De vrijdagse reis naar dat andere universitaire sportcentrum, in Rotterdam, vroeg om wat zoethoudertjes. Pelle en Lotte hadden helpen bakken en ik vertelde de meiden niet wat er in zat.
De cupcakes werkten in elk geval, want onze "spacing" was heel behoorlijk. We zetten Baros direct met een strakke verdediging op achterstand. Heerlijk, zo'n stroeve vloer. (onze eigen vloeren waren deze week dramatisch glad door vuil) Natalie zorgde voor het leeuwendeel van onze productie vanaf de low post. Van buiten viel er nog niet veel. via 14-2 werd het 24-10.
In het tweede kwart veranderden er twee dingen: een inderhaast opgetrommelde scheidsrechter kwam zijn solo gestarte collega versterken. (dan kunnen er wel eens rare dingen gebeuren, maar deze voelde het uitstekend aan, keek eerst de kat uit de boom "Er is hier een wedstrijd aan de gang, toch..." en vulde zijn plek onopvallend. Beide mannen een dikke pluim.)
Het andere ding was, dat Baros in een 3-2 zone ging staan. Nu kwam het nog meer op onze spacing aan. In het begin zochten we de ruimte nog onder de basket, maar daar verdwaalden we aanvankelijk in het woud van lange armen van de Rotterdamse luchtmacht, die daar niet voor niets stond. Blijkbaar gingen de cakejes toen werken, want we kregen opeens, uit de swing, veel ruimte buiten en na een time out, gevuld met zelfbevestiging: "...ze doen dit om ons een plezier te doen en ze gaan zo wel vallen...." begonnen de eerste bommen dat inderdaad te doen, vallen. Bovendien begonnen onze kleine insidemeiden, Suus en Jorieke met enorme passie (Jo d'r Edesche moeke was kijken) achter de gemiste schoten aan te gaan. De grote meiden heersten onder ons eigen bord. De rust kwam met een verdiende 40-23.
De rest is gauw verteld. Hoewel ook Baros behoorlijk aan het scoren kwam, slaagden we er in onze voorsprong gestaag uit te breiden. We verbaasden ons een beetje, dat de zone bleef staan maar namen dat geschenk dankbaar aan. Noem het maar trading baskets: twee punten van Baros, tegen drie van ons. Vooral Cookie had het vizier weer erg op scherp staan en pafte zes van die dingen binnen. Margreet verving haar trouwens een flinke poos erg goed en was ook twee keer van heel ver succesvol)
Scores: Cookie 29, Natalie 10 (volgens mij twee meer, haar productie was in het begin van de pot ook nauwelijks bij te houden), Jorieke 10, Laura, Margreet en Suus 8 (en voor de krant frauderen we er dan iets bij....) Elke 5, Tessa en Lyet 2 en Ka 1 punt.
De cijfers zijn de laatste tijd lief voor ons: een streak van 4, drie keer achter elkaar 80 plus en los op de tweede plaats. Statistieken maken de helden niet, aldus Oscar (big O) Robertson, de NBA speler met een onoverbrugbare voorsprong op de NBA lijst van all-time triple-doubles (181) Het winnen van Big Games, dat wel! Elke volgende is er eigenlijk één.
zaterdag, januari 27, 2007
maandag, januari 22, 2007
Pay Back Time
Weer kunnen we vaststellen, dat we zijn gegroeid. Opnieuw een revanche na een verloren uitwedstrijd? Overtime was het in oktober en dus zijn we wel aan elkaar gewaagd. Akrides, dat na een sterk begin veel pech heeft gehad met blessures, heeft de ploeg weer redelijk bij elkaar.
Bovendien zijn de Velser dames meteen goed scherp en slaan ze steeds terug, nog voor wij blij kunnen zijn met een score en als we wel op tijd overschakelen, snijden ze dwars door onze zo goed aan hun pressbreak aangepaste press. Onze keepers worden nu verschalkt op snelheid. Het lijkt ook niet uit te maken wie de bal heeft, iedere tegenstander oogt doortastend en vaardig. Regelmatig verkleurt er weer een haartje op mijn hoofd, als we het midden niet weten te houden tegen een drive.
Aan de andere kant van het veld moeten we echt alle stekels uitzetten, om door de harde verdediging heen te komen. Het houdt ons, en de scheidsen scherp. Er wordt meteen veel gefloten, wat de wedstrijd lang maakt. Toch mogen we zeggen, dat we het eerste kwart goed doorkomen. Kleine spurtjes geven ons een 8 punts voorsprong. De manier waarop de scores tot stand komen is ook bemoedigend.
In het tweede kwart worden we wat slordiger, terwijl Akrides juist wat nauwkeuriger wordt. We zetten de press weer op de middenstand en hoewel we er weinig steals mee pakken, geven we ook minder layups weg. Vooral met "gratis" door uilen verstrekte vrije worpen komt Akrides tot 2 punten bij rust: 37-35. Scherp blijven, dus.
Voor ons is dat waarschijnlijk ook goed. De balans tussen zelfvertrouwen en concentratie is in evenwicht. Bij Akrides ook want het verschil groeit in de eerste 5 minuten na rust niet verder dan 5 puntjes. Aan de hand van een scherp spelende Suus en een ontspannen, low profile Cookie springen we dan even naar 9 punten. Van breken is nog geen sprake en Akrides verkleint de marge weer tot 4. 52-48. Dan volgen er twee minuten waarin Cookie weer twee keer het juiste moment voor de drive weet te vinden en een eindelijk relaxte Laura eerst een stopenpoppertje binnenbrengt en daarna het genoegen smaakt haar eigen revanche te kunnen nemen op de weggegeven 3vrije worpen van de eerste helft. Ze doet het perfect en breekt daarmee de laatste weerstand. Het kwart eindigt bij 62-50.
Nog hebben we geen reden om niet tot het uiterste geprikkeld te zijn: twaalf punten is dat niet precies het verschil dat Akrides in de vorige ontmoeting nog goed maakte in het laatste kwart?
Resultaten uit het verleden blijken ook vandaag niets te zeggen over nu: Het is echt gebeurd: De laatste 10 minuten zijn voor het opvijzelen van het doelsaldo. Na opeenvolgende 3tjes van Cookie en Tessa zijn we helemaal los en voor de tweede achtereenvolgende keer hebben we een 50 plus helft. Ook de 89 punten die we uiteindelijk laten noteren zijn een record voor dit seizoen. Laten we echter niet vergeten, hoe zwaar driekwart van de pot was!
Scores: Cookie 25, Suus 16, Natalie en Karin 10, Lyet 8, Tessa 6, Laura 5, Margreet 4, Jorieke en Emily 3. (Elke werkte eerder op de dag bij het tweede aan haar Comeback From Down Under)
Bovendien zijn de Velser dames meteen goed scherp en slaan ze steeds terug, nog voor wij blij kunnen zijn met een score en als we wel op tijd overschakelen, snijden ze dwars door onze zo goed aan hun pressbreak aangepaste press. Onze keepers worden nu verschalkt op snelheid. Het lijkt ook niet uit te maken wie de bal heeft, iedere tegenstander oogt doortastend en vaardig. Regelmatig verkleurt er weer een haartje op mijn hoofd, als we het midden niet weten te houden tegen een drive.
