De winter verbroedert

Ik zei het op deze plek altijd over sport. Bij sport heb je echter altijd winnen en verliezen. Een verschil in belangen (en soms verschillen in inzichten die een kloof slaan) Het moet anders gezegd: teamwork verbroedert.
Een mooi voorbeeld was gisteren, toen Miriam met onze bus in een sloot gleed. 5 vierkante meter gladde weg was wel genoeg. Ze had niks en kon me vanaf de rand van het dorp rustig te woord staan.
Toen kwam de een na de andere dorpsgenoot aanwandelen om te vragen hoe het ging. De dichtstbijzijnde ging koffie zetten en zo keken we een paar minuten later naar een uitzicht dat we anders nooit gehad hadden.
We konden vanachter het raam ook een onderzoekje doen naar de interesse van andere voorbijgangers. Eentje stopte zefs, klom uit de auto en vergewiste zich ervan dat er geen beknelde of anderszins hulpeloze wezens in de bus zaten.
Het werk waarmee de bus uit de sloot werd getrokken was geen werk voor een team. Een rustige vakman kon het met zijn spullen makkelijk af. Dorpsbewoners die voor een versperde weg kwamen te staan hadden ook meer belangstelling voor ons welbevinden dan haast. Verbroedering. Je zou er haast voor de sloot in rijden.

Wat is leuk?

Ik zat in een hoekje van de volle tribune in de WAS. Kwartfinale voor de beker tussen Uilen en Celeritas. Achter mij zat een paar supporters van de tegenpartij. Hoe heetten die ouwe mopperpoppen bij de Muppets ook al weer? Statler & Waldorf. Zo een beetje.
Het was geen onvoorwaardelijke liefde tussen meneer Waldorf en Celeritas. "het lijkt helemaal nergens op!" en "wat doe jij hier eigenlijk?" als er een schot of pass gemist werd.
Ik ben wel onvoorwaardelijk fan van knokkende basketballsters. Strijd! Inzet! Spanning! Ik heb genoten van de werklust van beide teams. Ik vond het jammer voor Natalie dat de schotjes niet vielen maar ik heb met open mond naar het vliegwerk van Jorieke zitten te kijken en met blijdschap kennis genomen van het feit dat Femke een groot deel van de pot op volle kracht kon spelen.
De beide ploegen waren meer aan elkaar gewaagd dan ik had verwacht. Ik sprak coach Rob een paar dagen eerder en we dachten beide dat Uilen 3 van de tien keer zou kunnen winnen. Dat had zondag wel kunnen zijn, ware het niet dat Cookie drie minuutjes de regie kwijt was en dat het sterke slot van Karin werd gecounterd doordat Rachel het werk ook niet meer alleen aan Megan en Rianne overliet. 7 puntjes. Het hadden er 8 minder kunnen zijn. Mijn plezier overtrof mijn verdriet.

Statistieken

Sorry, coach Wooden,
Uw stelling, dat het team dat de meeste fouten in de aanval maakt, meestal wint, ging even niet op.Ik coach al ongeveer m'n hele leven op die aanname en gelukkig klopt het in grote lijnen altijd wel. Het zal bij Woodens teams ook wel gegaan zijn om iets minder fouten....en de uitzondering bevestigt de regel.
Maar toch: we pakken tientallen steals en aanvalsrebounds, we lopen fastbreaks als nog niet eerder dit seizoen en krijgen de prachtigste kansen. En toch verliezen we in Leeuwarden van de grand old ladies van Aris.
Hoe groot, denkt u, is de kans dat een dames tweede klasse team 7 op 11 driepunters schiet, en dan nog met 5 verschillende speelsters? Van de laatste 22 punten kwamen er 18 van way down.
En dat steeds als we weer iets dichter bij kwamen. Op een gegeven moment ontstaat er een soort morfogenetisch veld boven onze basket. En wij bleven maar kans houden. Bij een stand van 52-50 waren de laatste drie schoten voor ons. Overbodig te zeggen dat deze op de bult missers kwamen....
We moeten er dan maar weer van leren: de driepunters kwamen steeds in de overschakeling van press naar halfcourt defense. Beide deden we goed maar in het niemands-verantwoordelijkheids-land ertussen ging het mis.
Mijn stelling, na deze wedstrijd: Moestasj dames 1 hoeftgeen enkele wedstrijd meer te verliezen. Al zullen we de vaste dribbles van Eugenia wel gaan missen..
scores: Esther 22, Roos 8, Toya 6, Linda 5, Wianne 4, Marjo 3 en Mareike 2. Femke twintig brownies.
By the way: er is nog 1 speelster over, die alle wedstrijden heeft bijgewoond. Marjo.
Voorlopig zullen we de verbeteringen weer in eigen hand moeten nemen. In februari hebben we 1 wedstrijd en daarna is het pas weer maart. Ik ben benieuwd of ik er dan weer of nog bij ben...

Met cijfers!

