Er is maar 1 spel..

Er is maar een spel dat voor mij echt die naam waardig is. Dat mag ik hier wel zeggen, toch? Als ik alle flow optel die ik bij het doen van andere spelletjes (het woord alleen al...) heb genoten tot dusverre, dan blijft dat wel steken op een uurtje of wat.
Basketball heeft jarenlang mijn leven meer dan bepaald, zonder dat ik ooit een afkickkliniek heb overwogen.
Ik heb regelmatig discussies gehad met mijn jonge vriend Hein Gerd Triemstra, die elk spelletje waar hij aan meedoet, altijd wil winnen. Die discussies verloor ik meestal, want ook discussiëren is voor Hein Gerd een spel. En ik vond het wel gezellig of ik won er iets anders mee.
Maar nu mijn deliberate practice spel eindelijk terug is van de drukker en het aantal hits op mijn site toeneemt, voel ik een beetje dezelfde opwinding, die ik met basketball-wedstrijden, trainingen en kijken nog altijd heb. Hee, het is maar een pakje kaarten en een manier om over een ander spel te denken en te praten. Maar ja - dat andere spel. Daar vrat ik vroeger ook kilometers saai asfalt voor en daarvoor zat ik ook met liefde in het krachthonk.....
Misschien is dat het wel. Dit is een spel dat niet gewonnen hoeft te worden door individuen. Maar waarvan de winst - het beter spelen - wordt uitgekeerd in het grote - het enige spel.
En Hein Gerd is al enthousiast.

ohja de cijfers

Nagekomen gegevens van acht kwarten tegen de Uilen, nog even geteld tijdens de rondjes van Davis en Hansen;
Femke 28, Toya 21, Charlotte 18, Marlies 17, Marjo 14, Eeva 10, Saskia en Denise 6. Punten zijn dat. Nu Blokhuizen en Verweij. En dan welterusten en morgen gezond weer op.

Uilen 7

Twee wedstrijden tegen Uilen. Eerst Uilen 4 en toen Uilen 3, geloof ik. Leuk, open speltype, verdedigen, achter de bal aan, knokken voor elk punt. Het soort tegenstand waar je beter van wordt.
Maar je moet me maar niet kwalijk nemen dat ik de twee teams in een keer behandel. Er is namelijk nogal wat overloop. Waarvan ik vind dat dat niet hoort. Uit oogpunt van een eerlijke competitie is het niet in de haak. Als een vereniging besluit dat dubbelagenten ook in de onderlinge wedstrijd naar believen bij beide teams mogen worden ingezet, zal ik het er niet meer over hebben. Het spelen was leerzaam en leuk, daar niet van. (En Chiara is een van mijn favoriete tegenstander-points van de klasse- maar quattro-formaggi...)
In de eerste pot was het vooral het eerste kwart waarin de press het sluipmoordenaarswerk deed en werd pas in het laatste kwart het verschil wat groter, in de tweede wedstrijd kwamen we pas in het laatste kwart aan ons eigen spel toe.
Over twee wedstrijden was het Moestasj1- Uilen 7: 120-83.
Nog even over "ons spel": Dan spelen we echte aanvallen, met veel beweging, behoorlijke screens en inside-outside acties en focus op de finishing touch. Daarmee, en met een behoorlijke verdediging slaan we een gaatje en in de onrust en haast die dat bij de tegenpartij losmaakt scoort de press opeens ook weer een streak. Dat vervolgens ook de ballen nog mooier vallen is een resultaat van het goede gevoel dat erbij hoort. Voorlopig is het nog een illusie om te denken dat "ons spel" met alle ubuntu zich over een hele wedstrijd kan afspelen. De rest van de pot is het vaak toch teveel contraproductieve genialiteit, die veel onnodige fouten tot gevolg heeft. Gelukkig hebben we ook veel passie en kneedgum in de ploeg.
Een stuk kneedgum is inmiddels weer vertrokken naar haar eigen land. Het was leuk dat Eeva er was. We hebben met haar niet verloren en dat was een prettig gevoel. Maar misschien is ook wel hoopgevend dat ze de laatste twee potten niet zo haar stempel op het spel heeft weten te drukken, terwijl we toch goede overwinningen pakten. Other people raised to the occasion.
Eeva toonde bij afscheid nog wel andere kwaliteiten, waarvoor mijn dank en waarvan hierbij bewijs. (Ik weet niet of hier ook veel gum aan te pas is gekomen.)
Er komen een paar semaines sans aan. Veel spelen is het plan. Verder wennen aan de nieuwe constellatie en voorbereiden op de laatste 5 potten van deze competitie.

