjes

Is de zomer weer voorbij? Coach Kaj laat weer van zich horen.
Nog wel vanuit het NDBC, terwijl mijn eigen Moessie-meiden zich al voorbereiden op het voorseizoen. Vlakbij, in Haren is het kamp. 5 coaches, 42 kampers en entourage halen het beste of in elk geval veel uit elkaar.
Het zijn 35 jongens en 7 meisjes en daar is verschil tussen, wist u dat?
Ik doe onder andere een vaardighedenspel met ze. Wat kun je al, wat is niks voor jou, wat wil je nou juist met aandacht gaan aanpakken? Ze een beetje aan het denken zetten. Een van de vaardigheden betreft "toon". Jongens snappen niet wat daarmee bedoeld wordt en vragen dat. De meiden snappen het meteen en maken er ook meteen een discussiepunt van: "Jij zit altijd zo te mopperen" "Ja maar dan zeg ik ook altijd dat ik het niet zo bedoel!" "Dat is voor mij ook wel een goed punt, geloof ik...." " Ja, jij........"
Heerlijk. Niks wat je niet weet maar wel weer een bevestiging van wat je al dacht.

topper

Arjan van Echtelt is wel een echte topper. Ruimschoots de wereld rond in een Uilenbusje of minder geschikte voertuigen. Een record aantal freakaccidents een verzuimpercentage om u tegen te zeggen maar toch, gedurende 15 jaar een constante factor in het Uilennest.
Ik weet nog goed dat ik opeens weer coach werd van heren 1, net op het moment dat ze op de drempel van de promotiedivisie stonden. De topscorers waren naar de eredivisie vertrokken, er moest nieuw bloed in en ik was niet bij. Tonok Bwefar (Zwolle) wil komen en Jasper Stuivenberg (junioren BVG)misschien ook wel. Voor het overhalen van die laatste is het dan misschien wel goed als Arjan van Echtelt ook komt, tipten ze me. Ook Celeritas aasde op Jasper en ze hadden Arjan al. Ik had nog nooit van die mannen gehoord. Maar eens kijken dus. Op een scrimmage van Celeritas, in Vinkhuizen lipe ik Butch Zijlstra tegen het lijf. Die kende ik tenminste wel. Butch grijnsde en wees op Arjan, die op de achtergrond net met het verbouwen van de basket bezig was. "Dat is onze shackattack", zei Butch. "Hij wil graag naar jullie maar hij is wel een tikkeltje wild." Uit de mond van één van de flegmatiekste basketballers van noord Nederland ooit, klonk dat als een aanbeveling. "Dat halen we er dan wel uit", zei ik. Dream on, coach; het is nooit gelukt. Maar Jasper kwam wel bij ons spelen en we werden ook een echt team. En dat merkten we bij het afscheid van Arjan, afgelopen zaterdag. Op één na was het hele team van dat eerste seizoen in de promotiedivisie (94-95) aanwezig. Dat zegt iets. Over het team. Over Arjan. Bedankt jong.

Cavalier is geen heer

Cavalier betekent toch zoiets als heer. Lebron is dat niet. Niet willen verliezen, OK. Dat wilde Jordan, Bird of Magic ook niet. Een primaire reactie, OK Flink balen als je verloren hebt, OK. Geen hand geven is al niet OK maar daarna ook nog zeggen: "hey, I'm a competitor. If they beat you, you don't shake hands." dat is wel het meest unsportsmanlike conduct, dat ik de laatste jaren heb meegemaakt. Ga dan maar liever aan de coke.
Een lesje: Winnen doe je op drie vlakken: jezelf beter maken - je teamgenoten beter maken - de sport beter maken. James scoort 2 uit 3 maar niet de "winner".

Meer levenstekens

Zeker na het ziekenhuis tonen mensen zich verbaasd dat ik nog in leven blijk te zijn:
Je hebt zo lang geen stukje geschreven!
Nou, als het te lang duurt en de lezer zeker wil weten dat de coach nog in leven is, kan hij of zij ook terecht op mijn "bedrijfssite" voor tekenen daarvan. De filosofietjes die daar komen, hebben meestal iets minder met basketball te maken en iets meer met het leven zelf, al zal de oplettende lezer wel weten of herontdekken dat ik leef met de aanname dat het leven een mooie metafoor is voor basketball.