HSV was onze model tegenstander. Na de eerste, verloren wedstrijd vonden we dat we een kans zouden moeten hebben. Mijn inschatting was 51 % kans. Ik zat er niet ver naast. Janne (botsplintertjes van de duim af???) en Femke (enkel) konden niet mee doen, maar zich wel nuttig maken. De cijfers zullen spreken:



We begonnen redelijk, zeker niet de mindere maar zoals wel vaker, hadden we erg veel moeite met scoren. Het was ook weer een harde pot, maar dit keer met scherp fluitende scheidsen. We hadden onze handjes teveel nodig dus de klappen vielen vooral bij ons. We namen twee keer een kleine voorsprong maar verspeelden die aan het eind van het eerste kwart weer. Het was 9-9 en misschien is dit een goede plek om even op te merken dat het vorige keer 23-27 was geworden....
Het was te merken dat HSV onze press kende en ertegen had geoefend. Onze steals kwamen daar niet echt uit.
Halverwege de tweede periode ging het mi: van 15-11 voor ons maakte HSV een run van 16-2. Veel onnodig balverlies aan onze kant doordat we ons onvoldoende goed aanboden, met layups als gevolg. De pauze kwam als geroepen. Tien punten achter en met zo'n productie lijkt het gelopen.
Als iets niet werkt, moet je iets anders gaan doen. In ons geval lieten we ons in de tweede helft terugvallen in een zone. HSVB raakte duidelijk van slag. Bijna alle rebounds waren voor ons en we gaven alleen van afstand iets weg. Dat is hoe zo'n zone werkt. Doordat we ook aanvallend een goede periode kenden, kwamen we weer een beetje in de wedstrijd. Met 29-35 heb je weer kans.
Linda was weer terug in de wedstrijd als goed aanspeelpunt en af en lukte er ook een stukje press. Onze goede hoop leek echter de bodem in te worden geslagen, want het gat werd eerst weer 9 punten met minder dan een halve periode voor de boeg. Wat wel leuk was waren de fraaie backdoor assists die opeens uit het niets kwamen, maar 4 minuten en negen punten....
Maar hoe goed HSV ook tot dan toe de press had opgerold, opeens was er paniek en pakten we vier steals achter elkaar, die ook allemaal werden omgezet in scores en met 1 minuut was het opeens 43-44 en lagen we psychologisch gezien duidelijk boven!
En Toya, die de hele wedstrijd vond dat ze niet kreeg wat ze verdiende van de scheidsrechters, mocht opeens vanachter de lijn gelijk maken. Statistisch gezien was dat te verwachten, want we scoorden tot dan toe minder dan 50 % van de lijn. We waren echter aan de winnende hand en ze maakte ze beide. Weer schoten de dames uit Haren niet echt op en weer hadden wij de bal. We gingen nu zo duidelijk winnen, dat we zelfs nog een layup konden missen. en met 4 seconden deed Eugenia met de bal wat ze moest doen. Ze rolde zich eromheen als een egel. 44-45. Hoeveel procent kans zei ik ook al weer?
Veranderen helpt en met de press ben je bijna nooit kansloos.
Ook de sprekende cijfers laten zien dat het verschil heel klein was: beide teams schoten 32,7 % over de hele wedstrijd.
Het verschil zat hem in 1 keer vaker naar de vrije worplijn....
Rebounds, steals en persoonlijke fouten waren ook redelijk in evenwicht. We hadden steeds net iets meer.
Scores gaan we dan ook maar even opschrijven: Esther had een doubledouble: 15 punten en 18 rebounds. Toya 8 punten (uit 60% veld en 100% lijn) Marjo 8, Linda 7 en 12 rebounds, Eugenia 5 en Roos 2.

Nog twee opmerkingen: het doorwerken van de cijfers moet een coach zelf doen. Dat is leerzaam. Het is overigens wel leuker na zo'n wedstrijd...Op het administratieformulier stond ook een huppeltje van de coach opgetekend....
In het publiek vond iemand luidruchtig, dat mijn rol was mijn speelsters op te voeden. Dat was toen er een game-related ongelukje gebeurde en Linda direct haar excuus maakte voor iet te veel inzet. De welopgevoede dames van de tegenpartij bitsten haar weg. Dat gesprek over opvoeden wil ik wel aan.