Breakfastclub

Nogmaals: ik had het nooit zo bedacht. Op zekere leeftijd heb je het gehad, dat je 's ochtends in alle vroegte zelf moet opdraven om te sporten. Waarom? Omdat je dan je kinderen naar het voetballen moet brengen. Studenten zijn blijkbaar op het kantje en de kindjes aan de kant bij Scylla zijn nog net in de hands-onleeftijd of nog in de maak.
Ik vind: als je dan per se niet zondagclub wilt zijn, houdt er dan rekening mee, dat alleen andere niet zondagclubs op dergelijke onchristelijke uren op hoeven dragen. Maar ik weet hoe het gaat: je bent een klein clubje en je moet het maar nemen zoals het komt: 09.00 zaterdagochtend. We waren en allemaal en er waren ook scheidsrechters. Hulde.
Ik weet niet meer wie het was, maar iemand heeft ooit gezegd, dat ieder nadeel zijn voordeel heb. Je kunt er iets van maken, van dat gezamenlijk lijden. Met Moestasj deden we dat om half acht in een fraaie upper-middleclass stadswoning uit het begin van de vorige eeuw, gelegen op fietsafstand van sporthal Vinkhuizen. We noemden het ontbijt.
Om het kort te houden: breakfast => fastbreak. Na tien minuten was het 24-4.
De hardnekkige tegenstand die we in de rest van de wedstrijd kregen was prima. We werden gedwongen oplossingen te vinden voor zoiets simpels als een verdedigende match voor Eeva. We moesten nu ook eens bedenken wat we gingen doen na een geslaagde screening situatie en wat cheaten zou kunnen opleveren als de tegenpartij zich slim opstelt tegen de press.
Scylla is een monster. Wat eet een monster eigenlijk voor ontbijt? We hebben nog wel wat suggesties gedaan: Boterhammen met execitiekaas en hagelslagVB en dan nog wat oaters met yoghurt.
Flauw maar toch.

comfort zonepress

Ons trainen is spelen, ons spelen is trainen, dus is dan onze wedstrijd verdwenen?
Het grote doel is en blijft stapjes maken, beter worden en meer kunnen met basketball.
De passie gaat ook wel in die richting, maar daarnaast kent het team een sterke motivatie tot presteren en wel nu. En dat is leuk en goed en lastig. De coach moet af en toe wel het team teleurstellen en er op wijzen dat het eredivisieniveau vandaag nog iets te hoog gegrepen is. Als je dat eigenlijk wel wilt, faal je misschien wel. En als je al zou slagen? Ben je dan klaar? En dan?
Voorlopig kunnen we nog wel even vooruit.
Highlanders stelt ons zaterdag behoorlijk op de proef met een zone. Goed voor ons om de afspraken weer eens na te lopen.
Ze nemen de ballen snel in, zodat onze overschakeling sneller moet en andere zones in de press minder comfortabel aanvoelen. We moeten de paraplu nu vaak in de opklapstand zetten en dat zijn we niet gewend. Highlanders bestaat uit speelsters met behoorlijk balgevoel en individuele handigheid, maar als team hebben ze moeite om de goede acties met elkaar te verbinden. Bij rust is het verschil wel gemaakt: 48-21, als een walk-over voelt het absoluut niet.
Maar dan gebeurt weer waardoor de press juist wel weer als comfort zone-press voelt: We weten dat er een moment komt, waarin hij echt gaat werken en de tegenstander dat ook weet. In de derde periode maken we een 33-3 run met veel plezier en groot gemak en in het vierde knallen we weer stevig over de honderd. 112-29.

Eeva hield haar gemiddelde op peil met 34 punten, Marjo nam alleen maar goede schoten en maakte 20, Femke was ook bijna 20 maar qua punten nog maar 17, Saskia was weer goed op dreef met 12 en verder deed iedereen haar duit wel in het zakje.
Volgende week wordt het echt leuk: vroeg - maar leuk. 09.00 Vinkhuizen tegen Scylla in het wit. Ik heb het niet bedacht.

telefooncel

Helaas verdwijnt de telefooncel uit het straatbeeld. Vandaag de dag heeft bijna niemand die meer nodig. Bijna niemand?
Op de foto wordt een type opgetakeld dat ik al nooit meer gebruikt heb, voorzover ik me kan herinneren. Hij is driehoekig.
Een echte telefooncel is vierkant, staat op een basketballpleintje ter hoogte van de vrije worplijn, is dichtgelast en bevat een basketballspeler met een bal. Die basketballspelerster is geïnstrueerd om de bal in de basket te schieten.
"Maar de deur is dicht! Dat kan toch niet!" , weet de speelster. Coachen is vragen stellen: "zit er ook een dak op deze telefooncel?", vraagt de coach. (Aha: Dat had ik in mijn beschrijving nog niet gemeld, maar nee, er zit geen dak op deze echte ouderwetse telefooncel!)
En zo hebben al talloze mensen leren schieten. Omhoog, door het dak van de telefooncel. En hoe dat straks moet, zonder dat beeld?