Aan de andere kant van het veld moeten we echt alle stekels uitzetten, om door de harde verdediging heen te komen. Het houdt ons, en de scheidsen scherp. Er wordt meteen veel gefloten, wat de wedstrijd lang maakt. Toch mogen we zeggen, dat we het eerste kwart goed doorkomen. Kleine spurtjes geven ons een 8 punts voorsprong. De manier waarop de scores tot stand komen is ook bemoedigend.
In het tweede kwart worden we wat slordiger, terwijl Akrides juist wat nauwkeuriger wordt. We zetten de press weer op de middenstand en hoewel we er weinig steals mee pakken, geven we ook minder layups weg. Vooral met "gratis" door uilen verstrekte vrije worpen komt Akrides tot 2 punten bij rust: 37-35. Scherp blijven, dus.
Voor ons is dat waarschijnlijk ook goed. De balans tussen zelfvertrouwen en concentratie is in evenwicht. Bij Akrides ook want het verschil groeit in de eerste 5 minuten na rust niet verder dan 5 puntjes. Aan de hand van een scherp spelende Suus en een ontspannen, low profile Cookie springen we dan even naar 9 punten. Van breken is nog geen sprake en Akrides verkleint de marge weer tot 4. 52-48. Dan volgen er twee minuten waarin Cookie weer twee keer het juiste moment voor de drive weet te vinden en een eindelijk relaxte Laura eerst een stopenpoppertje binnenbrengt en daarna het genoegen smaakt haar eigen revanche te kunnen nemen op de weggegeven 3vrije worpen van de eerste helft. Ze doet het perfect en breekt daarmee de laatste weerstand. Het kwart eindigt bij 62-50.
Nog hebben we geen reden om niet tot het uiterste geprikkeld te zijn: twaalf punten is dat niet precies het verschil dat Akrides in de vorige ontmoeting nog goed maakte in het laatste kwart?
Resultaten uit het verleden blijken ook vandaag niets te zeggen over nu: Het is echt gebeurd: De laatste 10 minuten zijn voor het opvijzelen van het doelsaldo. Na opeenvolgende 3tjes van Cookie en Tessa zijn we helemaal los en voor de tweede achtereenvolgende keer hebben we een 50 plus helft. Ook de 89 punten die we uiteindelijk laten noteren zijn een record voor dit seizoen. Laten we echter niet vergeten, hoe zwaar driekwart van de pot was!
Scores: Cookie 25, Suus 16, Natalie en Karin 10, Lyet 8, Tessa 6, Laura 5, Margreet 4, Jorieke en Emily 3. (Elke werkte eerder op de dag bij het tweede aan haar Comeback From Down Under)
Niet langer compleet
Een tegenstandercoach, scheids of andere belangstellende vraagt wel eens: "...en jouw team, ben je compleet?" Dan volgt de gebruikelijke opsomming, waar je je ook mee in kunt dekken tegen slechte resultaten en waar je interessant mee kan doen, als er weer een paar in exotische oorden zitten.
Mijn antwoord zal de rest van dit seizoen "Nee en dat worden we ook niet meer" luiden. Air-Iris doet niet meer mee. En dat is wijs. Maar onwijs jammer.
Mijn antwoord zal de rest van dit seizoen "Nee en dat worden we ook niet meer" luiden. Air-Iris doet niet meer mee. En dat is wijs. Maar onwijs jammer.
maandag, januari 15, 2007
Vertrouwen
De achtervolging op Cangeroes ontwikkelt zich tot een strijd waar de buideldiertjes zelf nog steeds de dans ontspringen en tevreden toe kunnen kijken hoe de naaste achtervolgers steeds weer worden ingehaald. In het wielrennen zou je zeggen, dat de jachtgroep goed samenwerkt en steeds weer andere renners te kop overnemen. Bij basketball betekent dit, dat de kloof steeds groter wordt. Ook wij hebben ons aan deze Cangeroe-pleasing weer schuldig gemaakt.
We hadden een eitje te pellen met onze vriendinnen uit Twente. Wisten we aan het begin van het seizoen nog onvoldoende, dat een wedstrijd 4 kwarten duurt, nu waren we gematigd optimistisch dit Ireen-Wuust-Syndroom te kunnen overwinnen. We hadden Jorieke en Margreet er weer bij, al zouden we de geblesseerde Iris en Laura wel missen.
Aan elkaar gewaagd en met scheidsen die het meteen erg scherp hielden. Zowel Karin als Annemieke liepen vroeg in de eerste helft al tegen hun derde fout aan. Jugglers had, zonder vaste guard, wat moeite hun sweetspots te vinden en miste twee open layups: voordeel 17-14.
In het tweede kwart gingen wij op de oude voet verder, terwijl Jugglers een zware dip doormaakte: van 21-17 stoven we door naar 34-17, in een, ook van onze kant nogal rommelige fase van de wedstrijd. Met die stand konden we ook pauzeren.
Dit keer slaagden we er goed in om onze flow te handhaven. Waar de Jugglers zich aanvallend wisten te herpakken, waren wij aan de andere kant niet te stoppen. Met een zone doe je ons echt een plezier, als we lekker op gang zijn. Iedereen kon heerlijk vrijuit spelen.
Met 5 speelsters in de dubbele cijfers en nog 23 punten van de rest is meteen het verschil duidelijk met de eerste ontmoeting, toen twee speelsters samen 55 punten inbrachten.
Uitslag: 85-50 Cookie 19, Natalie 12, Margreet en Tessa 11, Karin 10, Lyet 7, Emily 8, Suus 6 en Jorieke (met jetlag) 2.
We hadden een eitje te pellen met onze vriendinnen uit Twente. Wisten we aan het begin van het seizoen nog onvoldoende, dat een wedstrijd 4 kwarten duurt, nu waren we gematigd optimistisch dit Ireen-Wuust-Syndroom te kunnen overwinnen. We hadden Jorieke en Margreet er weer bij, al zouden we de geblesseerde Iris en Laura wel missen.
Aan elkaar gewaagd en met scheidsen die het meteen erg scherp hielden. Zowel Karin als Annemieke liepen vroeg in de eerste helft al tegen hun derde fout aan. Jugglers had, zonder vaste guard, wat moeite hun sweetspots te vinden en miste twee open layups: voordeel 17-14.
In het tweede kwart gingen wij op de oude voet verder, terwijl Jugglers een zware dip doormaakte: van 21-17 stoven we door naar 34-17, in een, ook van onze kant nogal rommelige fase van de wedstrijd. Met die stand konden we ook pauzeren.