Condition humaine

Handig zo'n teller. Dan kun je tenminste zien dat als je niets schrijft, je ook geen bezoekers krijgt. Ik zou alle lezers weer iets van me laten horen en dat heb ik nog niet gedaan. En dat terwijl het volle leven weer nadrukkelijk op gang is gekomen.
Daar zie ik u dan in een winterse wereld. Zo winters, dat ik zelfs al een keer niet op trainen heb kunnen komen. (in mijn carrière is het twee keer voorgekomen dat het winterse weer maakte dat een wedstrijd niet door ging) Niettemin hebben we een goede voorbereiding gekend met veel conditie.
"Kaj, ik hoorde dat je een conditietraining ging geven. Nee toch?" De verbazing en de tegenzin dropen van het gezicht. De speelsters zullen ooit echt heel erg moeten wennen aan andere coaches, wat conditietraining is in het basketball heel gebruikelijk. Ik kon er vroeger ook wat van hoor. Ik wilde altijd h a r d e r trainen dan welke tegenpartij dan ook. Inmiddels vind ik het belangrijker dat we b e t e r trainen dan de meesten.
Basketballconditie is de staat waarin je verkeert om te basketballen. Die bereik je door veel specifieke arbeid te verrichten. De specifiekste vorm is break-oefeningen en -ultiem- het partijtje. Doe je dat bij mij hard genoeg (en misschien ben ik wel een beetje al te tolerant...) hoef je geen extra werk te doen. Nou ja buik, borst en kern oefeningetjes. (maar dat zou iedereen moeten doen.) Doordat onze specifieke manier van spelen alles te maken heeft met rennen en pressen zijn mijn meiden helemaal niet zo slecht in conditie. Maar......dan is er het kerstreces. 'Algemene wedstrijdsporters' kunnen het zich permitteren om het lichaam en de geest niet op piekniveau te houden. Een beetje dreigen voor de kerst met een testje zou kunnen helpen maar het is vooral de geest die weer op basketball moet gaan staan.
Dus begin ik met het uitdelen van dribbelbrillen. Als je heel 'deliberate' wilt trainen gebruik je die dagelijks, ik gebruik het als bewustzijnsverruimende verrassing. Er wordt op de goede manier gestunteld en even later doen we ook de passoefeningen net even anders dan anders. We proberen steeds weer opnieuw beginners te worden. Ik geloof daar heilig in.
Het testje ging ook door overigens. Twee minuten de zaal op en neer en aan het eind even over zo'n vervelende bank heen. Deze test gebruik ik al vanaf het moment dat ik het Duitse Basketball Handbuch in handen heb gekregen. (Ik zoek het op: vanaf maart 1987) (Even een opmerking over dit boek: Het Nederlandse basketball lag op het Duitse voor tot ca 1986. Vanaf het uitkomen van het Basketball Handbuch, offizielles Lehrbuch der DBB, is de ommekeer teweeggebracht.....) Velen zijn inmiddels aan de test blootgesteld, in 2010 nog maar zeven.
Er hoort een score bij: elk halve veld is een punt. De goede promotiedivisie mannen scoorden 44 punten, de beste vrouwen 40. Dit zijn over het algemeen echt de sterren van de ploeg. Iets met willen en kunnen heeft dat te maken. Mijn meiden scoorden wat lager maar bijna iedereen heeft een run nodig om het te leren. Zij krijgen volgende week een herkansing, anderen mogen een eerste score laten aantekenen.
En zijn ze nu in conditie? Ik denk het. Misschien heb ik het mis.....

sawu bona

Ik zie u. De meeste van jullie zie ik pas aan de andere kant van 1 januari. Sommige misschien ver daarna. Tot dan, heb het goed.
Ubuntu bevalt nog steeds. Jammer eigenlijk dat ik een Mac-fan ben, anders had ik het besturingssysteem van die naam ook wel geïnstalleerd. Ubuntu is natuurlijk meer een omgangssysteem. Ik hoop dat ik er steeds meer naar ga leven. Als ik nu nog iemand op kantoor of in de zaal voorbijloop zonder hem of haar tenminste aan te kijken, ben ik aan het slaapwandelen. Maak me wakker als het je overkomt.
Ontvrienden is het woord van 2009. Je wilt natuurlijk niet al je Hyves, Facebook en Linked-in vrienden op ziekenbezoek krijgen en daarom zit er wel iets in. Vriendschap vereist wel een zekere vorm van diepgang en investering. Het mooie van Ubuntu is dat elke kleine vorm van aandacht waarde wordt. Je hoeft geen vrienden te zijn om elkaar als mens te erkennen maar waarom zou je tegen mensen die iet direct je vrienden zijn niet net zo vriendelijk doen? 2010: minder vrienden maar weer beter om ons heen kijken?
Sikhona. Ik ben hier. cu.

Structuur in de WASbak

Elke week zit ik aan de rand van het zwembad in het Willem Alexander Sportcentrum. Daar is dan een algemeen zwemuur waarbij ik belast ben met het toezicht. Ik behoor te voorkomen dat er iemand verdrinkt, wat in de praktijk neerkomt op soms, in het Engels, vragen of iemand wel een license to swim heeft. Verder doet een sportleider vooral zijn sportleidersding: het in goede banen leiden van de sport. En nergens is die uitdrukking zo van toepassing als in het zwembad.
Er is een zeker ritueel waar we ons allemaal aan verbonden hebben: zwemmen is baantjes trekken. Dus komen er lijnen te liggen. Hoewel ik me al jaren afvraag wat er zou gebeuren als ik me niet zou conformeren, leg ik altijd braaf een paar lijnen in het water. Dat is trouwens zwaar werk. Je moet 25 meter staalkabel met drijvers uit een put omhoogtillen en ze geleidelijk in de plomp laten zakken. En aan het eind van het uur vice versa, want de gymastiekerschool doet niet aan lijnen.
De rechte leer schrijft voor dat de snelsten in de baan bij het raam zwemmen. Iedereen lijkt dit te weten en alle snellen nemen dan ook een zonnebrilletje mee. Het is hier ieder voor zich. De daarnaast gelegen opeenvolgende banen kenmerken zich door een afnemende snelheid, techniek of ambitie.
Voorin, vlak voor mijn voeten, is de “langzaamste” baan. Het gebrek aan ambitie en de sociale cohesie bereiken hier een hoogtepunt. Schoolslag, hoofd boven water, vol gespreksstof. De beperkingen van lijnen zou al snel tot filevorming en irritatie leiden en daarom is in deze wateren rondzwemgelegenheid. Dat scheelt al één lijn. Veelal paarsgewijs en luid snaterend zwemt men tegen de klok in. De helft van de deelnemers op éénderde bad.
In het kader van een sociologisch- systeemtheoretisch onderzoek heb ik onlangs nog een lijn weggelaten. Wie in deze wasbak heeft uiteindelijk structuur nodig? Alleen de opwaartsmobielen van de middelste banen natuurlijk! De twee snelste banen zouden zich toch wel gaan redden? Of zou daar ook een ovaal traject ontstaan? Met pootje over in de bochten wellicht? Heel interessant allemaal. Wat denkt u?
Er blijkt overigens ook een verschuiving tussen de banen op te treden en als je de lijnen dan weer in een bepaalde volgorde verwijdert, krijg je weer heel verrassende uitkomsten.
Ik beschik na een paar maanden ook over andere uitkomsten: verhouding tussen mannen en vrouwen? Brilletjes versus ongewapende ogen? Bikini’s tegenover badpakken? Haaienpak of mensenpak? Personeel dan wel studenten?
Bent u geïnteresseerd in het onderzoek? Dinsdag tussen 12.30 3, 13.30 ben ik voor al uw vragen in de wasbak. Eén tipje van de sluier: In haaienpak beïnvloedt u het onderzoek meer dan in bikini.