glazen plafond

Is it a glass ceiling? No, it'sa sticky floor. Vrouwen schijnen vaak te zeggen dat ze niet zo nodig hoger op hoeven. Vrouwelijke solidariteit en respect dwingt ze dan misschien ook wel vaak om onder de honderd te blijven. De tegenstander heette Jumping Five, ze waren aardig, deden goed hun best en verdienden ons respect.
Als je tegenstanders respecteert, neem je ze serieus en speel je zelf ook op je best en soms breekt het plafond dan vanzelf.
Het was in het begin van de tweede helft van de competitie en we waren bezig om onze full court game weer in een nieuw jasje te steken. We scoorden best aardig maar we deden ook nog genoeg fout om veel van te leren. Het mooie van veel scoren, is dat je dus ook veel herkansingen krijgt om echt beter te pressen. Goed uitgevoerde herkansingen leveren nieuwe herkansingen en opeens was er, in razend tempo, een serie scores. Als je even je neus was snuiten, keek je tien punten later weer op en dan bleef je wel even kijken hoe lang de run door zou gaan. 19 punten in iets meer dan 2 minuten is echt wel uitzonderlijk. We zullen nooit weten hoever het door had kunnen gaan want het werd rust en daarmee ging de druk van de ketel, maar het is goed te weten dat zoiets kan. Hoe ver moet je achter komen om er niet meer in te geloven?
Verder maar ermee.

Eeva 35 punten (de meeste simpelweg door goed opstellen in de rebound), Toya 23 (de meeste op snelheid), Femke 14 (de meeste met rechts), Saskia 12 (de meeste met bord), Marjo 10 (allemaal met hoofdpijn), Denise 10 ( allemaal uit de clutch)
Het mooi van zonepress is, dat de scores natuurlijk allemaal door het team worden geproduceerd. Ook Marlies (meeste deflections van iedereen) Charlotte (op drie verschillende plekken inzetbaar en overal goed) en Lycke (meeste bijgeleerd van iedereen) droegen meer dan een steentje bij waarmee het plafond werd ingekinkeld.

Herbstmeisterinnen

In Noord Nederland leek de winter zaterdag afgelopen. Nog wat gletsjers op de parkeerplaats in Haren, maar al behoorlijk zacht. Met onze wedstrijd kwam tegelijkertijd ook de herfst ten einde. Dat laatste competitietechnisch gesproken: HSVB2 was onze laatste tegenstander van de eerste competitiehelft.
En niet de minste: Dat ze net zoveel punten als wij hadden verzameld en nog een beter doelsaldo hadden, zei eigenlijk wel genoeg.
Het beste mag in zo'n pot boven komen en de meiden van Moestasj waren dan ook tot op het bot gemotiveerd. Bovendien waren we bijna compleet (Lycke kampte nog met de naweeën van een buikgriep en Wianne heeft inmiddels een andere keuze gemaakt - voorlopig). Daar nog weer boven op hadden we met z'n allen scherp getraind en plannen gesmeed voor de ontmoeting. De lange versie van die plannen bespaar ik de lezer; hou het maar op Plan ABC&D.
De plannen werkten niet. Dat voorop. Maar verder waren we wel scherp en het team deed waar het goed in is: creatief improviseren met grote passie(Moestasj is een samentrekking tussen Motivatie en enthousiasme). In het eerste kwart waren bijna alle rebounds voor ons, kreeg HSV nauwelijks een goed schot en dus was het na tien minuten 18-3. Dat verschil was verrassend.
"Wij speelden toen ook wel heel slecht...dat doen we anders niet hoor!", zeiden twee mij welbekende HSV dames na afloop. Van die analyse wil ik toch wel iets terug pakken: ze speelden ook wel tegen een tegenstander die heel goed op dreef was. Ook wel een beetje onze schuld, dat slechte HSV spel.
En dat bleek ook wel toe het stof van het eerste kwart weer was gaan liggen, bleken de teams vrijwel volkomen aan elkaar gewaagd en de 15 punten bleven netjes overeind tot de rust. Denise gaf het ene deel van de emotie aan: "Nu oppassen voor ons derde kwart, meiden!" En kappie Marjo coachte aan het begin van dat kwart: "Gewoon weer opnieuw beginnen, meiden! Nieuwe wedstrijd!"
Dit bewustzijn drong goed door tot het hele team en weer was het kwart duidelijk voor Moestasj. Het publiek had een mooie avond - al had het resultaat voor de meeste toeschouwers best anderom mogen zijn, het voelde toch een beetje als thuis. Waar het zich achter de thuisploeg schaarde kreeg het wel af en toe een crowdsilencer om de oren. HSVB gaf weer goed tegenspel maar toch schoten we door naar 48-26.
Vooral aan het laatste kwart zal HSV een behoorlijk gevoel overhouden. Hun goede schoten bleven vallen en een paar tough-ones vielen nu ook.
Daar staan ook van Moestasj-zijde tenminste 4 echte plan B uitvoeringen tegenover. En we oefenden "Het spelen met het kussentje". We weten wat we daar te leren hebben: grote verbetering zat hem al in het ons eigen maken van de bal. Eerst hebben en dan er iets mee doen. Dat deden we namelijk bijna hautain, op het laatst.
Qua resultaat sluiten we het eerste deel van de competitie af als "Herbstmeister"( . Dat is net zo iets als voorstaan in de pauze: nu komt de derde periode - een nieuwe wedstrijd! Met een klein kussentje.

