Wijzer

Er komt nu een periode aan, waarin we veel wijzer zullen worden. Het veeleisende eindspel van dit seizoen. Even de tussenstand: éen van de bosjes bloemen is inmiddels opgehaald. Het andere erepodium is uit zicht, na een eervolle run. Dat geeft zowel rust als ruimte: Met de beker in handen en een mooi optreden in Europa, kan het seizoen eigenlijk al niet meer als slecht worden beschouwd. Daarnaast kan de focus weer totaal op de competitie. Succes en ruimte: dat schept verwachting. Kan Donar op de ingeslagen weg voort? 

Om die vraag te beantwoorden, kunnen we alledrie de poten onder de teamsport proberen te volgen:

Eerst maar eens het team. Over dit Donar is al het nodige gezegd. Het is redelijk uitgebalanceerd en goed divers van samenstelling. Wat er meestal wel gebeurt in een seizoen is een soort clash tussen spelers onderling, tussen een deel van het team en de coach. Die “Stormingfase” lijkt tot nu toe beperkt tot het vertrek van maar éen speler en éen technische man. Je verwacht zo’n fase wel vooraf aan de “Norming” en de gewenste “Performing”. Geen glans zonder enige wrijving tenslotte. (Een oude bekende als Ton Boot stond meestal in de eerste twee maanden wel garant voor een boel wrijving. En de boel stond daarna ook wel goed strak in de Bootlak. ) 

Bij Donar lijkt alle Norming tamelijk harmonieus tot stand te zijn gekomen. We zullen zien of dat ook echt tot glanzende prestaties leidt, in deze laatste maanden. 

Een tweede interessant element van teamcoaching is de strategie: komen er nog aanpassingen op de manier waarop tot dusverre de tactiek is ingezet? Wat is wijs?

De tweede aandachtspunt betreft de individuele spelers die dit team vormen. Je kunt je nog zo conformeren aan de aanvallende en verdedigende teamconcepten, het is wel zaak je eigen kracht en zwakte daarin te kennen. En dan is het ook nog van belang dat je inzicht hebt in de mogelijkheden en beperkingen van je medespelers. Reken er maar op dat de coachingstaff van de tegenpartij inzicht heeft in ten minste een paar  mogelijke breekpunten. 

Om maar een voorbeeld te noemen: Er wordt in het team van Donar voor gekozen om hard en hoog druk te geven naast de ballscreens op de kop, maar de “hedge” (zoals dat heet) van de ene verdediger heeft andere gevolgen voor de help dan die van de ander.  En daarnaast, als je zelf duidelijk wat minder snel bent in je eerste stap, dan worden er van jou ook aanpassingen gevraagd. Dit is coachbaarheid, maar die houdt per definitie groeivermogen in. De eerste stap in coachbaarheid is zelfreflectie. 

Zelfs geheimen veranderen in deze periode. “Het” geheim van de buitengewoon goede speler is niet dat hij zelf erg goed scoort, reboundt en passt, maar dat hij “speelt” om anderen om zich heen beter te laten spelen. Te weten wanneer je het heft in handen moet nemen en wanneer je dat aan anderen kunt laten - en je je dus beter kunt concentreren op de “pre-assist” - is een combinatie van wijsheid en kunst. Er is wel aanleiding om te denken dat er in elk geval 1 speler rondloopt die hoopt hier nog verder in te groeien. 

En als laatste pijler moeten we ook naar de club als geheel kijken. Dat zal zich wel wat minder in de openbaarheid afspelen, maar tot nu is ook de Mojo van de hele organisatie erg prettig. Reputatie in Europa aanzienlijk verbeterd. Stad staat erachter. Jeugd duidelijk in aantocht. 

Nu is het zaak stapjes te blijven maken, zonder je te ver-stappen. Hoe bouw je verder met de jeugd? Hoe versterk je de basis en de bank? En hoe de achterban? Daarnaast zijn er ontwikkelingen gaande buiten de invloedsfeer van bestuur en directie. Hoe gaan we daar mee om? Het betere is de vijand van het goede en omgekeerd. Sterkte en wijsheid gewenst.

Ik ben nieuwsgierig naar  de afsluiting van deze competitie, maar ook al wel in net zo’n mooi volgend seizoen. Of net nog iets beter eigenlijk. Ik ben, op zien Grunnegers, wel wies met dit Donar. Steeds wiezer.

NOU JA!

Nou ja! Daar ging onze anders zo professionele profbasketbal club toch eventjes de mist in. Nee dit gaat niet over een wedstrijd.

Nou ja: Er was wel een wedstrijd maar het ging vooral om het lustrum en iedereen vierde mee. 

Groningse Grootheden als Loorbach en Wallage waren van de partij. De plaatselijke katoenplantage had overwerk gedaan. Feest in Martiniplaza. 