Dit keer slaagden we er goed in om onze flow te handhaven. Waar de Jugglers zich aanvallend wisten te herpakken, waren wij aan de andere kant niet te stoppen. Met een zone doe je ons echt een plezier, als we lekker op gang zijn. Iedereen kon heerlijk vrijuit spelen.
Met 5 speelsters in de dubbele cijfers en nog 23 punten van de rest is meteen het verschil duidelijk met de eerste ontmoeting, toen twee speelsters samen 55 punten inbrachten.
Uitslag: 85-50 Cookie 19, Natalie 12, Margreet en Tessa 11, Karin 10, Lyet 7, Emily 8, Suus 6 en Jorieke (met jetlag) 2.
maandag, januari 08, 2007
internet-TV
Voor alle belangstellenden: in Groningen bestaat een studenten TV zender op internet. Onze laatste thuiswedstrijd, helaas verloren tegen koploper Cangeroes, is in verslagvorm daarop te zien. i-see.tv
Halverwege
We zijn op de helft van de competitie, met een schamele tien wedstrijden achter de rug. Nummer tien speelden we in de voor ons nieuwe hal in Waalwijk. Er is daar enorm de ruimte, maar toch liggen er 26 meter velden. En dat scheelt, want behalve Charlotte (Zambia) Elke (down under) en Jorieke (gordel van Smaragd) viel ook de uitblinkster van de vorige pot, Margreet uit met een griepje en, nog voor de wedstrijd, ging Laura lelijk door de enkel.
Zoals altijd gaat het echter gewoon om die mensen die er wel zijn. We begonnen gecontroleerd aanvallend, maar wat minder snel dan anders. De snelheid kwam van de kant van WSC, dat met de oudste Kropman over een zuivere pass over de hele beschikte. Optisch leken we steeds de overhand te hebben maar door goede, simpele drives en backdoors en balverlies van onze kant kwam de thuisploeg op een kleine voorsprong: 18-17. In het tweede kwart bleven we gevarieerd aanvallen: Inside vonden Karin en Natalie de ruimte achter de frontende verdedigsters. Van buiten drukte Lyet nadrukkelijk de neus tegen het venster met 8 punten in dit kwart. Het verschil maakten we verdedigend: Kropman kwam iets meer onder druk en verdween ook een behoorlijke poos naar de kant en, heel belangrijk, Karin hield center Balemans op twee punten. Rust met een redelijke marge: 35-28.
Het derde kwart kon wel beter: pas in de zevende minuut ging voor het eerst de bal door de ring, nadat de eerste 12 punten alweer bij het totaal van WSC opgeteld waren. We speelden slordig en gehaast en daarna een poosje geforceerd. Gelukkig konden we, mede dankzij een fraaie driepunter van Emily, nog wel terug komen tot op 1 punt van WSC: 42-41. (een periode van droogte, we verliezen het kwart met 14-6??)
Nadt we in de pauze blijkbaar toch dachten, dat we er waren, moesten we nu nog echt er tegenaan. Het pakte goed uit. Het dekseltje was van de in de ruimte hangende ring af en we bleven het ding nu vinden: (Karin had al voor de wedstrijd geconstateerd, dat ze last had met de orientatie op zo'n "hanging basket". Ik had geprobeerd haar gerust te stellen: "centers hebben daar geen last van; die spelen toch met de rug er naar toe? En bovendien "hanging baskets" is een term uit het tuinier-met-plezier boek. Van die dingen met hanggeraniums". ) Annemiek trad weer echt op als spelverdeelster en nadat de inside-outside balans weer in evenwicht was hersteld, kwamen we met nog zeven minuten te gaan weer langszij (45-46) en eroverheen, met achtereenvolgens tweekeer Ka, tweekeer Lyet en tweekeer Natalie. Zoals dat dan gaat was het laatste verzet gebroken: in de laatste zeven minuten is het 21-2 voor ons.
Scores: Cookie 19, Karin 17, Lyet 13.
De halvaluatie: Tien gespeeld. Thuisrecord 3-1, uitrecord 3-3. Overall: 6-4, gedeeld derde. We zijn, naar het zich laat aanzien, mentaal wat harder geworden en als team een stuk verder. Na een half seizoen weten we beter wat ieders eigen bijdrage kan zijn en vullen we elkaar beter aan. De beste prestaties gaan nog komen....
Zoals altijd gaat het echter gewoon om die mensen die er wel zijn. We begonnen gecontroleerd aanvallend, maar wat minder snel dan anders. De snelheid kwam van de kant van WSC, dat met de oudste Kropman over een zuivere pass over de hele beschikte. Optisch leken we steeds de overhand te hebben maar door goede, simpele drives en backdoors en balverlies van onze kant kwam de thuisploeg op een kleine voorsprong: 18-17. In het tweede kwart bleven we gevarieerd aanvallen: Inside vonden Karin en Natalie de ruimte achter de frontende verdedigsters. Van buiten drukte Lyet nadrukkelijk de neus tegen het venster met 8 punten in dit kwart. Het verschil maakten we verdedigend: Kropman kwam iets meer onder druk en verdween ook een behoorlijke poos naar de kant en, heel belangrijk, Karin hield center Balemans op twee punten. Rust met een redelijke marge: 35-28.
Het derde kwart kon wel beter: pas in de zevende minuut ging voor het eerst de bal door de ring, nadat de eerste 12 punten alweer bij het totaal van WSC opgeteld waren. We speelden slordig en gehaast en daarna een poosje geforceerd. Gelukkig konden we, mede dankzij een fraaie driepunter van Emily, nog wel terug komen tot op 1 punt van WSC: 42-41. (een periode van droogte, we verliezen het kwart met 14-6??)
Nadt we in de pauze blijkbaar toch dachten, dat we er waren, moesten we nu nog echt er tegenaan. Het pakte goed uit. Het dekseltje was van de in de ruimte hangende ring af en we bleven het ding nu vinden: (Karin had al voor de wedstrijd geconstateerd, dat ze last had met de orientatie op zo'n "hanging basket". Ik had geprobeerd haar gerust te stellen: "centers hebben daar geen last van; die spelen toch met de rug er naar toe? En bovendien "hanging baskets" is een term uit het tuinier-met-plezier boek. Van die dingen met hanggeraniums". ) Annemiek trad weer echt op als spelverdeelster en nadat de inside-outside balans weer in evenwicht was hersteld, kwamen we met nog zeven minuten te gaan weer langszij (45-46) en eroverheen, met achtereenvolgens tweekeer Ka, tweekeer Lyet en tweekeer Natalie. Zoals dat dan gaat was het laatste verzet gebroken: in de laatste zeven minuten is het 21-2 voor ons.
Scores: Cookie 19, Karin 17, Lyet 13.