Eeva: 18 punten, Marlies 10, Femke 9, Marjo 8, Toya 7, Saskia 4, Denise 4.

principes

Dag allemaal.
Tot in het nieuwe jaar. Dan gaan we verder met het ontwikkelen van de principes.
De afbeelding bestaat voor het grootste deel uit een wordle-woordenwolk, die gemaakt is uit de principiele tien geboden van basketball. Eventueel is de tekst te downloaden op www.coachkaj.nl/basketstuff. Maar ook zo is het al voer voor hersens.
Not everybody has great speed, heigth, stength or technique, but evrybody has a brain. Let's use it.
Het beste!

coachkaj

tegen de bierkaai

Tot nu toe hadden we steeds genoeg geluk om te winnen. Geluk is toch wel een van de belangrijkste succesfactoren, naast kwaliteit, competenties, ervaring, creativiteit, doorzettingsvermogen, conditie, techniek, mentale veerkracht en courtsense. We hadden steeds van alles genoeg, soms net en dan hielp het geluk ons over de streep.
Dat resulteerde in een mooie eerste plaats in de competitie maar we hebben de moeilijkste wedstrijden aan het eind van de eerste ronde. Zaterdag stond ook een top vier team op het menu: Exercitia. Er verscheen een jong, snel, fit en technisch aardig bedreven team in de ijs en ijskoude Struikhal. We goed getraind maar niet met alle aanwezigen en bovendien ontbraken Eewa, Toya en Lycke, terwijl Femke en Marlies door flinke pijn heen zouden spelen en Wianne door de resten van haar ziekte. Gelukkig was Roalie bereid om op de bank te komen zitten en op afroep mee te spelen.
We begonnen ook vreemd. Met een moment stilte om aan Toya en haar overleden vader te denken.
Het ging niet best. Terwijl wij nauwelijks aan ons gameplan toekwamen, liet Exercitia al meteen zien dat ze makkelijk konden scoren. De grootste achterstand was dan ook al meteen 17-6. Daarna herpakten we onze concentratie en was het ook echt onze beurt. In periode 2 voldeden we niet alleen aan onze opzet om tenminste 15 punten te scoren, maar hielden we Exercitia ook nog eens op 4. Met twee voor gingen we rusten en daarmee hadden we al een geweldige prestatie geleverd.
Helaas konden we het concentratieniveau van die periode niet vast houden. Femke hield zich met haar blessure redelijk staande onder de borden en Marlies leverde echt een bovenmenselijke prestatie door aanspeelbaar en betrouwbaar in het opbrengen te zijn. Maar voor allebei gold dat echte explosies, die even wat gemakkelijke scores op zouden leveren er niet inzaten. Misschien daardoor kwam de druk wat meer op Wianne, Charlotte en Denise te liggen en daardoor viel de opbrengst waarschijnlijk juist tegen. Saskia en Marjolein speelden nog het meest vrijuit, wat ze aan de andere kant ook nog eens moesten bekopen met veel fouten. Langzaam liep Exercitia weer weg en dit keer zat een extra krachtsinspanning er niet in.
Voor het eerst dit seizoen moesten we het hoofd buigen. (43-52) En dat deed pijn, nog boven op de fysieke pijn.
Kin omhoog. Ook verliezen hoort bij ons leerproces. De weg van de held(innen) gaat niet in een rechte lijn naar het doel.
De rust komt nu goed uit en volgend jaar kunnen we feestelijk openen met de wedstrijd tegen HSVB2, weer een grote concurrent. Ik heb nu al zin.