Chuck

Chuck Daly is overleden. De naam zegt misschien niet iedereen meer wat maar dit is echt een verlies. Niet alleen omdat het een geweldige coach was - een beetje de Hiddink van de NBA - maar ook omdat je als coach ontzettend veel van hem kon leren.
Iets meer over Daly? Onberispelijk in het pak, gevoel voor humor, een peoplemanager die karakters als Isiah Thomas, Bill Laimbeer en Dennis Rodman kon laten samenwerken en daarmee ook titels pakte. Hij is met name bekend als opsteller van de Jordan-rules, die de Bad Guys van Detroit hielpen de beste basketballer aller tijden onder de duim te houden. (Dennis Rodman had een eigen nickname voor Daly: God. Dat zegt wel iets.) Als coach van het echte dreamteam functioneerde hij dan ook naar behoren.
Ik ken hem alleen uit interviews en van een heel gave coachingsvideo, die hij aan elkaar praatte en die hij begon met de vraag: "So you want to be a coach?" Dat wou je wel, als hij het zo vroeg.

op bank

Meestal sta ik naast de bank of been wat heen en weer er voor. Hoe het ook zij, de bank is wel een plek waar ik me thuis voel. Beter dan in een zaikenhoesbed. Vergeef mij mijn Frans, ik heb een paar dagen met geweldige grunneger native speakers doorgebracht, allebei zo om de zeventig en in het zaikenhoes voor omleidings. Samen kenden ze ongeveer de hele provincie bij naam. Allebaiden goud bekend in Steem, ook.
Ik bin weer toes. Op bank.
Ik was nait veur omleidings maar voor een pannone-ablatie en die heeft succesvol plaatsgevonden. Met dank aan de bloedprikkers, die me maandagochtend vergeten waren, was ik als tweede aan de beurt. Het bijbehorende roesmiddeltje had ik echter wel gehad en dat werkte nog wel een beetje maar voor de voorzichtigheid kreeg ik er nog eentje. Daardoor kwam het, dat toen ik verwachte dat het nu toch wel echt pijn zo gaan doen, de behandeling al bleek afgelopen.
En de volgende dag mocht ik ook al weer weg. Ik heb becieferd dat ik al bie al zo'n 35 uur in het zaikenhoes legen heb. En nu verder rustig aan, op bank.

cadeautjes

Dinsdag kreeg ik een mooi boek met weetjes cadeau van het team. Voor in het medisch centrum. Donderdag stond ik, tot ieders verrassing toch weer gewoon voor de groep. Een van de leukste dingen die ik opnieuw als "meemaakbaar" kon etiketteren, was de wedstrijd tegen de Uilen. Het gong me echt aan het hart (haha) dat ik de seizoensafsluiting niet mee zou kunnen maken. En nu kon dat toch!
We hadden de vorige keer toch wel overtuigend verloren maar na een even overtuigende winst in een oefenwedstrijd hadden we toch wel een meer dan 50-50 idee. (en dat is altijd goed: positief en toch overtuigd van de noodzaak tot inzet. De beste wedstrijden zijn meestal die, waarin vantevoren geen zekerheid bestaat over het resultaat)
Reden voor ons optimisme is dat we geanalyseerd hadden waar we vorige keer vooral op stuk waren gegaan (rebound) en ons daar heel bewust mee bezig hadden gehouden. Die aandacht was er. Een andere plus, was dat we nog geen zonepress tegen de Uilen hadden gebruikt en we dus ook nog iets achter de hand hadden.
Een zwaar punt in ons nadeel was de ongelukkige stap, die Sanne op de dinsdagtraining maakte en die haar knie danig in het ongerede had gebracht. Sanne bepaalt toch voor een groot deel onze dreiging van buiten en is bovendien een van onze beste ontvangsters geworden. Linda en Janne zouden wat extra op de guard moeten doen en onze scores moesten misschien wel meer van binnen komen.
De wedstrijd ontpopte zich als het tweede cadeautje van de eiden, dat ik deze week mocht uitpakken. Het was een leuke wedstrijd, die bovendien door goed en effectief spel van de Uilen constant spannend bleef met Moestasj voortdurend aan de goede kant van de score. De meeste dreiging ging inderdaad uit van het spel onder het bord waar interessante duels afgewisseld werden met merkwaardige missers maar leuk was, dat daar ook allemaal scores tussen zaten, die verrassend waren, zoals de backdoors van Marjo en Toya en de aardige doorstapjes van Linda.
De Uilen scoorden ook meest van onder het bord en hadden wat minder kansen nodig dan wij maar daar stond tegenover, dat onze press veel balwinst opleverde. Het verschil deinde steeds wat op en neer tussen 5 en 10 punten en in het laatste kwart leek het nog eventjes spannend te worden ten Toya, die zich de hele wedstrijd niet uit het veld had laten slaan haar vele harde werk met 5 fouten moest bekopen.
Met twee minuten op de klok en een verschil van zeven punten maakte Tanja het nog even spannend met een aan genialiteit grenzende aktie, waardoor (bijna) iedereen opeens dacht dat we de andere kant op speelden. Uilen en Tanja zelf incluis. In de laatste time out van de wedstrijd zetten we de puntjes nog even op de i en mocht Evelien als dank voor een geslaagd optreden de laatste Moestasj punten maken: eindstand 49-58.
En zo sluiten we een up en down seizoen af met een up: de laatste drie wedstrijden van het seizoen hadden veel goeds in zich en ik was heel blij met dit laatste cadeautje van de meiden.