De halvaluatie: Tien gespeeld. Thuisrecord 3-1, uitrecord 3-3. Overall: 6-4, gedeeld derde. We zijn, naar het zich laat aanzien, mentaal wat harder geworden en als team een stuk verder. Na een half seizoen weten we beter wat ieders eigen bijdrage kan zijn en vullen we elkaar beter aan. De beste prestaties gaan nog komen....
vrijdag, december 29, 2006
verrassend verlies
Het zou in elk geval een eerste worden. Of Cangeroes zou voor 't eerst verliezen of Uilen zou haar ongeslagen thuisrecord kwijtraken. We opteerden voor het eerste. We waren er klaar voor. Vertrouwen. Op ons best en thuis. Voor de competitie was het ook wel eens tijd.
En toch lukte het niet. In de eerste helft bleek al, dat we ook echt op onze tenen zouden moeten lopen, wat we ook deden: de press leverde balwinst op, we schoten raak en liepen backdoors en breaks. Maar het waren niet veel breaks en we gaven ook nogal wat aanvalsrebounds weg tegen de springende Cangeroes, die vooral erg goed naar vermogen speelden, zowel als team, als individueel. (nummer 7, in de rebound!!)
De teams waren tegen elkaar opgewassen en het kleine gaatje, dat we aan het begin van de tweede helft hadden geslagen, stelde niets voor: 41-37. Een teken, dat beide teams het netje wisten te vinden. Het kon alle kanten nog op. Helaas viel het niet onze kant op: waar wij onze productie zagen dalen, (geen steals en geen backdoors meer..) bleef die van de utrechtsen constant. Het verschil was helemaal weg, bij het begin van 4: 53-53. Het bleef op en neer gaan tot 61-61 en toen misten wij een serie kansen en gaven we hun nummer 8*, nog niet veel in het spel voorgekomen, tweemaal de kans van driepuntsafstand te scoren: Het gat was nog niet eerder zes punten geweest en het was ons teveel: we moesten nu opeens scoren en verzuimden dat, terwijl Cangeroes opeens bevrijd was van druk: De stand kreeg nog een geflatteerd aanzien: 64-75.
Onze scores: Annemiek 18 (vooral in de eerste helft), Margreet 15 en Karin 12.
Goede schoten van Suus, Tessa, Lyet, Jorieke en Laura draaien er net uit en Natalie heeft een behoorlijk rendement maar kan net niet het beetje extra leveren, waar ze twee week eerder wel goed voor was. Iris was net niet helemaal op tijd klaar, al had ze kunnen spelen.
Al met al was het een heel behoorlijke wedstrijd, waarin we bij tijden ons beste basketball tot nog toe op de mat legden en daarmee gaan we het jaar goed uit.
In de eerste week van het nieuwe jaar staan twee trainingen op het programma, waarna WSC in Waalwijk wacht en we kunnen laten zien, dat we in die subtop thuis horen.
* sorry dames van Cangeroes, ik kan door een overhaast vertrek (boot naar Schier) het formulier niet vinden. De met nummer genoemde meiden hebben uiteraard een naam, die blijf ik echter schuldig.
En toch lukte het niet. In de eerste helft bleek al, dat we ook echt op onze tenen zouden moeten lopen, wat we ook deden: de press leverde balwinst op, we schoten raak en liepen backdoors en breaks. Maar het waren niet veel breaks en we gaven ook nogal wat aanvalsrebounds weg tegen de springende Cangeroes, die vooral erg goed naar vermogen speelden, zowel als team, als individueel. (nummer 7, in de rebound!!)
De teams waren tegen elkaar opgewassen en het kleine gaatje, dat we aan het begin van de tweede helft hadden geslagen, stelde niets voor: 41-37. Een teken, dat beide teams het netje wisten te vinden. Het kon alle kanten nog op. Helaas viel het niet onze kant op: waar wij onze productie zagen dalen, (geen steals en geen backdoors meer..) bleef die van de utrechtsen constant. Het verschil was helemaal weg, bij het begin van 4: 53-53. Het bleef op en neer gaan tot 61-61 en toen misten wij een serie kansen en gaven we hun nummer 8*, nog niet veel in het spel voorgekomen, tweemaal de kans van driepuntsafstand te scoren: Het gat was nog niet eerder zes punten geweest en het was ons teveel: we moesten nu opeens scoren en verzuimden dat, terwijl Cangeroes opeens bevrijd was van druk: De stand kreeg nog een geflatteerd aanzien: 64-75.
Onze scores: Annemiek 18 (vooral in de eerste helft), Margreet 15 en Karin 12.
Goede schoten van Suus, Tessa, Lyet, Jorieke en Laura draaien er net uit en Natalie heeft een behoorlijk rendement maar kan net niet het beetje extra leveren, waar ze twee week eerder wel goed voor was. Iris was net niet helemaal op tijd klaar, al had ze kunnen spelen.
Al met al was het een heel behoorlijke wedstrijd, waarin we bij tijden ons beste basketball tot nog toe op de mat legden en daarmee gaan we het jaar goed uit.
In de eerste week van het nieuwe jaar staan twee trainingen op het programma, waarna WSC in Waalwijk wacht en we kunnen laten zien, dat we in die subtop thuis horen.
* sorry dames van Cangeroes, ik kan door een overhaast vertrek (boot naar Schier) het formulier niet vinden. De met nummer genoemde meiden hebben uiteraard een naam, die blijf ik echter schuldig.
zondag, december 17, 2006
zonder te spelen stijgen!
We hebben een goed weekend. Terwijl de tegenstanders elkaar in de pan hakken, rusten wij uit. We zijn dit weekend eleventh out. We hadden, zo'n beetje als enige team,al 8 wedstrijden gespeeld en stonden wat geflatteerd derde. Maar nadat de kruitdampen zijn opgetrokken, blijken we zelfs naar nummer twee gestegen! Hoe berekent de computer de tussenstand? Op doelsaldo? Neu, we hebben wel de meeste punten voor, maar saldo? En alfabetisch? Kan ook niet met Akrides op evenveel punten. Maar wacht even: de computer leest: Velser Basketball Club Akrides en bij ons De Groene Uilen. Is dat het? Wat geeft het:
De affiche is mooi, voor de komende thuiswedstrijd: de nummer 2 van de promotiedivisie tegen nummer 1!
De affiche is mooi, voor de komende thuiswedstrijd: de nummer 2 van de promotiedivisie tegen nummer 1!
dinsdag, december 12, 2006
US uit
US is geen echte studentenclub meer maar we kenden er wel wat van recente en langer geleden Studentenkampioenschappen. Er was een herkenning van elkanders speelvuur.
We weken af van ons gebruikelijke patroon van het beste aan het begin. Niet dat we het zo slecht deden, maar de tegenstand was meer dan behoorlijk. Rebounden op de training, tegen elkaar, is wel iets anders dan in de wedstrijd waar we nogal wat centimeters en in de eerste helft ook dynamiek te kort komen.