nu hij 't weer zo lelijk vindt

Het was niet zo mooi. In oktober hadden we al geroepen dat deze wedstrijd op de namiddag van 4 december verplaatst moest. De Goedheiligman kwam in Haaks - en Tubbergen, in Sneek, in Dokkum, in Winschoten....ja waar niet?
Nou ja we moesten toch. Dan ook maar echt er voor gaan was de mening van het hele team. Sportieve wraak, stelde de wedstrijdsecretaris zelfs.
Wraak op de meisjes uit Haren. U18, gelooft deze generatie dan nog? We opperden op de training al dat de coach zich vooral niet moest scheren en een groot boek mee moest nemen.
Op de dag zelf zat er nog wel meer in de weg: beroerd reisweer, (schoon)familiedruk, uitlopende voorwedstrijd, ontbrekende scheids.
De tegenpartij uit Haren was balvaardig maar niet erg talrijk. Marlies (13)leidde de hele dans uitstekend en we kwamen eigenlijk niet in gevaar. De teamprestatie mocht er wezen en hoewel er ook weer wat leerpuntjes boven tafel kwamen, waren het vooral de plusjes, die als schouderklopjes uitgedeeld kunnen worden. Femke (13) was handig en moeilijk te stoppen onder de borden, de ietwat gammele Charlotte was weer goed voor een aantal lekkere scores en passes wat ook gezegd mag worden over Wianne en Denise, die allebei ook een mooi stel steals pakten. Lycke stond stevig te verdedigen en te rebounden en scoorde ook nog eens fraai en Saskia, goed voor twee flinke speelbeurten maakte ook haar maidenscore voor Moestasj. Ster in de verdediging was Marjo, die zo sterk reboundde, dat de wat frele HSV meiden op het laatst niet eens meer meededen.
Dat de score wat laag bleef, was omdat we soms toch wat in de cadeaumodus bleken te steken. Teampluspunt: we speelden de laaste minuten met voorsprong rustig, comfortabel en degelijk uit. 43-53 uit in Haren. Daarmee hebben we dit seizoen al meer uitwedstrijden gewonnen dan in het hele vorige.
Over 14 dagen komt de huidige nummer twee, Exercitia, op bezoek in de Struikhal(!). Een echte topper.

schoorsteenvisie

In je coachfunctie van analist kun je je ook nog aardig verkijken. De hele wedstrijd hield ik mijn team voor, dat al die punten die goodold Renate Uninge voor Joure tegen ons maakte er niet toe deden. "Laat haar maar dertig maken. Dat doet ze toch wel. Concentreer je maar op de rest. Hou die onder de twintig en dan winnen we riant"
Dat laatste deel van mijn argument was gebaseerd op ons scorend vermogen. We pakken meer dan gemiddeld ballen af die makkelijke scores opleveren en de laatste wedstrijden schieten we ook nog met scherp, dus ook de zone van Oaters had meestal het nakijken. Die was er domweg nog niet of die werd geklopt.
Maar aan de andere kant gaven we twee keer een mooie voorsprong weg door layups cadeau te doen. Ik krabde me al wat op het hoofd want ik zag niet wie die maakte. Heel de rest van Joure? Nee er was nog heel duidelijk een tweede motor aan te wijzen. Twee Friezinnen scoorden samen bijna 60 punten, wat meer is dan we het hele seizoen van 1 team hebben tegen gekregen. De coach zat zo vast in het beeld van 1 plus de rest, dat we hem nog bijna verloren.
Oaters kwam in vier minuten van -11 terug tot v +1. Femke moest er met vijf uit en het goede aanvalsspel (zelfs zonder Femke en Eewa hadden we 5 speelsters in de dubbele cijfers!) stokte. 15 seconden 1 punt achter en out of bounds under voor ons. Marlies was de hele wedstrijd al heel vast vanuit goede beslissingen dus we speelden haar kaart. Weer was ze ongrijpbaar en ze forceerde de vrije worpen, die de wedstrijd mochten beslissen. Nu is er met de vrije worpen bij ons ook nog iets aan de hand. Hoe makkelijker we uit het veld scoren hoe moeilijker wordt het doordachte ritueel dat vanachter de lijn komt kijken. We hadden er al wel een vrije worp ingekregen....maar zekere punten waren het niet. Zeker niet. Marlies maakte gelukkig de eerste wel en we Joure miste nu ook hun center dus we kregen een herkansing. Weer van de vrije worplijn mocht aanvoerster Marjo het nu doen. De ene die ze maakte was genoeg omdat de twee pogingen aan de andere kant in een zenuwslopend eind werden gemist. Pfoe.
Deze week kunnen we de zone wel even weer in de kast zetten en ons concentreren op het afstoppen van drives. Ondertussen werken we dan ook maar aan het in de gaten houden noodzakelijke informatie in de laatste minuten.
De coach denkt na over remmende voorsprong en tunnelvisie (schoorsteenpijpvisie) en dan hebben we allemaal weer wat geleerd.
Goede schotprestaties van Marlies (16), Jarige Toya (15) Maar ook Wianne, Marjo en Charlotte kwamen boven de tien en zonder het harde werk, de steals en de rebounds van de rest hadden we het ook niet gered.
Nu hebben we zaterdag toch een fijn cadeautje uit te pakken gekregen, waarvoor onze gemeende excuses aan onze families.

