Geen betere les dan eerdere fouten. Het werk van een basketballcoach is daarop gebouwd. De klassieke “Positive Coaching” Beweging heeft het over de “ELM-Tree of Learning”. Dat is grappig bedoeld, want dat is echt een boomnaam: de Iep, maar het is ook een acroniem: Effort, Learning and Mistake. Van je fouten moet je willen leren en de fouten die een team maakt, vormen uitstekende lesstof voor de volgende wedstrijd. De vraag is altijd: wat doen we volgende keer beter? En zo is Basketball een proces van voortdurende educatie. Na de wedstrijd is vóór de wedstrijd.
Maar wat als je maar 1 kans hebt? Dat is namelijk het geval in de bekertoernooien, waarvoor nog interessante potten op de agenda staan. Eliminatie boven educatie: Verliezen is wegwezen. Natuurlijk is er maar weinig geheim meer van wat de tegenstander in de ENBL doet. Er zijn cijfers, er is video. Maar lonende, echte, zelf gevoelde fouten heb je nog niet gemaakt tegen deze jongens. En dat is toch minder harde informatie. Hoe verzin je een list, die je voordeel brengt?
Er is het element van de onderschatting. Sommige sterke teams gaan er wel eens wat dom in. Gebruiken wat “scorebord journalistiek”; ze zien wat “zullie tegen hullie” hebben gedaan en verwachten dat ze “dus” uit kunnen gaan van eigen kracht.
Echt goede teams analyseren en passen zich gericht aan, houden iets achter om iets verrassends te kunnen brengen. Verrassen is de essentie van de confrontatie. Strategisch en psychologisch denken moet je ook leren. En dan past zowel winnen als verliezen toch weer in het hogere doel.
Bovendien is er iets anders interessants aan bekertoernooien. Ik zal het niet vaak te berde brengen, maar kijk maar naar een verder onbelangrijk spelletje als voetbal: daar had de finale ook bijna Velsen tegen Nijmegen kunnen zijn. De kans op een prijs voor de iets kleinere clubs.
En als je tegen een oude bekende speelt voor die ene beslissende wedstrijd om de nationale beker? Naast de kennis en de resultaten uit het verleden, is er nog een andere vibe. Er is Cupsfeer, dan zijn er vlaggen en trommels. Soms is er zelfs nationale televisie. Dan herinner je de dingen uit eerdere confrontaties, maar dan gemixt met een extra voorbereiding met een extra verrassingselement.
Hoe dan ook, je zult de coaches - en spelers - de kost geven die na uitschakeling meteen relativeren: “Ach … misschien wel goed dat we daar geen energie meer aan hoeven te verspelen.“ Of: “we focussen nu weer helemaal op de competitie!”. Het bekertoernooi is direct alleen nog maar belangrijk voor degenen die doorgaan. Maar dat is de buitenkant. Zoals die andere grote Nederlandse sportfilosoof het zei in een van zijn mooiste uitspraken: “Het is de dood of de gladiolen!” Voor Donar gloren er nog veel gladiolen aan de horizon.