Zelfs het pauzespelletje was extra feestelijk aangekleed. Aangekleed met een extra grote prijs. Een TV. Zal wel niet aangeboden zijn door RTV Hof, maar het idee was duidelijk. Het was ook echt een groot ding, dat midden ook het parcours stond te shinen in een indrukwekkende doos. Ja een parcours, want er was een ware skills-challenge opgetuigd en de aankleding kon je ook verder letterlijk nemen, want extra grote kleding aantrekken hoorde bij het spelletje. Dat dat leuk is, staat of valt met extra kleine deelnemers, overigens. Tot zover gelukt! Die waren heel klein. En er was dus die TV. 

Met TV’s en pauzespelletjes is overigens historisch al wel eens eerder iets vreselijk fout gegaan.

Ik heb in elk geval nog een leemdige herinnering aan die ene keer dat een jongetje eindelijk een keer van de middellijn scoorde, en juichend met de zware, enigszins draagbare zwartwit TV van het veld holde. Die TV had er zo lang op staan te wachten, gewonnen te worden, dat er een vorm van plastic-moeheid in het hengsel was gevaren.. De verbouwereerdheid van de jeugdige winnaar, naast de gebarsten prijs, snijdt me nog altijd door de ziel.

Toch viel die droefenis totaal in het niet bij het gevoel van verslagenheid dat waar te nemen viel temidden van het feestgedruis van die zondag. De deelnemertjes legden het parcours afzonderlijk af. (in het basketballkamp van vroeger deden we dat met twee tegen elkaar en trouwens ook nog met veel te grote schoenen.. maar dat terzijde, als tip voor de volgende keer..) De tijd werd niet meteen bekend gemaakt. De tweede deelnemer was in omvang ietsjes kleiner en daardoor bleef de broek niet hangen. Verder waren de verschillen niet groot, al had ik de indruk dat dit laatste deelnemertje ook nog eens van hand wisselde tijdens het slalom dribbelen, langs die grote prijs. 

Klaar.. Beetje spannend gemaakt, tijd omgeroepen: Eerste deelnemertje was ietsjes sneller en de winnaar!. Hoera, hoera, Kom mee; je hebt de grote glimmende prijs gewonnen!

Aan het andere deelnemertje dacht niemand. Ze stond daar met een hemeltergende beteuterdheid en enig ongeloof, dat niemand ook maar iets zei als “jammer, zeg. Volgende keer beter!” Als er al tegen haar gezegd is, dat ze nu wel van het veld af mocht heb ik dat ook gemist.

Jongens… Nou ja. Dat kan toch niet. Dat zal ze zelf, denk ik, ook gedacht hebben. Maar lieve mensen: het is toch feest? Zorg dat er voor allebei de deelnemers iets is. 

Ik zag het volgende filmscenario: Dit meisje wint nu niet, maar omdat ze het heel leuk vond, gaat ze heel fanatiek aan het trainen en blijkt ze zomaar de toekomstige Grunneger Caitlin Clark te zijn, of nou ja Paige Bueckers, of nou ja, de volgende Laura Cornelius of Kim Jaasma..Heel goed in elk geval. 

Maar nu slaat Basketball de deur wel heel hard tegen haar neus dicht. Misschien gaat ze nu wel op hockey…

Dat nooit, Donar. Hier past een happy ending! Jullie mooie organisatie is vast wel in staat om die beteuterde fan op te sporen. Je koopt een zesje, zet daar alle namen van het hele team op, desnoods ook van Jan Loorbach en gaat die alsnog aan huis bezorgen. Of je doet er een uitnodiging voor een mooi kamp bij.. We kunnen ons niet permitteren dat de volgende Kim (Nou-)Jaasma op hockey gaat. 

Dood of de gladiolen

 

Geen betere les dan eerdere fouten. Het werk van een basketballcoach is daarop gebouwd. De klassieke “Positive Coaching” Beweging heeft het over de “ELM-Tree of Learning”. Dat is grappig bedoeld, want dat is echt een boomnaam: de Iep, maar het is ook een acroniem: Effort, Learning and Mistake. Van je fouten moet je willen leren en de fouten die een team maakt, vormen uitstekende lesstof voor de volgende wedstrijd. De vraag is altijd: wat doen we volgende keer beter? En zo is Basketball een proces van voortdurende educatie. Na de wedstrijd is vóór de wedstrijd. 

Maar wat als je maar 1 kans hebt? Dat is namelijk het geval in de bekertoernooien, waarvoor nog interessante potten op de agenda staan. Eliminatie boven educatie: Verliezen is wegwezen. Natuurlijk is er maar weinig geheim meer van wat de tegenstander in de ENBL doet. Er zijn cijfers, er is video. Maar lonende, echte, zelf gevoelde fouten heb je nog niet gemaakt tegen deze jongens. En dat is toch minder harde informatie. Hoe verzin je een list, die je voordeel brengt? 