De hi-lo's met scores onder het bord vliegen ons om de oren en we dreigen bij 16-7 voor de thuisploeg, de wedstrijd uit handen te geven. In de laatste minuut van het kwart komen we, dankzij drietjes van Laura en Tessa toch weer bijna op gelijke hoogte. 19-17 Analyse leert , dat we met onze 9 punten van buiten de halve cirkel, US' 17 van binnen de bucket net niet bij kunnen houden. Living by the long distance shot is living dangerously. Er moet wat veranderen. De omschakeling gaat geleidelijk: Karin en Natalie maken beide twee puntjes in het begin van kwart twee en Jorieke scoort de laatste punten van de helft ook van dichtbij: 35-35.
Er is niks in de stand dat ons slapper laat spelen, zoveel is duidelijk.
We zijn nodeloos slordig in de passing geweest, maar hebben naar de ring toe allemaal het vizier scherp staan: we missen geen vrije worpen en we schieten 5 drietjes raak, door 5 verschillende speelsters en dat maakt de tegenstander misschien wat zenuwachtig. Het effect zou kunnen zijn, dat dat het midden wel opent voor ons. We besluiten de focus naar binnen te verleggen.
Dat pakt uitstekend uit: Karin bloeit op, als ze haar directe tegenstandster aan de andere kant nu eens pijn kan doen: twee scores met bonus, direct gevolgd door nog een score plus eentje van Natalie plus nog eens Karin en dan Suus nog uit de paint. We zijn zes punten los en hebben US een koekje van eigen deeg voor kunnen schotelen. US blijft spartelen op 4-7 punten. Geen moment laat de concentratie ons nog in de steek. Natalie neemt het midden dominant over, als Karin uitrust. Ze heeft voor het eerst dit seizoen echt dreigend wat te vertellen. ( alleen Joriek trapt als groentje 1 keer in een studentikoze (dat toch nog steeds wel) afleidingsmanoeuvre, mist daardoor onze enige vrije worp maar herstelt zich keurig bij de tweede) Annemieke krijgt de laatste ballen in handen en maakt het goed af vanachter de vrije worpplijn, waardoor de stand nog een beetje aanzien krijgt.
Annemiek 17 punten, Karin 15 en Natalie 10, met steun van echt iedereen.
We weken af van ons gebruikelijke patroon van het beste aan het begin. Niet dat we het zo slecht deden, maar de tegenstand was meer dan behoorlijk. Rebounden op de training, tegen elkaar, is wel iets anders dan in de wedstrijd waar we nogal wat centimeters en in de eerste helft ook dynamiek te kort komen.
De hi-lo's met scores onder het bord vliegen ons om de oren en we dreigen bij 16-7 voor de thuisploeg, de wedstrijd uit handen te geven. In de laatste minuut van het kwart komen we, dankzij drietjes van Laura en Tessa toch weer bijna op gelijke hoogte. 19-17 Analyse leert , dat we met onze 9 punten van buiten de halve cirkel, US' 17 van binnen de bucket net niet bij kunnen houden. Living by the long distance shot is living dangerously. Er moet wat veranderen. De omschakeling gaat geleidelijk: Karin en Natalie maken beide twee puntjes in het begin van kwart twee en Jorieke scoort de laatste punten van de helft ook van dichtbij: 35-35.
Er is niks in de stand dat ons slapper laat spelen, zoveel is duidelijk.
We zijn nodeloos slordig in de passing geweest, maar hebben naar de ring toe allemaal het vizier scherp staan: we missen geen vrije worpen en we schieten 5 drietjes raak, door 5 verschillende speelsters en dat maakt de tegenstander misschien wat zenuwachtig. Het effect zou kunnen zijn, dat dat het midden wel opent voor ons. We besluiten de focus naar binnen te verleggen.
Dat pakt uitstekend uit: Karin bloeit op, als ze haar directe tegenstandster aan de andere kant nu eens pijn kan doen: twee scores met bonus, direct gevolgd door nog een score plus eentje van Natalie plus nog eens Karin en dan Suus nog uit de paint. We zijn zes punten los en hebben US een koekje van eigen deeg voor kunnen schotelen. US blijft spartelen op 4-7 punten. Geen moment laat de concentratie ons nog in de steek. Natalie neemt het midden dominant over, als Karin uitrust. Ze heeft voor het eerst dit seizoen echt dreigend wat te vertellen. ( alleen Joriek trapt als groentje 1 keer in een studentikoze (dat toch nog steeds wel) afleidingsmanoeuvre, mist daardoor onze enige vrije worp maar herstelt zich keurig bij de tweede) Annemieke krijgt de laatste ballen in handen en maakt het goed af vanachter de vrije worpplijn, waardoor de stand nog een beetje aanzien krijgt.
Annemiek 17 punten, Karin 15 en Natalie 10, met steun van echt iedereen.
zondag, december 03, 2006
Wel dipje geen gevaar
We blijven het thuis goed doen. Door een prima eerste helft konden we ons een dipje permitteren in kwart drie en toch onbedreigd winnen van Binnenland 2, dat met slechts 7 speelsters op komt draven.
We moeten nog steeds een ploeg tegenkomen, die beter kan beginnen met de wedstrijd dan wij. Het enthousiasme druipt er meteen vanaf en we snellen ook nu weer naar een ruime voorsprong. Opvallend daarbij is, dat we dit keer zonder Annemieke binnen de lijnen ook heel goed blijven spelen. Zeven verschillende speelsters dragen bij aan de score: breed gedragen goed spel. Laura, die dan nog niet gespeeld heeft begint haar bijdrage in kwart 2 met twee bommen en we lopen, nu weer met Cookie in de ploeg zelfs weg naar 39-17. Gelopen race.
In de pauze doen we goed ons best om ons te concentreren op het volgende stuk wedstrijd omdat we tot dusverre wel eens moeite hebben om onze "beginnersgeest" terug te krijgen. Hoewel we vrij goed blijven spelen en goede schoten blijven krijgen, loopt het toch niet lekker. We controleren de ballen tot vlak boven de ring, maar krijgen ze niet precies op de goede plek naar beneden. Het aantal aanvalsrebound loopt flink op, maar het netje heeft weinig te lijden. De derde periode verliezen we met 5-14. Wat mooi is, is het totale gebrek aan paniek in de hele ploeg. De toon, waarop we elkaar corrigeren en aanmoedigen blijft prettig evenals de werklust en het teamverband. Het is dan ook logisch, dat we in het laatste kwart orde op zaken stellen en finishen met 65-51.
Annemiek scoort 19 punten, Karin maakt er twaalf en Suus scoort 10.
We moeten nog steeds een ploeg tegenkomen, die beter kan beginnen met de wedstrijd dan wij. Het enthousiasme druipt er meteen vanaf en we snellen ook nu weer naar een ruime voorsprong. Opvallend daarbij is, dat we dit keer zonder Annemieke binnen de lijnen ook heel goed blijven spelen. Zeven verschillende speelsters dragen bij aan de score: breed gedragen goed spel. Laura, die dan nog niet gespeeld heeft begint haar bijdrage in kwart 2 met twee bommen en we lopen, nu weer met Cookie in de ploeg zelfs weg naar 39-17. Gelopen race.