Stuk

Ik moet niet over stuk(jes) schrijven: dat is de goden verzoeken. Daar dan maar een kort artikeltje over, door deze humanist: Coachkaj komt op het afgesproken moment (woensdag 10.00) het UMCG binnen. Geen gastvrouw nodig, ga zelf wel op pad: ECG, bloedprikken en dan naar de afdeling. Om half elf wordt meegedeeld, dat de behandeling niet door kan gaan: apparaat is stuk. Philips medical Department blij: ze zullen wel een nieuwe moeten kopen. Ondertussen moet ik maar blij zijn, dat het ding niet bij gebruik op (in) mij kapot is gegaan. En dat ze niet zeggen: we gaan het proberen meneer maar we weten niet of de plakband en kauwgum het wel houdt...
Het heeft nogal gevolgen voor mijn agenda: de dingen die ik al uit mijn hoofd had gezet kunnen er nu weer in. Andere agendapunten, die gedacht waren om het genezingsproces te ondersteunen, worden nu twijfelachtig. In je agenda heb je die zaken nog eerder voor elkaar dan in je wezen.
Eerste berichten repten van nieuwe behandelpoging ergens in mei maar net valt een oproep voor eind volgende week in de bus. Valt het nog mee en wordt deze week een soort tijdsgeschenk. Morgen zelf de laatste wedstrijd van het seizoen coachen!
En daar dan weer een blogje over.

rustig an

Ik moet vanaf deze week een poos "rustig aan doen" Ingreep en herstellen. We moeten maar zien hoe het kwartje valt: Het kan zijn, dat ik zo rustig an doe, dat ik helemaal geen stukkies meer schrijf. (Ik maak immers niks mee?)Het kan ook zijn, dat ik juist heel veel stukkies schrijf, omdat ik eindelijk de tijd heb om overal over na te denken en een beerput aan filosofiën over de trouwe lezers wordt uitgekiept.
Gelukkig zijn er allemaal mensen die opvangen wat ik normaal doe, dus daarover hoef ik niet in te zitten. Toch zal ik zaterdagmiddag de meeste moeite hebben om stil te liggen als de meiden aan de gang zijn. (als ik ergens niet bij ben kriebelt het allemaal het ergst. Je mist meer dan je meemaakt, zou Martin Bril zeggen met de toevoeging: geeft niks. Nou dat zal dan wel. Een vorige keer, dat ik ergens niet bij kon zijn en er een mooie overwinning in de lucht hing, was met de Uilen in 2007 toen ze, zonder mij, de finale van Ibbenbüren speelden. En wonnen. Dus...meiden? Laten we elkaar maar geluk wensen!
Over wat ik deze week meemaak zal ik later wel wat bijdragen