Er is het element van de onderschatting. Sommige sterke teams gaan er wel eens wat dom in. Gebruiken wat “scorebord journalistiek”; ze zien wat “zullie tegen hullie” hebben gedaan en verwachten dat ze “dus” uit kunnen gaan van eigen kracht. 

Echt goede teams analyseren en passen zich gericht aan, houden iets achter om iets verrassends te kunnen brengen. Verrassen is de essentie van de confrontatie. Strategisch en psychologisch denken moet je ook leren. En dan past zowel winnen als verliezen toch weer in het hogere doel.

Bovendien is er iets anders interessants aan bekertoernooien. Ik zal het niet vaak te berde brengen, maar kijk maar naar een verder onbelangrijk spelletje als voetbal: daar had de finale ook bijna Velsen tegen Nijmegen kunnen zijn. De kans op een prijs voor de iets kleinere clubs. 

En als je tegen een oude bekende speelt voor die ene beslissende wedstrijd om de nationale beker? Naast de kennis en de resultaten uit het verleden, is er nog een andere vibe. Er is Cupsfeer, dan zijn er vlaggen en trommels. Soms is er zelfs nationale televisie. Dan herinner je de dingen uit eerdere confrontaties, maar dan gemixt met een extra voorbereiding met een extra verrassingselement. 

Hoe dan ook, je zult de coaches - en spelers - de kost geven die na uitschakeling meteen relativeren: “Ach … misschien wel goed dat we daar geen energie meer aan hoeven te verspelen.“ Of: “we focussen nu weer helemaal op de competitie!”. Het bekertoernooi is direct alleen nog maar belangrijk voor degenen die doorgaan. Maar dat is de buitenkant. Zoals die andere grote Nederlandse sportfilosoof het zei in een van zijn mooiste uitspraken: “Het is de dood of de gladiolen!” Voor Donar gloren er nog veel gladiolen aan de horizon.

Sport en boodschappen

Ik dacht dat er nog wel bezinning zou komen. Dat zou toch zeker niet. Maar echt hoor. Het IOC is nu al bang dat we gedoe krijgen met de Olympische Spelen van 2028 in Magaland. Vladyslav Heratskjevitsj is gediskwalificeerd doordat hij met een bepaalde helm naar beneden wou. 

Even kort, voor als u alleen maar naar de boodschappen van Jutta heeft gekeken: het ging hierbij niet om een extra aerodynamisch geval, maar deze Oekraiense Skeletonner had een helm met portretten en namen van sporters die niet meedoen aan de Olympische Spelen. Nooit meer. En dat komt omdat zij zijn gesneuveld bij het uitkomen voor hun land om de agressie van de Russen te stoppen. 

Wellicht even ter herinnering: 4 jaar geleden combineerde Putin een statusbezoek aan de Spelen van Beijing met het ophalen van een soort van goedkeuring bij Xi. Drie dagen na de Spelen begon de invasie. 

Een Olympiade later mag zo’n helm niet?? De portretten zijn alleen nog maar van die sporters die Heraskjevitsj zelf kent en die al sporters waren, voordat ze werden geslachtofferd. Bij al diegenen die nooit zullen kunnen sporten, kunnen we alleen ongezien stilstaan. 

Ik vind dit een schandalige en hypocriete manier om te zeggen dat sport en boodschappen gescheiden moeten blijven en ik kan alleen maar hopen dat de boodschap van deze held des te beter overkomt door de ophef. Geroyam Slava!

Happy Endings

Donar heeft ons dit seizoen al mooie wedstrijden laten zien. En het is het einde dat je meestal bijblijft Een mooi einde van een wedstrijd kan ontstaan door “gallery play”, zoals laatst tegen Kortrijk. Lekkere pot. Het team staat voor, ze voelen zich goed. Vergeten is de mazzel, die je bij sport ook nodig hebt, en het gevoel groeit dat deze wedstrijd hen niet meer kan ontglippen. Soms ontstaat zelfs de illusie van onoverwinnelijkheid; vaak komen dan, met de stroom mee, de mooiste acties.

Maar minstens net zo mooi is de overwinning met de game on the line. De “buzzerbeater,” zoals die schitterende uit in Engeland, of, aan de andere kant, de ontlading na de misser van Brussel, toen het zo glad was… 

Commentatoren in dat rare land over de plas werken vaak ook naar zo’n puntje-van-de-stoel-einde toe. Ze houden bij hoe spannend het kan worden: “…and it is a one possession game….” 