comfort en trainen

Het oudste nieuws ging over 1 tegen 1 spelen in de break bij een voorsprong van degene met de bal. Een dubbel comfort eigenlijk, want ook in de wedstrijd tegen Uilen hadden we op regelmatige wijze een voorsprong opgebouwd. Dus met als die voorsprong en al onze snelheid gingen we 6 keer in de laatste 6 minuten zo'n 1-1 aan. Laten we het er maar op houden dat het blijkbaar niet zo comfortabel voelde want uit geen van deze zes kregen we ook maar een schot. Alles is leren en onbekend comfort is geen comfort.
Iets jonger nieuws is de uitbreiding van ons team met center Saskia en forguard Charlotte. Laatstgenoemde maakte haar debuut tegen Arrows waardoor we toen opeens met negen waren. Maar de tegenpartij met twaalf waaronder moeder en dochter. Kijk dat heb je dan weer niet met een studentenclub. Pikant detail was dat het arbitrale duo vader en dochter was en dan zeggen ze dat basketball geen familiesport is.
In Dokkum mochten we al even tegen een zone oefenen en dat ging eerst een beetje stroef.
Vandaar dat we dat deze week op het programma hadden, met de wedstrijd tegen Joure in zicht. Gewoon lek schieten kreeg ik als advies uit Parijs. Maar Parijs is ver en van zo heel ver schieten is nog niet ons fort. Al onze drietjes kwamen tot nu uit Finland en die zijn daar weer op vakantie. We zullen het dus van patience en passing en een klein beetje penetreren moeten hebben. En dat moet je oefenen.
Helaas waren we nu net weer met te weinig om dat echt 5 tegen 5 te kunnen doen. Een aantal principes hebben we gelukkig wel door kunnen nemen maar het gaat om het doen. We hebben nu wel een point die weet waar de eerste pass heen moet en een post die weet waar ze moet beginnen en team dat weet wat een baselinerunner is en dat is een start.
En dus gaat, geheel volgens mijn filosofie de regel: "Games are (won in) practice" weer op. Zaterdagmiddag verder trainen. Tegen Joure.

storming

Het werk stapelt zich op. Het gelijke spel tegen Uilen 3 is nog niet eens de revue gepasseerd en de uitwinst tegen Arrows is ook al weer ruim een week geleden. Wel blijven schrijven coach anders raak je je lezertjes kwijt.
Intussen is het team wel weer gegroeid. We zijn nu met z'n negenen, Dat is natuurlijk prettig, niet zo verlegen zitten om minutenmaaksters maar aan de andere kant is de harde kern ook gewend veel op de vloer te staan. En zo bereiken we langzaam toch de fase van teamontwikkeling, die als "storming" wordt omschreven. Het inpassen van nieuwe speelsters met hun eigen normenbestel en daarmee het tornen aan oude ideeen geeft een bruisende sfeer op training. We zijn het gewoon niet altijd eens.
Ook voor de coach is dat interessant: een aanvoerster die haar rol oppakt, een oefening die misschien niet voor iedereen hetzelfde betekent en die discussie oproept. Mensen die moeten wennen aan de eisen die een andere positie aan ze stelt. Oefeningen die langer duren omdat ze moeten worden uitgelegd. Uiteindelijk moet deze fase weer tot een gezamenlijk "norming" leiden.
Ik las in de Volkskrant een uitgebreid interview met leeftijdgenoot Jans. Die zei het mooi: het is niet altijd helemaal duidelijk wat de normen zijn. Ik ben als coach ook niet altijd consequent. Ik, zegt Jans, ben meer van de waarden dan van de normen.
Met zo'n coach kan ik wel praten. Of zijn we dan gauw uitgeluld?

Vapaan Kasvatuksen Tulos

Ja dat is een mooie titel nietwaar? Daarover later meer. Eerst de vierde overwinning van de Moestasjmeiden op rij.
Groene Uilen 4 was de thuisclub, dus we speelden gewoon op ons eigen trainingsveld. Hoewel we daar, op de training, nog niet schieten volgens de norm van afgelopen seizoen, zijn we in de wedstrijden verrassend rendabel. Dankzij het grote rendement liepen we dan ook ver weg, hoe goed Uilen 4 ook partij gaf. Bij rust was het 24-41 en na het derde kwart lagen we nog steeds flink voor op ons normale schema: 60-33. Toen, en daar zijn we onze tegenstander dankbaar voor, schakelden de Uilen over op zone. Terwijl wij de eerste 6 minuten nodig hadden om door te krijgen wat we daar mee konden, begonnen de Uilen meteen te draaien als een tierelier. Pas in de 17e minuut van de tweede helft, na een 1-10 run, kwam onze eerste veldscore op het sheet te staan, die voortkwam uit een paar goede aanvallen. Weer wat geleerd en toch nog een season high van 71-47.
De meeste punten kwamen van Eewa (20), Femke (19) en Wianne (10) maar niemand bleef droog staan.
Ze doen toch wel iets goed in de opvoeding in Finland want behalve goed in de fundamentals zit Eewa ook goed in de people skills. Zij is vaak al degene die ons helpt onthouden om onze Ubuntu te bekrachtigen en verder is ze gewoon aardig.
Nu vonden we haar al een beetje op Pippi Langkous lijken maar nu blijkt ze ook nogal een goedkope opvoeding genoten te hebben.
Met dat verschil dat haar ouders wel fysiek aanwezig waren, was er toch sprake van een behoorlijk vrije opvoeding. Het enige dat ze heeft meegekregen is het Tshirt met de tekst: "Vapaan Kasvatuksen Tulos". Oftewel: "Produkt van gratis onderwijs".
Een leuk mondje Fins om ergens mee binnen te komen. En in sommige gevallen werkt het dus echt.
Ik hoop ook voor de rest van de ploeg want de dure docent is volgende week op herfstvakantie en laat ze -heel optimistisch- aan hun lot over.