Just what the doctor ordered

Scylla is een speciale tegenstander. Er spelen vooral oud moessies en uiltjes. Omdat ik nog niet zo lang geleden bijna bij alle studententeams betrokken was ken ik ze ook echt van dichtbij. Leuk om tegen oude pupillen te spelen die groot geworden zijn en uitgevlogen. Het is ook een voordeel als je de kracht van de tegenstander een beetje kent. Scylla heeft bijvoorbeeld een uiterst goede frontline en als ze echt inside komen zijn we er bij. Het plan is dus om de tegenpartij andere dingen te geven die ze eerst moeten oplossen, voordat ze kunnen doen waar ze goed in zijn. Het zal niet makkelijk worden, zonder de inside inbreng van Esther en met Roos gammel op de bank.
Nu hebben we de press die we gaan spelen wel doorgelopen maar doen blijkt iets heel anders. We scoren wel eens maar zijn niet op de plek en Scylla zeilt naar de overkant waar ze rebound op rebound kunnen pakken omdat we niet alleen nog niet kunnen pressen maar ook niet kunnen overschakelen naar half court defense. De eerste periode eindigt met een flinke achterstand. We hebben beide time outs al gebruikt en weten nu misschien wel hoe het moet maar nu vallen we slecht aan waardoor de achterstand alleen maar oploopt. Maar na de eerste paar keer dat de press er echt staat blijkt meteen dat Scylla schrikt. Ze vinden geen goede manier om erdoorheen te komen en komen in elk geval niet meer aan aanvallen toe; van 15 punten achter pressen we ons weer in de wedstrijd bij 25-30 rust.
In de derde periode komen we bij 33-32 voor de tweede keer voor (het was ook twee-nul) en we blijven boven liggen. 3punters van Linda en Eugenia en bevrijdende drives van Toya brengen nog extra frustratie bij Scylla teweeg en alle timeouts van de andere kant gaan over press breken. Iedereen bij Moestasj deelt in het goede spel en is hartstikke positief. Met nog zo'n vier minuten te spelen kennen we een korte periode van slordigheid en haast waarin Scylla net weer een paar goede scores pakt. En dan gaat Femke ook nog door de enkel. Het wordt niet echt knijp en als Linda de 25ste steal met een eenvoudige layup van een lintje voorziet is het negen punten en over.
"Just do it" blijkt weer een mantra van jewelste: niet alleen zijn er nu de punten en sluiten we de eerste seizoenshelft "even" af, maar we hebben ook een wapen gewonnen dat ons altijd weer in de pot terug kan brengen als we het maar gewoon doen.
En lieve help wat kan je opknappen van zo'n pot! Medicijn!

Je steekt er wat van op

Ik ben een boek aan het lezen van iemand die de hele Brittanica heeft doorgewerkt. Ik voel me aan een dergelijke klus blootgesteld. Sinds gisteren weer vier nieuwe medicijnen met uitgebreide bijsluiters. Tot gisteren wist ik nauwelijks dat ik een schildklier had nu moet ik die met alle geweld in toom proberen te houden. Komt het daarna ook weer goed met m'n hart, dan is het allemaal wel de moeite waard geweest.
Het lastigste is dat ik geen training kan geven en dat er net een belangrijke wedstrijd op het programma staat. Ik moet zeggen, dat mijn team het heel goed doet als het aan zichzelf wordt overgelaten. Vorige week hebben ze het ook zelf moeten doen en dat ging heel goed. De principes die we aanhangen zijn blijkbaar aardig ingedaald in de groep want ze hebben de juiste analyse gemaakt na het verlies tegen Uilen 3 en op de juiste dingen getraind. Ik ben trots en dus ook vol vertrouwen dat ze het deze keer oplossen.
Het wordt een experiment want ze mogen een press doornemen, die we vorig seizoen met veel succes hebben toegepast maar waar we dit seizoen nog niet aan toe zijn gekomen. Deze press lijkt mij wel een heel bruikbaar wapen in de volgende wedstrijd en dus mogen de ervaren rotten hun eigen specialisatie aan de nieuwen doorgeven.
Het mes zou aan twee kanten moeten snijden: de rotten nemen hun eigen functie nog weer eens op een ander niveau door en de nieuwen hebben meteen een coach bij een voor hen nieuwe klus.
We zullen aan het eind van de week weten wat we hebben geleerd: Moestasj qua press en ik qua bijsluiter. De verwachting is dat coach en ploeg beide weer op scherp staan.