Waar we het bij basketball over eens kunnen zijn, is dat het in de laatste minuten een heel ander spelletje wordt. “A whole new Ballgame”. Bij groot verschil krijgen de bankspelers minuten. Bij klein verschil kunnen we verwachten dat de ploeg met voorsprong voor zekerheid gaat en de bal in de ploeg probeert te houden -verstandig, maar je zou dit ook tijdrekken kunnen noemen - en dat er door de andere kant opzettelijk -logisch, maar in zekere zin onsportief- fouten worden gemaakt om de klok te stoppen. 

Het einde van de wedstrijd is echt pas daar “when the fat Lady sings”. Dus daar trainen ploegen ook op. Spel met 5 tegen 5, met een score op het bord en minuten op de klok, is realistischer als training, dan de gebruikelijke partijtjes tot de zoveel. Basketball kent een levende klok en een ‘tijdsgebonden” einde. Een onverbiddelijke buzzer.

Maar basketballers kennen uit eigen ervaring op training ook de ontlading na die laatste, beslissende score heel goed. Een ‘gebeurtenis-einde’ is ook heerlijk. In officiële wedstrijden heb je zo’n einde maar heel soms. En dus gaan er ook wel stemmen op die voor een ander einde pleiten. Bijvoorbeeld de door een zekere Nick Elam bedachte manier van spelen, waarbij de klok op 4 minuten voor het einde wordt uitgezet. Vervolgens wordt er gespeeld tot een eindscore, bepaald door het aantal punten van de ploeg die voorstaat, plus een van tevoren vastgesteld aantal. (vaak gebaseerd op 10% van de gemiddelde score in die competitie, zeg tachtig punten per team) Dus bij 75-71 wordt doorgespeeld tot een van beide ploegen 75+8=83 bereikt of passeert. 

Wie er ook wint: je eindigt bij deze manier van spelen met een score. Op elk schot volgt een rebound, nooit is de laatste actie uitdribbelen en ook nooit is er meer verlenging. Het Elam-einde wordt in bepaalde competities en toernooien ook inderdaad toegepast. Soms als interessant experiment, soms uit volle overtuiging. Overigens is het ook gebruikt in de NBA-All Star game. Of het daar helpt om die een beetje het aanzien waard te maken, en ook of dat ook dit jaar weer gebeurt, vraag ik me af. 

Welke regels er ook gelden: Mooi wordt het verhaal van de wedstrijd vooral als een van de ploegen vanuit geslagen positie, of na het uitvallen van een topspeler er toch weer een wedstrijd van maakt. 

Tolkien beschrijft het ideale sprookje: Het licht verslaat het duister… Via grote tegenslag gaan we naar een happy end. Hij noemt dit een “goede ramp”. “There are no mistakes, only happy accidents” zoals een andere 20ste eeuwse grootheid zou zeggen. Na de thee werden de bordjes verhangen…Tevreden togen de fans huiswaarts en genoten nog lang en gelukkig.

coach Kaj

Basketball opgelost?

 

Wat een fijn stuk in het Dagblad. De lach is terug. De dingen zijn opgelost. Basketball ziet er positief uit. 

Velen van jullie zullen het aardige filmpje over Steph Curry, gezien hebben. Curry heeft een hele organisatie opgetuigd om een perfecte video te maken waarin het lijkt of hijzelf vanaf een reusachtig billboard de volle maan loslaat, onderweg naar een ongetwijfeld ringroze score ergens diep in het universum. Daar zijn astronomen en meteorologen aan te pas gekomen om de ploeg van fotografen te ondersteunen om uiteindelijk de perfecte beelden te schieten. Doelstelling geformuleerd, samenwerking opgetuigd, niets aan het toeval overgelaten. Stefan, het bestuur en de hele Donarorganisatie hebben iets vergelijkbaars neergezet. 

De toewijding en de precisie van de uitvoering van dit project dienen daarnaast als metafoor voor eenzelfde mate van organisatie, die op de vloer vooraf gaat aan een zo goed mogelijk schot. Succes in basketball staat of valt met de voorbereiding: Betere schoten dan de tegenpartij en meer daarvan. Basketball opgelost? De juiste manier gevonden?

Gezien het spelbeeld -nog meer dan gezien de resultaten- doet Donar het inderdaad aardig. De spelers zijn niet van het gerommel onder de basket, maar wel van het wat directere spel, met flink wat spacing. Veel goede teams spelen tegenwoordig zo, waardoor sommige liefhebbers wel eens wat mopperen dat het allemaal op elkaar lijkt. We hebben ooit wel eens een epidemie meegemaakt, dat we in Nederland allemaal “de flex” speelden en we geeuwend van de Hollanditis in slaap vielen op de tribune. De huidige manier van spelen is dan wel internationaal verspreid, maar toch een stuk dynamischer en krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

Ook voor Curry wordt er, best ver van de basket, een eerste actie opgezet. In het schaken zou je van een opening speken. Een pick and roll of een hand-off is nu meestal weer het Queens Gambit onder de openingen, waar dat een paar jaar geleden eerder een highpost cut was. Er komt dan een heel klein gaatje, dat zelfs voor Curry nog niet genoeg ruimte voor een schot oplevert, maar op die minimale aanpassing die er nu voor de verdediging ontstaat, bouwt de aanval door. Ik noem dit wel eens “zegeltjes sparen”, een paar goede beslissingen later is de kaart vol en kan er verzilverd worden; De maan in de basket.