In de pauze doen we goed ons best om ons te concentreren op het volgende stuk wedstrijd omdat we tot dusverre wel eens moeite hebben om onze "beginnersgeest" terug te krijgen. Hoewel we vrij goed blijven spelen en goede schoten blijven krijgen, loopt het toch niet lekker. We controleren de ballen tot vlak boven de ring, maar krijgen ze niet precies op de goede plek naar beneden. Het aantal aanvalsrebound loopt flink op, maar het netje heeft weinig te lijden. De derde periode verliezen we met 5-14. Wat mooi is, is het totale gebrek aan paniek in de hele ploeg. De toon, waarop we elkaar corrigeren en aanmoedigen blijft prettig evenals de werklust en het teamverband. Het is dan ook logisch, dat we in het laatste kwart orde op zaken stellen en finishen met 65-51.
Annemiek scoort 19 punten, Karin maakt er twaalf en Suus scoort 10.
vrijdag, december 01, 2006
burn the net
Soms zeggen we dat in een basketballwedstrijd: Burn the net. Het gaat lekker ruiken door de wrijving van de onophoudelijke stroom ballen, die er door heen swishen.
Ik had iets anders, afgelopen vrijdag. Was naar de bouwmarkt geweest voor wat lange latten. Die passen niet in de bus, tenzij de achterdeur open blijft. Ik gebruik dat een spin om de achterdeur vast te houden. Aan die spin hangt normaal gesproken, standaard het sleepnet met onze inspeelballen. Die verbinding moest even anders, tijdelijk. Je wilt natuurlijk niet, dat die ballen uit de bus stuiteren.
Bij thuiskomst hangt er echter een zielig, leeg netje achter uit de auto, met de onderkant eruit gesleten.... Duur freak accident voor een arme basketballambtenaar. Snel Pelle en Lotte uit school gehaald en met die twee speurneuzen, de hele (binnen)weg terug. Je weet nooit, al is de kans klein. Beetje rekenen waar de wind vandaan komt en speuren maar. Niks te zien, de hele weg naar Stad. Nou ja, ik heb het tenminste geprobeerd. Terug naar huis, zelfde weg. Nu kunnen we de benedenwindse kant wat beter bekijken en opeens zien we toch een bal drijven in een sloot! Hoera, dan kan de andere niet ver weg zijn. Nergens. Met vieze schoenen en 1 bal thuiskomen, maakt de rit al een beetje goed. Bij de huizen en voorbijgangers laten we ons telefoonnummer achter en ruim een kilometer verder wijs ik de kinderen op een SP-ballonnetje. Net een tweekleurige basketball maar dat laten we lekker drijven, zeg ik, ondanks protest van de achterbank. Mijn woorden zijn daar nog niet doorgedrongen of we zien ook de tweede bal, overdekt met kroos! Hebbes, alleen ook de andere schoen nog nat. Geeft dat?
Je kunt je zelfs rijk voelen, met iets wat je al had, miste, en terugkreeg.
Ik had iets anders, afgelopen vrijdag. Was naar de bouwmarkt geweest voor wat lange latten. Die passen niet in de bus, tenzij de achterdeur open blijft. Ik gebruik dat een spin om de achterdeur vast te houden. Aan die spin hangt normaal gesproken, standaard het sleepnet met onze inspeelballen. Die verbinding moest even anders, tijdelijk. Je wilt natuurlijk niet, dat die ballen uit de bus stuiteren.
Bij thuiskomst hangt er echter een zielig, leeg netje achter uit de auto, met de onderkant eruit gesleten.... Duur freak accident voor een arme basketballambtenaar. Snel Pelle en Lotte uit school gehaald en met die twee speurneuzen, de hele (binnen)weg terug. Je weet nooit, al is de kans klein. Beetje rekenen waar de wind vandaan komt en speuren maar. Niks te zien, de hele weg naar Stad. Nou ja, ik heb het tenminste geprobeerd. Terug naar huis, zelfde weg. Nu kunnen we de benedenwindse kant wat beter bekijken en opeens zien we toch een bal drijven in een sloot! Hoera, dan kan de andere niet ver weg zijn. Nergens. Met vieze schoenen en 1 bal thuiskomen, maakt de rit al een beetje goed. Bij de huizen en voorbijgangers laten we ons telefoonnummer achter en ruim een kilometer verder wijs ik de kinderen op een SP-ballonnetje. Net een tweekleurige basketball maar dat laten we lekker drijven, zeg ik, ondanks protest van de achterbank. Mijn woorden zijn daar nog niet doorgedrongen of we zien ook de tweede bal, overdekt met kroos! Hebbes, alleen ook de andere schoen nog nat. Geeft dat?
Je kunt je zelfs rijk voelen, met iets wat je al had, miste, en terugkreeg.
dinsdag, november 28, 2006
Straattaal
Kijk ook even op Bieslog van ma jl. Andere woorden kunnen dat niet overtreffen. Toch wil ik u een observatie van mezelf niet onthouden:
Vrijdagavond speelden de Groene Uilen tegen het Rode Probuild. Ook wij waren aan de verliezende hand en het niet in alle opzichten eens met de scheidsrechters. Vooral Annemiek, onze zachtaardigste aller aanvoersters heeft het zwaar te verduren, wacht vaak vergeefs op een fluitsignaal, wordt tenslotte gewisseld, ploft neer op de bank en sist met onverwacht venijn, terwijl de scheids vlak voor de bank staat: " De scheids is hartstikke kleurenblind! " De scheids reageert niet, misschien overweegt ze een andere ziekte aan de oogafwijking toe te voegen, misschien spelen er verschillende vergelijkingen met dieren door haar hoofd, maar ze houdt het bij een bijna beleefd: "deze hier voor onze neus!"
Vrijdagavond speelden de Groene Uilen tegen het Rode Probuild. Ook wij waren aan de verliezende hand en het niet in alle opzichten eens met de scheidsrechters. Vooral Annemiek, onze zachtaardigste aller aanvoersters heeft het zwaar te verduren, wacht vaak vergeefs op een fluitsignaal, wordt tenslotte gewisseld, ploft neer op de bank en sist met onverwacht venijn, terwijl de scheids vlak voor de bank staat: " De scheids is hartstikke kleurenblind! " De scheids reageert niet, misschien overweegt ze een andere ziekte aan de oogafwijking toe te voegen, misschien spelen er verschillende vergelijkingen met dieren door haar hoofd, maar ze houdt het bij een bijna beleefd: "deze hier voor onze neus!"
zondag, november 26, 2006
Zes minuten
Vrijdagavond. Ik hou niet van vrijdagse wedstrijden. Ze kosten ons een training. We reizen twee uur heen, twee uur terug. We zijn een uur van te voren aanwezig om atmosfeer op te snuiven, te verkleden en we lopen daarvan een half uur warm. Dat alles voor 34 minuten goed spel. Ik mis wat.