Een goed begin

Een goed begin is het halve werk. We wonnen maar 1 periode in de harde wedstrijd met Assen maar gingen toch met de winst naar huis. De vooruitzichten waren goed: we waren met z'n negenen. Femmes en Evelien werden vervangen door Anke en Janne, met wie we ook donderdag al prima hadden getraind. Verheugend was ook de rentree van Linda waar we lang naar hadden uitgekeken. Dat vertrouwen vertaalde zich in goed spel. In het eerste blokje hadden we echt alle rebounds en we hadden nog wel verder uit kunnen lopen dan 20-9. (!)
In de tweede periode blaakten we helemaal van zelfvertrouwen wat leidde tot een tussenstand van 30-9. Daarna kwam het punt dat Assen succesvol wat zand in onze machine gooide door een plotselinge press waar we een time out voor nodig hadden omdat we in ons goede gevoel vergaten dat er een goede organisatie hoort bij goed spelen. Goed spelen is echter iets anders dan dat het lekker gaat: dat ervoeren we ook de laatste minuten van de eerste helft tegen de zone van Assen. We kregen de schoten wel maar schoten de punten niet binnen en we pakten niet de reboundes die we gewend waren. Met 31-22 gingen we rusten na een qua score erg ongelijk kwart.
Moestasj hield de moed erin maar Assen rook bloed en kwam steeds dichterbij, zelfs tot op 1 punt in het derde kwart. Een dappere score van Janne gaf ons weer lucht en hoewel we ook lekkere breakkansen lieten liggen, wisten we nu ook, vooral via Marjo en Tanja de zone in het hart te treffen. De negen puntenmarge blef in stand. Omdat het spel ook weer beter was geworden was er geen vuiltje mee aan de lucht. De marge was groot genoeg om ons nog een paar maal te vergissen en dat Assen met de laatste punten nog het verschil terug bracht mocht de pret niet drukken en vooral de laatste 3 seconden getuigden van de groei in de ploeg. Janne en Toya besluiten de bal gewoon vast te houden. Degelijk.
Zo'n pot geeft moed voor de volgende keer, die helaas zonder de coach zal zijn.
Het leuke was dat iedereen een goed bijdrage heeft geleverd. Toya kende een heel sterk begin en een uitstekend eind van de wedstrijd, de energie waarmee Esther speelde had wel mogen resulteren in wat meer scores, Sanne speelde misschien niet de beste wedstrijd van het seizoen qua score maar toonde (in de laatste wedstrijd waarin ze met deze coach samenwerkt) wel de groei die ik graag wou zien in rebound, losse ballen en aannames, Marjo was heel moeilijk te passeren als sluitpost in de press en rebounde met "abandon", Tanja stond heel vaak op de goede plek en fileerde de zone af en toe, Roos was alert en vaak open voor goede schoten, Anke debuteerde met een serie goed verdedigende acties en heel wat aanvalsrebounds en Janne speelde verreweg haar beste wedstrijd in het eerste. Linda's aanwezigheid in de ploeg gaf iedereen extra vertrouwen, wat we ook nodig hadden om de winst binnen te slepen. Dat ze, met vijf fouten, slachtoffer werd van haar eigen gretigheid neemt niets weg van dat lekkere gevoel, waar we ook volgende keer nog veel plezier van kunnen hebben.
Want we staan, ondanks de gevorderde fase van het seizoen toch weer aan het begin van een streak. En wat is dat leuk!