Gezien het grote aantal teams dat overal inmiddels zo speelt, is over het eindeffect nog niet zoveel verschil van inzicht. Slim kopiëren is vaak beter dan slecht bedenken. Over de manier waarop teams  en spelers die ‘cracks’ in de verdedigingen kunnen leren te bespelen, bestaat dat wel. Sommige teams hebben tientallen openingen om uit te kiezen. In het team van Curry tekent de coach nauwelijks nog iets op het coachbord, volgens eigen zeggen. En dat verschil van coachopvatting heeft ook gevolgen voor de manier waarop je spelers opleidt, binnen je geoliede, toekomstgerichte organisatie. Daarover dan weer een andere keer. 

Dat er gelachen wordt bij Donar is mooi. leuk om te zien. Maar een lach die beklijft, is elke keer anders. Leuk basketball is goed basketball. We gaan er weer voor zitten.

Mojocheck

 En dan is het seizoen opeens al weer hard onderweg naar de helft. Sinds er geen Haarlemse Basketball Week meer is, zullen we het de dagen rond Kerstmis en Oud en Nieuw met de beelden van elders op de wereld moeten doen. Maar voor die tijd is het nog even een waterval van wedstrijden.

Donar proeft aan het echte profbestaan. Zes wedstrijden in een ritme van om de andere dag. Laat dan die HBW inderdaad maar zitten. We zien niet alleen bankspelers wat meer in het veld, ook de fysiotherapeuten/ hersteltrainers maken al zoveel uren dat ze elkaar afwisselen en ook de vrijwilligers rondom de club mogen af en toe even ‘oetpoesten’ . Zag ik nou zelfs ook bij de time-out dansers wat wisselspelers aan de bak? 

Het voelt wel stoer dat er ondanks de tijd van het jaar en ondanks de overvloed aan wedstrijden nog elke keer zo’n sfeertje ontstaat. Dat kan de organisatie in z’n geheel toch maar mooi in de zak steken. Maar nu is het ook tijd om eens te gaan zitten voor de spelers en het team. 

De formatie is, zou je kunnen zeggen, behoorlijk verlopen. Informateurs en formateurs hebben hun ogen en oren goed de kost gegeven en een aantal individueel heel fatsoenlijke spelers bij elkaar gebracht. De spelers lijken het bovendien goed met elkaar te kunnen vinden, te weten wat ze aan elkaar hebben en elkaar wat te gunnen. Zonder al te veel storm lijkt de norm te zijn aanvaard en begint er echt iets van een ploeg te ontstaan. Dik honderd dagen is de ploeg nu onderweg en dat is meestal zo’n moment om eens te kijken hoe de Mojo er bij staat. 

Mojo is eigenlijk gewoon “hoe je het als team doet”. Maar het is ook veel meer dan dat: het is ook hoe dat voelt en ook de uitstraling en energie die ervan uit gaat. Er zijn globaal 4 factoren die de Mojo samen bepalen. 

In de eerste plaats ieders individuele inbreng in vorm van ervaring, competenties, cultuur, persoonlijke eigenschappen. Net zo belangrijk is de reputatie van het geheel. “Donar is…”  Daarin spelen ook aspecten een rol als het bestuur, de cultuur en geschiedenis van de club, het draagvlak van Stad en Ommelaand misschien wel. Als derde, niet onbelangrijke aspect, moet uiteraard de directe gevolgen van de resultaten worden genoemd. Goede resultaten geven zelfvertrouwen aan de individuele spelers, vergroten de reputatie van de club en leiden ook weer direct tot voorwaarden voor nog betere resultaten. 

Wat dat betreft is dit een heel belangrijke tijd. Een paar mooie overwinningen tegen mooie clubs kunnen nu een prachtige groei in de Mojo teweeg brengen. Het Kerstreces ingaan met een paar verliespotten daarentegen, maakt het geheel misschien weer een stuk brozer.

Maar ik had het vierde aspect van de Mojo nog niet genoemd. Zonder acceptatie kun je geen gezonde Mojo in stand houden. Verliezen betekent niet dat je reputatie ook te grabbel ligt, of dat je individuele spelers opeens niks meer kunnen. Het blijft een spelletje. Een leuk spelletje, het leukste spel van de wereld ook, zeker. Winnen is fijn en goed en het geeft energie en dat zie je ook. En we doen er alles wat er in onze Mojo ligt voor, maar soms win je en soms leer je. En beide helpt.