Een leuke tegenstander, vaardig, snel en een hoog tempo gewend. Zeker 4 van de aanwezige speelsters maken ook wekelijks minuten een niveau hoger. Het wordt ook een leuke wedstrijd waarin we het goed doen. De concentratie op de simpele dingen is veel beter dan vorige week. Het tempo is goed evenals de organisatie. Wel zijn we kwetsbaar tegen de sterk penetrerende (trouwens niet echt koosjer dribbelende...) Worku en moeten we erg hard werken om de rebounds bij Parrish weg te houden en vergeten daardoor vaak dat de andere Landsmeerminnen ook kunnen rebounden. We pressen ook wat te voorzichtig, waardoor we daarmee niet zo sterk doorkomen als normaal. Onze start is echter weer prima en we lijken er van door te gaan met een tussenstand van 16-7. Daarna vallen er een paar niet en bij de tegenpartij wel en bij 19-16 voor Probuild eindigt het 1e kwart.
Daarna komt onze score echt los. Met mooi, bijna frivool, bijna freelance basketball, waarin iedereen zich wel op de een of andere manier van haar beste kant laat zien, nemen we de controle op de wedstrijd weer over. 39-38 voorsprong bij rust. Omdat Probuild duidelijk laat zien ook goed te kunnen aanvallen en meer dan een speelster heeft die waar nodig de wedstrijd naar zich toe kan trekken, blijft onze spanningsboog mooi hoog. De score gaat mooi op en neer en de teams blijven aan elkaar gewaagd. En dan komen er zes vergeten minuten. Die beginnen op 51-52 in de 7e minuut van het derde kwart en eindigen in de 4e van het 4e. Wij scoren niet, leveren wel een paar keer de bal in, de scheidsrechters, die het helemaal niet slecht doen, zullen ook geen heldere beelden van deze periode kunnen oproepen en time outs en wissels en zelfs een technische fout van Natalie helpen niet. Als we er weer zijn met onze focus, is de wedstrijd gespeeld. We herpakken ons weer en stellen weer doelen, maar de Lions zijn niet van plan nog iets te missen en we lopen tegen een terechte maar geflatteerde nederlaag op. In zes minuten.
Natuurlijk is het zuur, dat zo'n Amerikaanse 26 punten maakt en op de momenten dat dat het meest nodig is ook nog, maar het spelen tegen echt goede tegenstanders is toch ook echt leuker.
Wat we in elk geval ook weten, is dat we bepaalde dingen (zoals passen en driven) naar een hoger niveau zullen moeten tillen, willen we echt meedoen met echt goeden. En willen we dat?
Annemiek 22, Karin 11, Elke en Tessa 10
Een leuke tegenstander, vaardig, snel en een hoog tempo gewend. Zeker 4 van de aanwezige speelsters maken ook wekelijks minuten een niveau hoger. Het wordt ook een leuke wedstrijd waarin we het goed doen. De concentratie op de simpele dingen is veel beter dan vorige week. Het tempo is goed evenals de organisatie. Wel zijn we kwetsbaar tegen de sterk penetrerende (trouwens niet echt koosjer dribbelende...) Worku en moeten we erg hard werken om de rebounds bij Parrish weg te houden en vergeten daardoor vaak dat de andere Landsmeerminnen ook kunnen rebounden. We pressen ook wat te voorzichtig, waardoor we daarmee niet zo sterk doorkomen als normaal. Onze start is echter weer prima en we lijken er van door te gaan met een tussenstand van 16-7. Daarna vallen er een paar niet en bij de tegenpartij wel en bij 19-16 voor Probuild eindigt het 1e kwart.
Daarna komt onze score echt los. Met mooi, bijna frivool, bijna freelance basketball, waarin iedereen zich wel op de een of andere manier van haar beste kant laat zien, nemen we de controle op de wedstrijd weer over. 39-38 voorsprong bij rust. Omdat Probuild duidelijk laat zien ook goed te kunnen aanvallen en meer dan een speelster heeft die waar nodig de wedstrijd naar zich toe kan trekken, blijft onze spanningsboog mooi hoog. De score gaat mooi op en neer en de teams blijven aan elkaar gewaagd. En dan komen er zes vergeten minuten. Die beginnen op 51-52 in de 7e minuut van het derde kwart en eindigen in de 4e van het 4e. Wij scoren niet, leveren wel een paar keer de bal in, de scheidsrechters, die het helemaal niet slecht doen, zullen ook geen heldere beelden van deze periode kunnen oproepen en time outs en wissels en zelfs een technische fout van Natalie helpen niet. Als we er weer zijn met onze focus, is de wedstrijd gespeeld. We herpakken ons weer en stellen weer doelen, maar de Lions zijn niet van plan nog iets te missen en we lopen tegen een terechte maar geflatteerde nederlaag op. In zes minuten.
Natuurlijk is het zuur, dat zo'n Amerikaanse 26 punten maakt en op de momenten dat dat het meest nodig is ook nog, maar het spelen tegen echt goede tegenstanders is toch ook echt leuker.
Wat we in elk geval ook weten, is dat we bepaalde dingen (zoals passen en driven) naar een hoger niveau zullen moeten tillen, willen we echt meedoen met echt goeden. En willen we dat?
Annemiek 22, Karin 11, Elke en Tessa 10
maandag, november 20, 2006
Op naar de subtop
Voor een plek, bovenin de competitie, moet je ook wat van je mindere wedstrijden winnen. Dat is een oude wijsheid. Het eerste kwart was alles, eigenlijk. De winst in de hele wedstrijd en de oorzaak van het matige verloop. Een probleem in de vermomming van een superscore. Een illustratie van de complexiteit van de omgang met resultaat en proces. Een remmende voorsprong, die ons uiteindelijk toch in staat stelde de wedstrijd te beslissen.
Het is niet vaak na 1 matig kwart 29-14. (via 12-2) We kunnen eigenlijk alleen maar beter gaan spelen, en we staan al dik voor. We doen eigenlijk een heleboel goed: we verdelen de scores tussen binen en buiten, we lopen hard, dwingen lastige schoten af en pakken de nodige steals. Almonte mist veel. Heel lastig om met zoiets om te gaan, want dat laatste hoeft, gezien de vaardigheid van de Eindhovense dames niet lang te duren. We hebben dit soort dingen al wel vaker meegemaakt en er is dan ook vooral vastberadenheid te bespeuren om nu eens echt door te drukken. Maar echt een voordeel is de voorsprong toch niet. in het tweede kwart blijven we eigenlijk vrij slordig en nu is niet alles meer goud wat er uit onze handen richting ring gaat. We verdedigen echter nog steeds redelijk en Almonte heeft het vizier nog steeds niet op scherp staan. Bij rust is het 39-28.
Op het oog een stand waar het meest scorende team van de promotiedivisie nog prima mee thuis kan komen.