vergeet het maar

U bent vast vergeten u op te geven, schreef het mailtje dat ik van de organisatie van een coachclinic kreeg. Bobby Knight komt naar Europa. Dat wilt u toch niet missen? Knight is toch een beroemde coach?
Hier wil ik wel even het verhaaltje uit "More than a Game" doorvertellen: Phil Jackson en zijn assistent Charlie Rosen rijden meer dan 1000 km naar een clinic van Knight. In het eerste uur heeft Knight het er alleen maar over dat hij, als hij president was, de coca-plantages in Columbia zou bombarderen en dan is het pauze. Jackson en Rosen kijken elkaar aan, terwijl iedereen naar de versnaperingen loopt met coach Knight. Ze trekken hun jasjes uit en gaan in de pauze, in de lege zaal 1 tegen 1 spelen. Zijn ze tenminste niet helemaal voor niets gekomen. Voordat het tweede deel begonnen is, zitten ze weer in de auto, terug naar huis.
Ander verhaal? Bobby Knight heeft het Olympisch team van 1984 onder zijn hoede. Aardig team wel. Allemaal nog amateurs maar toch: Michael Jordan en zijn makkers halen een gouden medaille en nemen afscheid van elkaar. Sommigen gaan terug naar hun school, anderen worden prof en kleine Steve Alford mag terug voor nog een jaar Indiana, onder coach Knight. Blij dat ze gewonnen hebben en heel bezorgd over teammate Alford, die weer terug moet naar "that man".
Bobby Knight komt nog op z'n menselijkst over in het boek "Season on the Brink", waarvan hij de schrijver dan ook nooit meer menselijk heeft behandeld.
Dus ik moet daar wel heen om te luisteren? Value the differences en zo? Differences? Om het programma compleet te maken hebben ze Nederlands Knight-look-alike gecontracteerd.
Vergeten in te schrijven? Vergeet het maar.

Uilen - Tas

Daar wou ik wel even wat van zien: Uilen tegen Tas. Oefenwedstrijdje maar ik ben dan toch wel benieuwd naar het verschil tussen top promotie- en lagere middenmoot eredivisie. Bovendien is dat altijd een weerzien van afstand met allemaal meiden waar je ooit mee op een basketballveld hebt gestaan. Bij Tas draait veel om Naomi en Caro, Natalie zie ik weer eens spelen (al weet ik niet of ik mijn belofte te komen kijken daarmee waar heb gemaakt..) En met Nina en Inge heb ik ook wel eens een stukje vloer versleten. En de Uilen zijn natuurlijk Uilen maar bovendien zit daar ook nogal veel cross-over bij. Grappig is, dat deze interessante mix blijkbaar ook anderen op reunie-gedachten heeft gebracht. Met mij mee toch een heel team op de tribune dat onder iets andere omstandigheden ook beneden had kunnen staan: Tessa (allebei), Els (tudotas) Margriet (allebei), Linda (allebei) en Evelien. (en als je Moestasj en Uilen als een beschouwd (wat ik doe) is zij ook van allebei)
Ik kreeg wel zin om te coachen.
In een kwartiertje zag ik Uilen aan de hand van een ouderwetse Cookie (11 punten van de eerste 15 en vier steals) een voorsprong nemen, die bijna weer ongedaan was toen ik ging. Ik hoor het later wel.
Voor langer was geen tijd, moest naar mijn bijbelklasje....

Bijbelklasje

Een berichtje over squash, deze keer. Of niet eigenlijk. nergens komt de internationalisering, wat mij betreft, zo duidelijk naar voren als bij het aanbod aan squashcursisten. Een hele cursus in het Nederlands is een grote uitzondering. (dat brengt me, terzijde,op het taalprobleem aan de Universiteit: het moet steeds meer Engels worden, immers? De vraag die de gemoederen boven in de RUG stevig bezig houdt is nu: Amerikaans of Brits Engels? Uiteraard doe ik ook een duit in het zakje: Als ik bij basketball op Engels over moet is dat kinda American. Bij Squash, obviously wordt het Oxfordian, actually.)
Maar daar had ik het niet over: op dezelfde dag dat ik er achter kom dat in Nederland een comité is opgericht tot behoud van de naam "Wim" en dat wordt gevreesd voor andere korte Hollandse namen, kom ik tot de ontdekking, dat mijn huidige squashklasje een prachtige verzameling bijbelse namen huisvest: Om te beginnen is daar Adam. Dan heb je het beroemd koppel David en Jonathan. Suzanna en de ouderlingen is een verhaal dat wel enigszins apocrief is, geloof ik. Toch doet die ook mee en het evangelie wordt afgemaakt door Lukas. De niet met uitsterven bedreigde naam Maaike vormt de spreekwoordelijke uitzondering.