Verstoring

Na een periode van betrekkelijke rust met veel interlands gaan de competities weer door.

Wie veel betaalt, kan eisen stellen. NBA ploegen en ook de meeste Euroleague-organisaties kunnen zich permitteren hun spelers thuis te houden voor de kwalificatiewedstrijden. 

Nou speelt de NBA ook gewoon door tussen alle kwalificaties en in het Americup-team speelt wel een  ‘Stockton’  (inderdaad: een kleine, tanige pointguard met goede genen) maar verder is er geen connectie met de grote Amerikaanse profcompetitie. USA wint daar met G-leaguers, die gemist kunnen worden.

Dat is anders voor ‘gewone’ clubs in Europa. Die staan, al dan niet graag, spelers af aan nationale teams, waardoor de competities ook een beetje stil gelegen hebben. En de rest van het team? Dat blijft trainen en je kunt natuurlijk aannemen dat ze met z’n allen naar de wedstrijden van hun teamies hebben gekeken. En dan komen die weer terug.

Wat betekent zoiets voor je proces? Gezien het feit dat bovengenoemde kapitaalkrachtige clubs hun team-systemen gesloten willen houden, zou je kunnen aannemen dat ze daar denken dat zo’n tijdelijke duiventil slecht uit gaat pakken. Dat is echter een kwestie van perspectief. Het grootkapitaal is misschien gericht op de korte termijn en daarmee op de kwaliteiten van spelers - en combinaties van spelers - zoals die er nu zijn. Dit ‘spelerskapitaal’ moet leveren. De mindset is fixed en gericht op dit seizoen. 

Een ‘middenstands-organisatie’ als Donar is een kleinere onderneming en daar is het bouwen aan een toekomst een van de pijlers en dus zijn ontwikkeling en opleiding essentieel. De verleiding is misschien groot om (alvast) grootkapitalistisch te denken, maar dat zou een vergissing zijn. Om iets (meer) te blijven betekenen in de toekomst, op de lange termijn dus, heeft Donar een ‘growth-mindset’ nodig, om maar in die terminologie te blijven. 

Directies en coaches die hun spelers alleen binnen het eigen systeem willen verbeteren, ervaren zo’n uitwisseling met nationale teams vooral als verstoring. Spelers hebben andere rollen gekregen in een andere setting, hebben hun vaste aangevers gemist en met andere een relatie opgebouwd. Bovendien heeft de rest van het team ook een groei doorgemaakt. Kortom: business as usual is niet vanzelfsprekend en er is zeker sprake van een verstoring van het proces. Maar dan is het ook goed om te beseffen wat eigenlijk de definitie van Training is, namelijk: “Het verstoren van een evenwicht en wachten op herstel”. 

Het voorbeeld is nu natuurlijk de interlandactiviteiten van een paar spelers. Het geldt echter voor voor elke andere setting, die spelers meemaken. Ook voor U19 en voor de jongens die in de promotiedivisie bij Groene Uilen trainen en spelen. Ook dat is een heel andere setting met heel andere rollen. 

De patronen in de hersenpannen worden niet alleen dieper en specifieker, maar ook wijder en aanpasbaarder. Donar zet ook hiermee in op de langere termijn. Het overzicht op al die ontwikkelingen, het inzicht om bij te sturen en de wijsheid  om dingen te laten gebeuren, is uiteraard geen kattenpis. Er komt weer een boel aan waarin we kunnen bekijken hoe het uitpakt, op korte- en op lange termijn, met dat herstel. Mijn stelling: Liever prettig gestoord dan helemaal niet gestoord.

Defense

 

In de USA heet het geen “defense” meer. Daar spreken ze tegenwoordig over het “Ministry of “War”. In Nederland zijn, de afgelopen regeerperiode, ook wel wat bordjes verhangen, maar zover is het hier nog niet gekomen. Nu duidelijk wordt, dat de meeste ploegen in de BNXT en in de ENBL, qua scores de 100 wel aan kunnen tikken, lijkt het wel tijd om eens te kijken naar de andere kant van de medaille en ons af te vragen of onze terminologie nog steeds deugt.

1 Marketing. “Offense sells Tickets, Defense wins Games”. 

Basketball is voor velen zo’n aantrekkelijk spel door de soms artistieke manieren waarop de bal in het netje ploft. Waar die tickets erg belangrijk zijn, hebben we gezien dat er verdedigend steeds minder mag. Ademen in de richting van Harden of James was al zo’n beetje een “flagrant foul” geworden. Aanval is leidend.