1 minuut peakervaring

De laatste keer dat ik nieuwe schoenen voor basketball heb gekocht was nog niet eens zo lang geleden. Twee weken. Pelle loopt sindsdien op Adidas promodel. Dat is een schoen waar ik in financieel opzicht nooit aan heb kunnen denken. Toen ik twintig was liep het voetvolk op tweedekeus linnen Chuck Taylor All stars. Ze sleten hard. Ik versleet minstens vier paar per jaar. Mensen die minder hard trainden hadden wel eens kleur en rijke ballers, uit Haren of zo hadden dan heel soms Promodels. Times they are a changing.
Afijn Converse maakt geen basketballschoenen meer (nog wel Chucks maar die mogen dat predikaat niet meer dragen) en mijn zoon loopt al op promodel. I must make amends.
Peaks in plaats van de versleten retroChucks van zeven jaar geleden. Dat voelt lekker. Ik maak een klein sprongetje van plezier en ook omdat het neerkomen lekker is. Squashen is wandelen en staan maar the proof of the pudding is in the real thing.
Het komt zo uit dat ik 1 minuut mee doe aan het eind van de training. drie keer heen en weer op een holletje, twee balcontacten en een drietje van Eewa in mijn gezicht. Het voelt als het echte genoegen. Een klein stapje maar een piekervaring! I love this game.

4x13=52

Bij Moestasj willen we graag elk kwart tenminste 15 punten maken. We weten dat we dan meestal zullen winnen.
Nu hadden we zaterdag een heel contingent oud Moestasjers en uiltjes op bezoek. Gezellig. Ik mag Christa, Nouchka, Louise, Imke en Esther en co graag bezig zien en ze hadden toch ook wel een aardige groep om zich heen verzameld. Het spelletje vraagt nu eenmaal dat je ook van je vriendinnen probeert te winnen en dat wilde iedereen op de vloer. De meiden die op bezoek zijn willen graag laten zien wat ze nu kunnen en aan de andere kant: motiveerde de aanwezigheid van Esther haar oude ploegmakkers zelfs tot het "schrijven" van "kick Es' Ass" op training. (we schrijven altijd iets met de voet in de lucht - de ogen gesloten - bij wijze van balansoefening)
De toon was gezet. De coach beschouwde de terugkeer van Louise -moeders zijn altijd nog beter- ook als een versterking waar we voor op moesten passen en voor Esther was een speciale tactiek geactiveerd.
De spanningsboog was er wel dus. Maar het werd niet onze beste wedstrijd tot nog toe. Na een redelijke start stonden we licht op voorsprong 13-8. In het tweede kwart maakten we veel onnodige fouten en ging Scylla er duidelijk in geloven. We hielden het achter helemaal niet dicht en vergooiden nogal wat ballen. Compliment voor de tegenpartij want dat hadden we nog niet eerder gedaan. Maar ook leergeld voor ons want we deden het ook voor een deel onszelf aan.We scoorden alleen uit de break en gaven in de halfcourt offense de bal weg. In de pauze stonden we (na een ook verdedigend vrij desastreus kwart : 13-22) 26-30 achter.
Twee dingen zouden we beter doen: jumping to the ball en georganiseerd aanvallen, in de betekenis van iedereen op haar eigen plek beginnen.
Vooral het eerste werkte. De verdediging, nu vlak voor de bank, trok flink aan. Cadeautjes werden aan die kant niet meer weggegeven. Het werd een lekkere knokpot: In de aanval knokten we echter teveel en zagen we nog teveel spook-backdoors en de ring ook nog wat dubbel, zodat we weer niet verder kwamen dan 13 punten en de voorsprong nog niet veilig te noemen was: 39-36. Gelukkig gingen wij op deze voet verder en werd Scylla wat gejaagd zodat we misschien ons effectiefste basketball van de dag speelden en tot 52-42 wegliepen met nog twee minuten te gaan. Dat we daarna niet meer scoorden, was vooral omdat we onszelf in elk geval qua score een constante wedstrijd hadden beloofd en dus weer 13 punten wilden maken.

Met een beetje meer controle in de aanval, als alle mooie onvervulde assist-dromen van zaterdag onthouden en zonder verdedigende dip moeten we toch de komende wedstrijden weer 15+ kunnen scoren en de tegenstander onder de 45 kunnen houden. En het is natuurlijk goed om te weten dat we ook kunnen knokken en winnen.