Aantrekkingskracht

Wist u dat de aantrekkingskracht van verschillende plaatsen op aarde verschillend is?
Had Isaac Newton onder een andere boom gezeten, dan was de appel misschien pas gevallen nadat de goede man allang weg was.
TU Delft heeft met Russiche aandrijving een apparaat in een baan om de aarde gebracht dat die verschillen in kaart kan brengen.
Wij basketballers, - Art meets Science - hadden al een hypothese op dit gebied. In de Turnzaal is onmiskenbaar verschil tussen het schieten op de ene en de andere basket. Niet dat de ene kant beter is. Het is anders en dus moet je flexibel zijn en je aanpassen. Altijd lastig. Het ging op de ene basket slecht en vervolgens op de andere ook.
We wijten het nu met steun van Delft aan de zwaartekrachtverschillen. De test om dit verschil aan te tonen was de volgende: als het wennen het probleem is, zou het dus beter moeten gaan als je de volgende beurt weer op dezelfde basket moest schieten.
En verdomd. Iets beter. Dus verschil.
We zien de uitkomst, die vast vastgelegd wordt in een Google earth-schil, met interesse tegemoet. Maar voor de turnzaal weten we het al.

Het mogelijke

Even ten zuiden van het stadje Joure ligt het dorp St. Nicolaasga. Daar hebben ze een grote neogotische katholieke en een heel klein protestant kerkje. Onze dienst was in de riante sporthal met de mooie houten vloer.
Het was er gezellig want met coach Peter Brouwer en scheids Peter Postma ga ik al heel lang terug. Grappig hoe de contacten met mensen waarmee je altijd heftig om de punten hebt gestreden in de loop van al die jaren daarna eigenlijk steeds warmer worden.
Houten vloer, oude makkers. Ik zou haast zeggen: het mag wel zo.
In de nasleep van de pot tegen Scylla hadden we het nog een keer gehad over geloof in eigen kunnen. Als je het onmogelijke durft te dromen, bereik je misschien het mogelijke, dat je nooit voor mogelijk had gehouden, hielden we elkaar deze week voor.
En met dit in de oren geknoopt begonnen we aan de wedstrijd tegen een van de topdrie-teams. Vorige keer was het verschil heel groot en waren we kansloos geweest. Vandaar het onmogelijke.
Ik ben dit hele seizoen nog niet zo trots geweest op het spel van mijn team. We coachten elkaar, we waren alert in de press, rebounden, liepen breaks en de tegenstander had het zwaar. Bij rust stonden we 1 punt achter na een gelijk opgaande eerste helft. In periode drie speelden we het beste basketball van het hele seizoen, de press werkte nog steeds Oaters scoorde bijna helamaal niet en we liepen (ook tegen of juist door de zone van Oaters) uit, zelfs tot 36-26.
We kunnen deze uitwedstrijd tegen een goede ploeg winnen, flitste het door de hoofden. En als alles zo was gegaan als het ging, was het onmogelijke ook gelukt.
Maar we hadden buiten Renate Uninge gerekend. Deze grand old lady van het noordelijke basketball speelde mogelijk een van haar laatste wedstrijden (dit om een prettige reden) en ze speelde niet bijster geweldig. Zo wilde ze geen eind aan deze wedstrijd en na vijf minuutjes op de bank gooide ze haar hele hebben en houden in de strijd en bracht de thuisclub weer helemaal naast ons bij 40-40 en over ons heen naar 44-40. Om de plotseling toegenomen inside-dreiging het hoofd te bieden gingen we snel zelf ook in een zone staan. Hoewel we die eigenlijk nooit oefenen, werkte dit heel goed en kwamen we met een paar goede scores weer voor 46-44 in de laatste minuut van de wedstrijd. We durfden de beelden van het onmogelijke weer toe te laten.
Maar de power was nog niet helemaal uit de tegenpartij: en ze kwamen weer naast ons. met een gelijke stand en ongeveer een halve minuut op de klok verloren we helaas de bal op een manier die dezelfde speelster wel nooit meer zal overkomen. (Ervaring is iets wat je krijgt, net nadat je het het nodig hebt....) Enfin; het bleef bij het mogelijke: we kregen weer een score tegen, misten nog een bal en verzuimden om de laatste seconden de klok te stoppen. 48-46.
En dan gaat echt de whiteboard stift wel even hard naar de grond. Maar toch: deze eredienst voor het onmogelijke was een belevenis die we allemaal niet hadden willen missen.