Verdedigen werd daarmee een beetje ondergewaardeerd, vooral in de ogen van de oudere liefhebbers. De essentie van verdedigen is natuurlijk ook het wreed verstoren van al die schitterende pogingen om te scoren.  Goede verdedigers komen over als onaangenaam. En dat is bedoeld als compliment. Maar is verdedigen dan ook anti-basketball? Natuurlijk niet.

2 Filosofie. “De aanval is de beste verdediging”. 

We draaien het om:  Alles is aanval. Het is een continu spel  van “Getting better shots than your opponent, and more of them”. We definiëren verdedigen letterlijk als het “aanvallen van de bal”, dan schijnt er al een ander licht op. Die aanval begint al direct na het aanvallen van de basket en dus is alles aanval in basketball.

3 “Psychologie. “Who is the Boss?”. Defense gaat niet om steals pakken, maar om het verstoren van alles wat bij de tegenstander zou kunnen leiden tot een goede aanval. De wet van het initiatief zegt dat het team met de bal een zeker voordeel heeft, maar dat hoeft niet zo te voelen, weet de goede verdediger. Het eerste woord dat coach Ton Boot altijd wou horen, was “agressiviteit”, lang voordat we het over voetenwerk of positie hadden. Dat is de psychologische kant van verdedigen: het er zo uit laten zien dat de verdediger op de bal het initiatief heeft, en de ballhandler alleen maar de bal kan beschermen. Pass-lijnen die zo gesloten worden dat ook die geen uitweg bieden.

4 Human Resource. “You can hide One defensive Liability”. Niet iedereen is lichamelijk even begaafd, niet iedereen heeft de zelfde mate van inzicht in het voorkomen, ontdekken en bestrijden van brandhaarden op het veld.  En hoe gebruiken we de verschillende verdedigende kwaliteiten binnen het team? Het uitgangspunt dat je een (1) iets mindere verdediger -met belangrijke aanvallende kwaliteiten- kunt verstoppen binnen het vijftal in het veld, geldt denk ik nog steeds. 

De manier waarop je dat doet kost een heleboel voorbereiding en heeft alles te maken met de positie waarop deze spelers spelen, met het vertrouwen binnen het team en niet in de laatste plaats met de tegenstander. In dit verband is het ook aardig om naar de diverse opstellingen van een team als Golden State te kijken. Daar hebben ze maar 1 Draymond Green, en meer spelers die verstopt kunnen worden. 

Over mensen als Draymond Green, Dennis Rodman, Kahwi Leonard, A’ja Wilson, Rudy Gobert gesproken: De andere kant van dit principe is natuurlijk ook, wat je met je echt goede verdedigers kunt. In mijn ogen is dat ook een vraag voor de coaches bij Donar. Het is altijd wat je met zijn vijven doet, als verstoorders van het feestje van de tegenstander. Hoeveel “stops” je als team kunt maken en wanneer in de wedstrijd. De coaches doen die HR. Maar…Er lopen dit seizoen een paar potentiële ‘All Defense Team’ spelers rond. Hun inzet wint games.. Wie wordt er deze keer “Speler van de wedstrijd”? Dat kan ook iemand zijn die zijn primaire tegenstander op een effectieve manier beperkt, of erg goed teamgenoten weet te helpen, immers?

Dus? Ministerie van Defensie? Ministry of War? Rinus Michels zei: Voetbal is Oorlog. Oorlog is niks leuks aan. Basketball is een Metafoor voor het Leven als geheel, zou ik zeggen. Of andersom.

Been- en hoofdruimte

 Mooi om te merken dat het globetrotten Donar goed af gaat. Je moet daar op dit niveau ook geen hekel aan hebben. Op moment van schrijven hebben we al drie uitwedstrijden met flinke reistijd achter de rug. Zelfs al eentje met bus, vliegtuig, bus, overnachting, spelen en weer terug. Geloof me: het is fijn om dan te winnen. 

Zo’n reis naar Bristol kent dan nog wat afwisseling en een beetje gelegenheid om de benen te strekken.

Voor de BNXT is het bus heen en bus terug. En natuurlijk hebben we allemaal gezien wat een beenlengte de ploeg van dit jaar ten toon spreidt.  Het mooie van benen is dat je ze op kunt vouwen bij de knie en dat ze dan met enige moeite tussen de rijen passen, maar de opbergfunctie van lange benen is niet wat we op het veld weer nodig hebben. Daar zoeken we naar de gebruiksfunctie. Hefbomen, explosies. Door je knieën gaan helpt, zitten niet. Je kunt ook dwars in de bank gaan hangen, maar de ruggen zijn ook best lang en overspannen makkelijk. Slapen onderweg is wenselijk voor de geest, maar het vlees lijdt. Dus reizen doet nogal veel met een sportlichaam. 