Eewa was goed voor 23 zelfgemaakte en wel net zoveel verhinderde punten, Femke voor 9 en een heel uitgespeelde wedstrijd, Marlies (6) was weer onze onvolprezen alleszuiger, Toya (4) strooide met geniale passes waar al weer wat meer van begrepen werden, Marjo (4) speelde binnen en buiten en reboundde zich suf en gooide met een van de mooiste scores de wedstrijd op slot. Wianne (2) speelde een gedeelte van de wedstrijd in een parallel universum maar had ook een degelijk einde aan een out of bounds play, wat de suggestie van ons gecontroleerde basketball toch nog een beetje levend hield. Denise (2) was het andere bewijs dat moeders beter worden (al zijn haar kindjes kittens) en Lycke (2) speelde zich ondanks zere voeten ook weer positief in de kijker ook met een paar sterke optredens als reliefguard.
Mochten we volgende week vier op rij gewonnen hebben, dan zou ik ook wel graag eens een feestje willen beleven. Ik ga maar vast een rondje in het vooruitzicht stellen.......

Uithuizen uit

Ik had wel kunnen fietsen. De hal in Uithuizen is twaalf kilometer van mijn huis. Ik ben er ook al heel vaak geweest maar ik heb hem nooit in een keer gevonden en zo omvangrijk is Uithuizen nu ook weer niet. Het zal ook nooit mee hoeven want volgende maand gaat de antieke (nou ja, jonger dan de coach zelf...) Pelikaanhal tegen de vlakte. Waar zie je dat nou nog: een tribune langs de korte kant tegen het gebogen plafond aan, waar het daglicht naar binnen stroomt.Nostalgie.
De plaatselijke Hoogelandsters zijn vorig jaar gepromoveerd en hebben een enthousiast team met een goeie mix van ervaring en talent. Dat wordt best leuk voor ze, dit seizoen. Compliment.
We zagen er wel een beetje tegenop, zonder het lijn uitzetten van To en zonder de inside moves van Femke...
Maar blijkbaar stimuleert het toch, als je slechts met z'n zessen op reis moet naar de binnenlanden. De 15 punten per kwart zaten er weer ruim in, vooral dankzij de inbreng van Eewa, die soms door een wassenbeeldenmuseum leek te slalommen, daartoe uitstekend in staat gesteld door alle anderen. Met Marlies deze keer steeds aanspeelbaar aan het roer, een in de wedstrijd groeiende Lycke, een als een gemetseld muurtje verdedigende Marjo een voorop in de break lopende Denise en een streak schietende Wianne, was het goed toeven, daarzo. En de appeltaart in Stedum was dan ook verdiend: 43-69.

Vierkante handen

Het thema was driehoekjes maar we hadden nog wat vierkante handen, bij het begin van de eerste wedstrijd van het seizoen, afgelopen zaterdagavond in Peize. De tegenstander ook, maar die kregen na vier minuten voor het eerst een vrije worp door de ring en bij ons duurde het nog iets langer tot Toya het deksel van de andere ring schoot.
En meteen was er ook geen sprake meer van houten passes en stenen vangsten. Drives flitsten door het midden, soms soepel afgemaakt en soms beëindigd met een fraaie dish.
Laten we de eerste minuten gewoon maar niet meerekenen, dan hadden we heel weinig balverlies. De hele bak cliché's kan wel omgekieperd: we zagen elkaar goed staan, de ploeg "stond" zelf ook goed, passes hadden een goede boodschap, enzovoort.
Balans en ruimte kan nog wat beter maar ik denk dat we allemaal in ons hoofd een goed gevoel hadden. Helaas niet in Femke's knie. De pijn daarin werd wat gekoeld ("Chill") door de 25 punten die de dame liet aantekenen.
Eeva Aanwinst was steeds al eerste voor en heel goed met links. (10 punten) Marjo sneed met groot gemak en veel plezier door de nog steeds emmervormige bucket voor 13 punten, Toya was echt bezig als aanvoerster/spelverdeler en Marlies, onze center in het lichaam van een guard, was vooral dichtbij de basket erg goed op dreef.
En dan hebben we het nog alleen maar over de aanval maar ook in de verdediging stonden de moessies hun mannetje. Nog zonder zonepress slaagden we er toch in om erg veel druk uit te oefenen en in het sprokkelwerk aan steals dat dat opleverde toonden ook de andere zusjes van de familie Aanwinst (Denise Aanwinst en Lycke Aanwinst) zich van hun beste kant met stapels steals en rebounds.
Een mooie regelmatige overwinning was het met in vrijwel elk kwart de gewenste 15 punten minimaal. 22-63. Daar kunnen we mee verder.

Een woord met twee LL en

Nog even dit: De sport basketball schrijf je met twee en het lekkere ding dat je in je handen houdt met 1. We hebben het toch ook niet over American Footbal? Of Basebal?
Of Korfbal? O dat weer wel. Nou ja.