Sint in Peize

Zaterdag 21 november arriveert de goedheiligman in Groningen. Veel gedoe met olifanten en kamelen en een ontvangst op het Broerplein. De energie van sommige ouderen is jaloersmakend want behalve dat ik een van m'n aardigste tegenstanders van al 35 jaar geleden nog als een jonge god over het veld zie dartelen, heeft ook de goede sint nog tijd voor een bezoekje aan onze wedstrijd.
Maar toch ga je dan twijfelen....Hebben we nota bene twee toeschouwers uit Spanje op de tribune en dan zie je totaal geen interactie tussen landgenoten....komt een heel zwart aandoende piet bij ons mee yellen en begrijpt hij (?) heel duidelijk niets van onze toch zeer Afrikaanse yell... Misschien moet ik toch binnenkort maar eens een goed gesprek met Lotte hebben (die ook twijfelt maar nog niet wil).....
In elk geval namen we het geschenk van een halve tribune supporters met plezier aan; zowel Eugenia als Wianne speelden prima.
Hielden we op de tribune nog gelijke tred, verder werden we overal ongeveer gedubbeld: twaalf speelsters tegen zeven en twee coaches tegen deze ene. Over het resultaat hoeft zoiets dus niets te zeggen. Het begin ging gelijk op maar na 5 minuten demarreerden we naar 9-19 aan het einde van de eerste periode. Ook wel eens aardig: Het waren vooral vrije worpen waardoor we wegliepen. Om een lang verhaal kort te maken: onze snelheid en flexibiliteit won het ruimschoots van de controle van Jumping Five. Controle bij de tegenpartij betekent toch dat we ons in de verdediging goed in konden stellen op de geplande passes. De verdediging stond dan ook als een huis en de tegenpartij kwam alleen tot moeizame schotpogingen. Op onze aanval was weer geen peil te trekken en dus verrasten we hun verdediging keer op keer. In het vierde kwart, met Roos al naar de trein en Femke verplicht op de bank, kregen de laatse 5 Moessies het nog even lastig met de Splitting de Post acties van Peize. Leuk dat we weer eens zo'n klassieker tegen komen maar de uitleg van de juiste verdediging kan blijkbaar niet van een bordje. Logisch ook wel. Gelukkig bleef de aanval uitstekend renderen en bleef het verschil zo ruim, dat we in doelsaldo na 6 wedstrijden toch weer in de plus staan.
Esther (18 punten) was eigenlijk alleen door zich zelf te stoppen. Prachtige centermoves en 8-12 vrije worpen. Ze mag nog wel iets beter op haar positie in de verdediging letten en die vrije worpen met bord..huuuh.
Femke (12) was heel goed in de rebound en ook trefzeker van korte afstand. Het forward spelen gaat haar steeds beter af na vijf wedstrijden. Dat uitblokken vooral een kwestie van positie is, blijft een aandachtspunt. Het scheelt ook P's en dus inzetbaarheid....
Wianne (9) Van de vermoeidheid, die je na (maar) 3 kwarten bij het tweede zou mogen verwachten bleek niets. Betrouwbaar en fel in de verdediging en in het laatste kwart opeens de afstandschutter die we nodig hadden. Uitboxen en rebounden is nog een leerpunt.
Roos (6) was vooral in het derde, haar laatste, kwart heel goed bezig. Even een veilige marge opbouwen en dan snel weg. Veel deflections en rebounds al had ze nog wel wat meer onder de basket kunnen scoren. Jammer dat ze het laatste kwart er niet meer bij was. (wij waren exact om 19.29 in Groningen en heus niet na extra snel opdoffen van iedereen...)
Eugenia (4) was a reliable receiver and playmaker. Only good shots and hardly a pass without a proper message. And the Spanish Inquisition was probably satisfied.
Marjolein (2) weinig punten maar wel veel goede passes en als helper onmisbaar. Ze mag wel iets vaker een schot van de tegenstander wegnemen. Duidelijk een vaste waarde en met Janne de enige speelster die ik nu al 6 keer heb mogen coachen.
Janne (2) maakte eerste twee punten en hield zich daarna met belangrijker zaken bezig. Ze krijgt goed door hoe we op het veld in balans kunne blijven. Lekker en slim verdedigd en een paar heel mooi passes die fastbreaksituaties opleverden.