Daar kun je je druk om maken. Er waren in 1996 nogal wat problemen bij het transport van de Nederlandse sporters voor de Olympische Spelen, waardoor flink gewacht moest worden op een vliegveld, nog voordat de vlucht naar Atlanta kon plaatsvinden. Iedereen maakte zich zorgen over alle ongemak, alles moet immers kloppen in de topsport. Wie zich het minste druk maakten waren de lange mannen van het Volleybal-team. Ze hadden geleerd die zorgen los te laten en werden bestookt met vragen van collega sporters, hoe ze toch zo rustig konden blijven? Het antwoord was simpel: wordt het beter als je je druk maakt? 

De Volleybal mannen vouwden zich zo relaxed mogelijk op en wonnen goud. Misschien hadden ze geen ruimte in de stoelen.. ze hadden het wel in hun hoofd. 

Blangé, heet de spelverdeler die toen een gouden medaille om zijn nek kreeg. Dat maakt het verhaaltje voor vandaag bijna rond. Zoon Joost heeft de keus gemaakt voor de leukere sport en die zien we dinsdag dan misschien ook in actie voor Rotterdam. De ploeg die geen Feijenoord meer heet, is nog op zoek naar de eerste overwinning in de BNXT league. Ze speelt ook niet in een Europese competitie en heeft dus duidelijk minder reiservaring. 

Weetje: Voor Rotterdam is Groningen de verste uitreis. Ook de Belgische teams spelen op minder kilometers afstand dan de 250 tussen de Maasstad en Stad. Misschien hebben ze ook wel minder last van gebrekkige beenruimte dan Donar, want slechts twee van de spelers staan te boek als center. De rest noemen ze guard of small-forward. 

Echter: onderschatten zou onterecht zijn. De Rotterdammers hebben beslist aardig gespeeld tegen topper Mechelen. En in het veld gaat het meer om de ruimte in het hoofd, dan om de afmetingen van ledematen.

In eigen hand

Na een paar wedstrijden in twee competities kunnen we constateren dat Donar alles nog in eigen hand heeft. Zoiets zeiden we vroeger altijd na dat we voor de eerste keer verloren. Als je verder alles wint, is éen verlies in het begin te doen, immers, ongeacht de competitievorm. Een vorm van pure wiskunde om jezelf voor de gek-, of de moed erin te houden.

Zo ver is het nu , in allebei de competities waar Donar aan mee doet. Behalve de wiskundige geruststelling, lijkt er voorlopig ook genoeg reden om enig vooruitgangsgeloof aan de dag te leggen. Daar zijn ENBL wedstrijden natuurlijk ook voor bedoeld. In de statuten voor deze League staat het met zoveel woorden: 

 “ To strengthen the development of the men’s basketball.” en: “To give a chance for the teams to compete, while preparing for the National Championships, the Euro Basket, the FIBA World Championship and the Olympic Games.” Een oefentoernooitje dus? Sport, zoals sport bedoeld is! Go see Europe, meet interesting people and kick their asses. En er staat wel degelijk een glimmende prijs en een mooie reputatie op het spel.

Je mag dus rustig verschillend naar de verschillende competities kijken, maar zowel de verloren als de gewonnen wedstrijden hadden genoeg spanning en mogelijkheden voor zulk optimisme. Daarmee is het plaatje weer rond. Het is even om het echie geweest. Nu weten we waar het hen kan. 

Coach Jason was na de eerste Europese pot nog heel ontevreden. Hij vond dat het team na zes weken hard werken ‘Klaar” had moeten zijn en dat de fase in het proces nooit een reden is voor falen. 

De sfeer zal inmiddels anders zijn. We hebben gezien wat er allemaal kan met dit team. En dat weten de coaches en de spelers zelf nu ook beter dan eerst.  Maar “Klaar” is een team nooit. Oh zeker: ze weten ook wat ze willen doen om effect te hebben en ook dat dat nog steeds beter kan.

Als wij, als hooggeïnteresseerd publiek en vooruitgangsdenkers, ergens op kunnen letten, is het op de vooruitgang in de automatismen tussen de spelers. Niet specifiek in deze hoogst interessante wedstrijd tegen Okapi Aalst, een team dat aardig vergelijkingsmateriaal zou moeten zijn, maar in alle komende wedstrijden. 

In deze fase van de competitie kan dat snel gaan. Het gaat er dan niet om of we steeds meer geïsoleerde highlights gaan zien, maar om de connectie in elke vorm van samenwerking. Het gaat niet eens zo zeer om de eigen handelingssnelheid, maar om de handigheid in samenhang met de teamgenoten: niet wat ze willen doen, maar hoe ze dat met elkaar doen. Het is nog niet af. Gelukkig nog lang niet. Maar ze hebben “alles” wel zelf in eigen handen.