Wat een fijn stuk in het Dagblad. De lach is terug. De dingen zijn opgelost. Basketball ziet er positief uit.
Velen van jullie zullen het aardige filmpje over Steph Curry, gezien hebben. Curry heeft een hele organisatie opgetuigd om een perfecte video te maken waarin het lijkt of hijzelf vanaf een reusachtig billboard de volle maan loslaat, onderweg naar een ongetwijfeld ringroze score ergens diep in het universum. Daar zijn astronomen en meteorologen aan te pas gekomen om de ploeg van fotografen te ondersteunen om uiteindelijk de perfecte beelden te schieten. Doelstelling geformuleerd, samenwerking opgetuigd, niets aan het toeval overgelaten. Stefan, het bestuur en de hele Donarorganisatie hebben iets vergelijkbaars neergezet.
De toewijding en de precisie van de uitvoering van dit project dienen daarnaast als metafoor voor eenzelfde mate van organisatie, die op de vloer vooraf gaat aan een zo goed mogelijk schot. Succes in basketball staat of valt met de voorbereiding: Betere schoten dan de tegenpartij en meer daarvan. Basketball opgelost? De juiste manier gevonden?
Gezien het spelbeeld -nog meer dan gezien de resultaten- doet Donar het inderdaad aardig. De spelers zijn niet van het gerommel onder de basket, maar wel van het wat directere spel, met flink wat spacing. Veel goede teams spelen tegenwoordig zo, waardoor sommige liefhebbers wel eens wat mopperen dat het allemaal op elkaar lijkt. We hebben ooit wel eens een epidemie meegemaakt, dat we in Nederland allemaal “de flex” speelden en we geeuwend van de Hollanditis in slaap vielen op de tribune. De huidige manier van spelen is dan wel internationaal verspreid, maar toch een stuk dynamischer en krijgt van mij het voordeel van de twijfel.
Ook voor Curry wordt er, best ver van de basket, een eerste actie opgezet. In het schaken zou je van een opening speken. Een pick and roll of een hand-off is nu meestal weer het Queens Gambit onder de openingen, waar dat een paar jaar geleden eerder een highpost cut was. Er komt dan een heel klein gaatje, dat zelfs voor Curry nog niet genoeg ruimte voor een schot oplevert, maar op die minimale aanpassing die er nu voor de verdediging ontstaat, bouwt de aanval door. Ik noem dit wel eens “zegeltjes sparen”, een paar goede beslissingen later is de kaart vol en kan er verzilverd worden; De maan in de basket.
Gezien het grote aantal teams dat overal inmiddels zo speelt, is over het eindeffect nog niet zoveel verschil van inzicht. Slim kopiëren is vaak beter dan slecht bedenken. Over de manier waarop teams en spelers die ‘cracks’ in de verdedigingen kunnen leren te bespelen, bestaat dat wel. Sommige teams hebben tientallen openingen om uit te kiezen. In het team van Curry tekent de coach nauwelijks nog iets op het coachbord, volgens eigen zeggen. En dat verschil van coachopvatting heeft ook gevolgen voor de manier waarop je spelers opleidt, binnen je geoliede, toekomstgerichte organisatie. Daarover dan weer een andere keer.
Dat er gelachen wordt bij Donar is mooi. leuk om te zien. Maar een lach die beklijft, is elke keer anders. Leuk basketball is goed basketball. We gaan er weer voor zitten.