Volgende week zullen we onze gebruinde reizigers weer in moeten passen voor volgende wedstrijd. We zullen dat onder andere doen in een oefenwedstrijd tegen hoofdklasser Exercitia 1. We mogen volgende week tegen de ongeslagen koploper Uilen 3. Als we braaf zijn en goed ons best doen... wie weet of we niet een leuk kadootje in de schoen krijgen.

ontbijten na de wedstrijd

Half zeven ging de wekker in Stedum. Er moest nog diesel bij in voor dat we om kwart voor acht(!) naar Leeuwarden vertrokken voor een ingelaste wedstrijd tegen De Groene Ster 2. Het werd een gedenkwaardige ochtend. Niet alleen het tijdstip maar ook het feit dat we speelden met zegen van boven was vrij uniek. ( dat laatste vraagt om enige uitleg: Toya en Linda moesten vandaag hun inbreng tot luchtsteun beperken. Zij vlogen, toen de bal omhoog ging naar teamgenoot Karine op Curacao. Die jeugd doet maar.)
We waren heel erg op tijd in het Kalverdijkje. Met koffie, en ideaal dagritme, een riante inspeeltijd en de aanwezigheid van 8 vrouwen waaronder voor het eerst een heel gretige Marlies, waren de voorwaarden voor een goede pot aanwezig. De tegenstander zag er ook goed uit: technisch, snel en met behoorlijk wat lengte.
Aanvallend waren we heel goed bij de les, verdedigend wat minder. Het switchanddeny leek wel pools te zijn en dus was DGS steeds gevaarlijk met insnijden. Dat het verdedigend beter moest was wel duidelijk. Meer samenwerken en tegelijk meer het eigen ding goed doen. Bij 26-25 voor ons, eindigde een grondgevecht in pijn bij Marlies. Ze wreef over haar oog en had duidelijk pijn, ook nadat ze er iets uitgehaald had. "Wat heb je nou in je hand?", vroeg ik toen ze aan de kant kwam. Ik werd er geen wijs uit. Een klein, ribbelig, wit ding. "Had je dat in je oog?" Toen liet ze eventjes haar mond zien. Hoe het kan is niet te snappen, maar een snijtand was doormidden en op een of andere manier in de omgeving van haar oog terechtgekomen. Laat dat maar even doordringen.......
Nu reizen we gelukkig met een nogal uitgebreide medische staf, dus het was volstrekt geen toeval dat er twee Duitse tandartsen op de tribune zaten. Zij konden Marlies voorlopig geruststellen. Voor de rust in de rest van het team was het te laat. Door de schok stokte de score helemaal en het rust signaal kwam bij 40-26.....
Ook de rust zorgde niet voor rust en terwijl DGS verder uitliep groeide het gevoel van chaos en onmacht bij ons. Eindelijk, in het begin van het vierde kwart begonnen we weer met concentratie en veel meer court sense te spelen. Een heel ander gezicht, echt weer basketball met vijf spelers. Mooi om het vertrouwen weer te zien groeien. De achterstand begon zelfs weer overzichtelijk te worden. Met nog een minuut of vier te gaan was het tijd voor wat positive reinforcement.
Met complimenten moet je om weten te gaan...... het spanningsboogje was blijkbaar aan het eind en de uitslag werd nog eventjes geflatteerd. 74-50. Zo groot was het verschil niet. Als we de volgende ontmoeting de concentratie iets langer vast kunnen houden en we een beeld krijgen bij switchandeny.... liggen de kansen ongeveer op 50-50.
En dan keren we huiswaarts. Marlies met een stukje gebit in een zakje en wat kleine brokjes in een bekertje met spuug in de hand. Zoveel dag is er nog over, dat Mareike zelfs zegt dat ze zin heeft in haar volgende activiteit . Ze heeft al zolang niet geontbijt met haar broer......

Nabericht: om een uur of twee krijg ik een smsje van Marlies: de tand zit er weer mooi in. Vandaag nog even rustig maar donderdag gewoon weer basketballen. En dat het leuk was. (!)

words words words

Bepaald woordgebruik sluipt er zo in. Zo eens in de zoveel tijd is het nodig om een verklarend woordenlijstje op te stellen. Nog geen training in het Nederlands gegeven. We leven in een steeds verder internationaliserende samenleving, zeker op de universiteit.
Ubuntu komt dacht ik uit het Natal. Dat woord gebruiken we zelfs als yell. Een mens wordt pas wat hij is, in de ogen van anderen. Is dat een pleidooi voor uiterlijkheid en show-off? Nee het is een verplichting voor iedereen om iedereen te willen zien.
Ingewikkelde manieren van handen geven stammen hier van af net als het wijzende vingertje als erkenning voor het lekkere screen of de goede pass. Wij koesteren dat begrip.
Switchandeny Pools voor actief overnemen in de verdediging.
Extodomotsha Navaho - Native American: Het betekent dat je, als je ergens beter in wilt worden, je moet verwachten meer te doen dan je eigenlijke deel.

We kennen ook nog een paar andere internationale woorden voor minder goede dingen, zo komt kamikaze uit het Japans en Black Hole uit het Astronomisch.

Iedereen weer uptodate (Latijn)?