Fleur en Floor en groen: Lente.

De Floorzitter van de Uilen had me al een paar keer opgeroepen bij mijn Uilenmeiden van vorig seizoen te komen kijken.
Omdat ik niet helemaal bij de tijd was kwam ik wat later. Ik kon nog net constateren dat het rust was aan de stroom publiek onderweg naar de koffie. De wedstrijd was ook al gespeeld en zelfs de coach van Tilburg, met wiens uitbarstingen ik was lekker gemaakt, knapte niet meer uit zijn vel. Ik zag vooral een geïnspireerd spelende Lyet, die vooral verbaasde met 5 steals. Omdat het op de tribune wel gezellig was kwam ik niet voor niks.
Na afloop kreeg ik een speech over mijn begrafenis en een century card waarmee men wel uit wil drukken, dat ik welkom ben voor de komende eeuw aan thuiswedstrijden. Lief. En een bos bloemen uitgereikt door Floor en met een stickker van Fleur. Het wordt lente. (ik ben trouwens van bloemen in de tuin en in de natuur en ik heb het niet zo op stervensbegeleiding van afgeknipt leven maar Miriam vindt zoiets wel leuk dus toch erg bedankt!)
Tenslotte een dikke trui met zoen van alle speelsters. Allebei was warm. Het was een mooie tijd. Een match made in heaven, zei ik wel eens. Heaven knows that matches burn for a little while. Ik blijf ze trouw, van afstand, volgen en het zal het eerste team niet zijn, dat prompt kampioen wordt zodra ik het stokje overgeef. Blijf hard smart en together spelen.

Scylla

Vorige week al was de confrontatie met Scylla. Altijd beladen door de afkomst van de meeste Scylla-dames. Van vroeger, toen ze nog student waren of zich dat voelden. Als onze Evelien nog wat meer verburgert, zie ik haar daar ook wel eens opduiken. Zolang je daar nog grapjes over kunt maken is er nog van geen overgang sprake. Ze was er in elk geval niet bij om alvast te snuffelen.
Wel weer present was Roos. Weliswaar nog zonder training maar toch wel prettig aanwezig.
Moestasj hield Scylla in het begin goed bij. Onze tegenstandsters redden zich eerst redelijk met de press, gebruik makend van de individuele klasse maar toch scoorden we al een enkele steal en ook ontregelden we de aanval een beetje.
In de laatste seconden van de eerste periode scoorde Scylla enigszins fortuinlijk en misten we zelf wat onfortuinlijk, waardoor het verschil 5 punten in ons nadeel was.
In de tweede periode overheerste de verdediging aan beide kanten. We hielden een van de topploegen op 8 punten in de periode!
Dat we zelf niet (!) scoorden was een beetje jammer maar verdedigend mocht dat de pret niet drukken.
In de derde periode herstelden we ons een beetje maar nu scoorde Scylla weer wat meer. De koppen gingen een beetje naar beneden maar toen de coach daar wat van zei, was er protest. Dat was helemaal niet waar, dat ze het niet zagen zitten! " Laat maar zien dan!" En ja hoor: dat kunnen we toch: opeens weer smoel in de verdediging. Opeens weer een sense of urgency en opeens schrok Scylla weer van de press. De laatste periode was duidelijk voor ons, zoals me na de wedstrijd ook bleek uit commentaar van de tribune: "Hadden jullie verloren?? Ik zag alleen de laatste periode en dat zag er niet zo uit!"
Commentaar van ervaren Scylla guard Hanneke na afloop: "Lastige press, coach!" Dat was een mooi compliment uit haar mond. En nu nog met overleg aanvallen.