Consequent

Ik ben niet zo'n voorstander van het heilig verklaren van het begrip consequent. Wilders is consequent. Ton Boot is consequent.
Mijn mening en daar ben ik wel weer vasthoudend in:
het leven is niet consequent en hoe flexibeler je daar mee omgaat hoe beter.
Toch betrapte ik mijzelf op een situatie waarin een opstelling uit het verleden bepaalde hoe ik heden dacht: Komt een leuk meisje op de training bij ons -upwardly mobile- tweede klasse team Moestasj. Laten we haar Suzanne noemen. Ze kon al een beetje ballen, ze was wat afgeknapt op het consequente topsportdenken bij de eredivisieclub uit Utrecht en ze wou wel bij ons trainen. Weet je het wel zeker, vroeg ik haar meteen. Ja hoor. Plezier terug vinden. Dat deed ze en ze wou ook wel spelen. Het hele team enthousiast, bestuur enthousiast. Leuk. Een weekje later mag ze ook wel een keertje meetrainen bij de Uilen en is ze om. Ook daar is het leuk, fanatiek maar niet mordicus topsport boven alles. En ja, ze kiest dan toch voor het hogere niveau.
Kaj, wat vind je daar nu van? Ik ben het er mee eens. Ik heb het niet over de manier waarop de clubs hierover communiceren maar wel over het feit dat "onze Suzanne" nu de Uilen gaat versterken. Allebei de clubs hebben volgens mij nog steeds iets in de statuten staan over het "gelegenheid geven tot spelen op eigen niveau" (en anders moet dat er maar weer in)
Was ik op dit moment coach van Uilen geweest had ik ook graag gewild dat Suzanne bij Uilen kwam. Succes en aanzien voor Uilen is aanzien voor het Groninger Studentenbasketball. Voor mij zijn beide clubs nog altijd een, al heb ik de strijd over dat standpunt allang verloren, het blijft toch mijn standpunt.
Misschien is dat niet erg flexibel van mezelf. Misschien zelfs wel consequent. Dat is wel even schrikken. Laat ik dat dan maar voortschrijdend inzicht noemen.

Het water aan de lippen

Misschien was dat wel de foto die m'n schrijfdrempel slechten kon. Pff. Niet alleen op deze plek lukte het allemaal niet, ook op mijn "bedrijfsblog", in het personeelsorgaan, de site van het NDBC bleef het angstvallig stil. En als je mijn dagboek in zou zien, zag joe daar alleen maar aantekeningen en niets wat op een verhaal lijkt.
En toch zou ik genoeg te schrijven hebben: Ik heb tal van onderwerpen met werktitels klaar liggen. Ik was op vakantie, was op kamp, maakte de meest chaotische seizoenstart in ruim dertig jaar mee, heb nog nauwelijks in het Nederlands training kunnen geven, heb voor het eerst een zwangere vrouw in mijn team, ik heb Ron Jans en Marije Gemser over sport horen praten, zit midden in een trainerscursus en mag over een week of wat weer voor een behandeling naar het ziekenhuis. Ondertussen voetballen de kinderen, zou Wilders wel met Jongerius willen dansen en is ome Dirk op de fles.
Gaat het allemaal weer loskomen? Of ga ik over op Twitteren want dan was ik nu weer klaar en al mijn volgers weer helemaal bij?
Op de Filipijnen wordt flink gebasketballd. Het is daar zelfs zo, dat als je tot burgemeester gekozen wilt worden, dat je dan alleen maar een basketballveldje hoeft te meubileren. Zo'n basket van de burgemeester, dan heb je ook wat: het ziet er behoorlijk onverwoestbaar uit. Het jongetje maakt van de nood een deugd en werkt aan zijn jumpshot. (De opwaartse druk helpt. Vooral voor vrouwen die echt ruzie hebben met de zwaartekracht is het schieten vanuit een zwembad een mooie manier om hangingtime en release op het hoogste punt te ervaren.) Elke keer weer ontworstelt het jongetje zich aan de modderige bodem, is even los van de aarde en voelt de bal vertrekken. Dan moddert hij, met het water tot aan de lippen, weer door naar de volgende plek. Ik heb er wel bewegende beelden bij, die ik maar op mezelf van toepassing zal verklaren en ik aquajog naar het volgende stukkie.

Kampers, jongens, meisjes

Is de zomer weer voorbij? Coach Kaj laat weer van zich horen.
Nog wel vanuit het NDBC, terwijl mijn eigen Moessie-meiden zich al voorbereiden op het voorseizoen. Vlakbij, in Haren is het kamp. 5 coaches, 42 kampers en entourage halen het beste of in elk geval veel uit elkaar.
Het zijn 35 jongens en 7 meisjes en daar is verschil tussen, wist u dat?
Ik doe onder andere een vaardighedenspel met ze. Wat kun je al, wat is niks voor jou, wat wil je nou juist met aandacht gaan aanpakken? Ze een beetje aan het denken zetten. Een van de vaardigheden betreft "toon". Jongens snappen niet wat daarmee bedoeld wordt en vragen dat. De meiden snappen het meteen en maken er ook meteen een discussiepunt van: "Jij zit altijd zo te mopperen" "Ja maar dan zeg ik ook altijd dat ik het niet zo bedoel!" "Dat is voor mij ook wel een goed punt, geloof ik...." " Ja, jij........"
Heerlijk. Niks wat je niet weet maar wel weer een bevestiging van wat je al dacht.

topper

Arjan van Echtelt is wel een echte topper. Ruimschoots de wereld rond in een Uilenbusje of minder geschikte voertuigen. Een record aantal freakaccidents een verzuimpercentage om u tegen te zeggen maar toch, gedurende 15 jaar een constante factor in het Uilennest.
Ik weet nog goed dat ik opeens weer coach werd van heren 1, net op het moment dat ze op de drempel van de promotiedivisie stonden. De topscorers waren naar de eredivisie vertrokken, er moest nieuw bloed in en ik was niet bij. Tonok Bwefar (Zwolle) wil komen en Jasper Stuivenberg (junioren BVG)misschien ook wel. Voor het overhalen van die laatste is het dan misschien wel goed als Arjan van Echtelt ook komt, tipten ze me. Ook Celeritas aasde op Jasper en ze hadden Arjan al. Ik had nog nooit van die mannen gehoord. Maar eens kijken dus. Op een scrimmage van Celeritas, in Vinkhuizen lipe ik Butch Zijlstra tegen het lijf. Die kende ik tenminste wel. Butch grijnsde en wees op Arjan, die op de achtergrond net met het verbouwen van de basket bezig was. "Dat is onze shackattack", zei Butch. "Hij wil graag naar jullie maar hij is wel een tikkeltje wild." Uit de mond van één van de flegmatiekste basketballers van noord Nederland ooit, klonk dat als een aanbeveling. "Dat halen we er dan wel uit", zei ik. Dream on, coach; het is nooit gelukt. Maar Jasper kwam wel bij ons spelen en we werden ook een echt team. En dat merkten we bij het afscheid van Arjan, afgelopen zaterdag. Op één na was het hele team van dat eerste seizoen in de promotiedivisie (94-95) aanwezig. Dat zegt iets. Over het team. Over Arjan. Bedankt jong.

Cavalier is geen heer

Cavalier betekent toch zoiets als heer. Lebron is dat niet. Niet willen verliezen, OK. Dat wilde Jordan, Bird of Magic ook niet. Een primaire reactie, OK Flink balen als je verloren hebt, OK. Geen hand geven is al niet OK maar daarna ook nog zeggen: "hey, I'm a competitor. If they beat you, you don't shake hands." dat is wel het meest unsportsmanlike conduct, dat ik de laatste jaren heb meegemaakt. Ga dan maar liever aan de coke.
Een lesje: Winnen doe je op drie vlakken: jezelf beter maken - je teamgenoten beter maken - de sport beter maken. James scoort 2 uit 3 maar niet de "winner".

Meer levenstekens

Zeker na het ziekenhuis tonen mensen zich verbaasd dat ik nog in leven blijk te zijn:
Je hebt zo lang geen stukje geschreven!
Nou, als het te lang duurt en de lezer zeker wil weten dat de coach nog in leven is, kan hij of zij ook terecht op mijn "bedrijfssite" voor tekenen daarvan. De filosofietjes die daar komen, hebben meestal iets minder met basketball te maken en iets meer met het leven zelf, al zal de oplettende lezer wel weten of herontdekken dat ik leef met de aanname dat het leven een mooie metafoor is voor basketball.

Chuck

Chuck Daly is overleden. De naam zegt misschien niet iedereen meer wat maar dit is echt een verlies. Niet alleen omdat het een geweldige coach was - een beetje de Hiddink van de NBA - maar ook omdat je als coach ontzettend veel van hem kon leren.
Iets meer over Daly? Onberispelijk in het pak, gevoel voor humor, een peoplemanager die karakters als Isiah Thomas, Bill Laimbeer en Dennis Rodman kon laten samenwerken en daarmee ook titels pakte. Hij is met name bekend als opsteller van de Jordan-rules, die de Bad Guys van Detroit hielpen de beste basketballer aller tijden onder de duim te houden. (Dennis Rodman had een eigen nickname voor Daly: God. Dat zegt wel iets.) Als coach van het echte dreamteam functioneerde hij dan ook naar behoren.
Ik ken hem alleen uit interviews en van een heel gave coachingsvideo, die hij aan elkaar praatte en die hij begon met de vraag: "So you want to be a coach?" Dat wou je wel, als hij het zo vroeg.

op bank

Meestal sta ik naast de bank of been wat heen en weer er voor. Hoe het ook zij, de bank is wel een plek waar ik me thuis voel. Beter dan in een zaikenhoesbed. Vergeef mij mijn Frans, ik heb een paar dagen met geweldige grunneger native speakers doorgebracht, allebei zo om de zeventig en in het zaikenhoes voor omleidings. Samen kenden ze ongeveer de hele provincie bij naam. Allebaiden goud bekend in Steem, ook.
Ik bin weer toes. Op bank.
Ik was nait veur omleidings maar voor een pannone-ablatie en die heeft succesvol plaatsgevonden. Met dank aan de bloedprikkers, die me maandagochtend vergeten waren, was ik als tweede aan de beurt. Het bijbehorende roesmiddeltje had ik echter wel gehad en dat werkte nog wel een beetje maar voor de voorzichtigheid kreeg ik er nog eentje. Daardoor kwam het, dat toen ik verwachte dat het nu toch wel echt pijn zo gaan doen, de behandeling al bleek afgelopen.
En de volgende dag mocht ik ook al weer weg. Ik heb becieferd dat ik al bie al zo'n 35 uur in het zaikenhoes legen heb. En nu verder rustig aan, op bank.