Nog even over de terugkeer van Roos. Het was grappig om te zien, dat ze echt goeie dingen kon doen. Ik laat hier maar ven een theorie op los: Dat ze zo effectief meespeelde komt door de vooruitgang, die het team heeft gemaakt. Nou kun je zeggen: wat een onzin, ze traint een half jaar niet en kan dan gewoon meedoen, dat lijkt meer op stilstand. Maar zo zie ik het niet. Roos is een niet onervaren speelster, die wel beter kan, dan ze eerder bij Moestasj heeft laten zien. Het is alleen vaak moeilijk om je ervaring toe te passen, als het team anders -minder goed - basketballt dan je gewend bent. Dat haar kwaliteiten meteen zo goed tot hun recht komen is daarom een maat voor de toegenomen speelkwaliteiten van de ploeg. Ze ziet en wordt gezien. Ubuntu.

bloggersblock

Zo was het niet. Ik had alleen te weinig tijd. Sorry. Ik zal in de toekomst meer ontspanning inplannen. Dat leidt tot inspiratie.

plan gelukt, wedstrijd niet

We stonden in Stadskanaal en toen we de reserveshirtjes aan hadden, zagen we dat ook de andere kant maar met zes was. (volgens coach Wiersema (broer van) gaat Jahn strompelend dit seizoen afmaken. In elk geval een blessure die wij nog niet gehad hebben: zwangerschap. Afkloppen, gisteren was het Valentijns-mix toernooi en ik weet niet wat daar allemaal is uitgedeeld..) We hadden een plan waar iedereen zich goed ik konden vinden: hun enige guard stevig onder druk zetten ofwel het hoofd van het team eraf draaien. Pressen zou helpen: ze zou gedwongen zijn om af te passen en dat leek ons beter.
Het plan werkte goed; de guard kreeg alleen van heel verweg ruimte en mocht die van ons wel misschieten. We verzuimden de eerste helft een voorsprong te nemen, ondanks de prima schotmogelijkheden, die de zone ons bood.
De combi van Tanja en Esther tegelijk in het veld hielp, want waar Esther voorbeeldig de weg naar de basket werd versperd, zo gauw er geschoten werd, kreeg Tanja juist de ruimte. Na een goede run moest Tanja echter naar de kant met een kapotte enkel. Ondertussen had Toya al wat veel fouten opgespeld gekregen. We eindigen de eerste helft met een achterstand maar het leek toch of we een goede kans hadden. Hun scores kwamen van de andere spelers en leken vergissingen van ons als grondslag te hebben.
De tegenpartij zat de hele pauze op de bank, wat een teken was, dat het nu ging komen. En dat was ook zo: met overtuigend spel kwamen we op 35-35 in de vierde minuut van de derde periode langszij. Waarom noem ik deze minuut zo nadrukkelijk? Omdat hiervandaan een kentering optrad in de wedstrijd en niet in ons voordeel. Er knakte eventjes iets toen we tien op rij tegen kregen en alleen maar harder werken in de press was niet genoeg. Voor de rest van de pot werd de verdediging gefileerd en de eindstand zal ik u dan ook onthouden.
Even recapituleren : had ik dus twee teams gezien, die tegen elkaar opgewassen waren? Ja.
Had het ene team wel erg dik gewonnen? Inderdaad.
Dan moet wel de conclusie zijn, dat de coaching te kort is geschoten. Een wat flexibeler opstelling had ons vast meer opgeleverd. Een zone van ons zelf bijvoorbeeld. Misschien wel een terugnemen van de press. En we doen toch wel vaker iets wat we nooit eerder hebben gedaan? Dat is toch ook iets wat je moet leren en dat had nu toch ook gekund?
Bedankt, coach in mijn hoofd. Gaan we over nadenken.

Balverlies?

Het was opeens mooi weer. Van dat weer dat je niet alleen naar buiten gaat omdat het moet. Ik bedacht dat de kippen nu wel in de tuin mochten scharrelen en toen zag ik een bal liggen. En nog een. Ballen die in de zomer tussen de frambozen of onder een hegje zijn terecht gekomen. Hoeveel denkt u? Achttien.
Dat vind ik veel, in verhouding tot de balvaardigheid van mijn kinderen. Balverlies: een doorlopende zorg.