Almonte voert de druk op. Weliswaar pakken we bijna alle rebounds onder ons eigen bord, maar de dames uit het zuiden trappen meteen de reboundster. Er mag veel en we klungelen ook veel, zodat we veel extra aanvallen aanbieden. In de aanval zijn we wat te haastig. Veel breaks eindigen met matige schotkeuzes en gemiste layup-kansen. Gelukkig komt Almonte ook niet echt tot scoren. De dames ogen vaardig maar missen de laatste touch net en lijken power te kort te komen. Duels met contact zijn meestal in ons voordeel, al kost het ons veel fouten. We verliezen ook het derde kwart, maar het blijft binnen de marge. Tien punten hebben we over, nog steeds van onze eesrte streak. Mooie uitdaging. 8 punten hebben we al een keer laten glippen (Jugglers) 12 punten zijn we al eens kwijt geraakt (die liggen ergens in IJmuiden) 10 gaan we over de streep brengen. En zo was het ook. Bij Almonte staan Koolmees en Walker nog wel even op, maar na 56-51 zetten we de wedstrijd, vooral dankzij het qui-vive van Elke Veld (een driepunter maken van een fout die ze aan ziet komen een Larry-Bird achtige conversie van een eigen driepuntspoging en constant aanwezig op de juiste plek) en de belangrijke rebounds van Natalie en Karin definitief op slot. De tien punten blijven staan: 67-57 en we stijgen naar plek 4 in de promotiedivisie. Nu weer een paar echt goede wedstrijden. (en die ook winnen)
Annemiek 22, Margreet 13, Elke 10, Laura 8
Het is niet vaak na 1 matig kwart 29-14. (via 12-2) We kunnen eigenlijk alleen maar beter gaan spelen, en we staan al dik voor. We doen eigenlijk een heleboel goed: we verdelen de scores tussen binen en buiten, we lopen hard, dwingen lastige schoten af en pakken de nodige steals. Almonte mist veel. Heel lastig om met zoiets om te gaan, want dat laatste hoeft, gezien de vaardigheid van de Eindhovense dames niet lang te duren. We hebben dit soort dingen al wel vaker meegemaakt en er is dan ook vooral vastberadenheid te bespeuren om nu eens echt door te drukken. Maar echt een voordeel is de voorsprong toch niet. in het tweede kwart blijven we eigenlijk vrij slordig en nu is niet alles meer goud wat er uit onze handen richting ring gaat. We verdedigen echter nog steeds redelijk en Almonte heeft het vizier nog steeds niet op scherp staan. Bij rust is het 39-28.
Op het oog een stand waar het meest scorende team van de promotiedivisie nog prima mee thuis kan komen.
Almonte voert de druk op. Weliswaar pakken we bijna alle rebounds onder ons eigen bord, maar de dames uit het zuiden trappen meteen de reboundster. Er mag veel en we klungelen ook veel, zodat we veel extra aanvallen aanbieden. In de aanval zijn we wat te haastig. Veel breaks eindigen met matige schotkeuzes en gemiste layup-kansen. Gelukkig komt Almonte ook niet echt tot scoren. De dames ogen vaardig maar missen de laatste touch net en lijken power te kort te komen. Duels met contact zijn meestal in ons voordeel, al kost het ons veel fouten. We verliezen ook het derde kwart, maar het blijft binnen de marge. Tien punten hebben we over, nog steeds van onze eesrte streak. Mooie uitdaging. 8 punten hebben we al een keer laten glippen (Jugglers) 12 punten zijn we al eens kwijt geraakt (die liggen ergens in IJmuiden) 10 gaan we over de streep brengen. En zo was het ook. Bij Almonte staan Koolmees en Walker nog wel even op, maar na 56-51 zetten we de wedstrijd, vooral dankzij het qui-vive van Elke Veld (een driepunter maken van een fout die ze aan ziet komen een Larry-Bird achtige conversie van een eigen driepuntspoging en constant aanwezig op de juiste plek) en de belangrijke rebounds van Natalie en Karin definitief op slot. De tien punten blijven staan: 67-57 en we stijgen naar plek 4 in de promotiedivisie. Nu weer een paar echt goede wedstrijden. (en die ook winnen)
Annemiek 22, Margreet 13, Elke 10, Laura 8
NDBC reunie
Het weekend behoorde een beetje aan het Northern Dutch Basketball Camp, want zuidelijke oud-campers waren in Groningen. Eerst ontmoetten Anouk Hoekema en Marichelle Ruitenbeek op de tribune en in de wandelgangen van Vinkhuizen al allemaal oude vrienden. Oude vriendinnen Sabine Maasdam, Loes Faber en Carian Boorsma wonnen met Celeritudo in een thriller tegen Das.
En de volgende dag vielen ook wat bekende gezichten op de tribune van het Studenten Sportcentrum te zien, die niet wekelijks de thuiswedstrijden van de Uilenmeiden bezoeken. De belangstelling ging uit naar het treffen tussen NDBCcoaches Cookie en Noukie.
Cookie' s thuisploeg won vrij nipt. Die van Anouk ging met lege handen, maar waarschijnlijk toch hoopvol, terug naar Eindhoven. Een overwinning hadden ze echter wel geboekt: bij mij thuis, waren Pelle en Lotte voor het eerst niet echt blij dat pappa's meisjes hadden gewonnen; ze waren fan geworden van twee meiden uit het zuiden, "die net zo praten als Kristel!"
En de volgende dag vielen ook wat bekende gezichten op de tribune van het Studenten Sportcentrum te zien, die niet wekelijks de thuiswedstrijden van de Uilenmeiden bezoeken. De belangstelling ging uit naar het treffen tussen NDBCcoaches Cookie en Noukie.
Cookie' s thuisploeg won vrij nipt. Die van Anouk ging met lege handen, maar waarschijnlijk toch hoopvol, terug naar Eindhoven. Een overwinning hadden ze echter wel geboekt: bij mij thuis, waren Pelle en Lotte voor het eerst niet echt blij dat pappa's meisjes hadden gewonnen; ze waren fan geworden van twee meiden uit het zuiden, "die net zo praten als Kristel!"
maandag, november 13, 2006
op teletekst
Op teletekst staan is bijna op televisie zijn. Belangrijke processen staan op teletekst, dus het belang van onze wedstrijd van zondag voor de 8ste finales van de beker tegen Perik Jumpers, was van te voren duidelijk. "Jaah, op teletekst," zei ervaren Karin vlak voor de wedstrijd, "alleen je wil niet weten hoe we er vanavond op staan..."
We besloten te genieten en zoveel mogelijk op te steken. Het begon goed, we namen brutaal een voorsprong via Cookie, die wel wat wou laten zien tegen haar oude ploeg. Verdedigend deden we het uitstekend maar aanvallend kregen we echt veel minder ruimte dan we gewend zijn. In de zesde minuut kwamen we voor het eerst achter en door onze problemen met scoren (alleen Karin scoorde nog) liep het verschil ook meteen op tot tien punten, een beetje geflatteerd. Erger was, dat Iris akelig geblesseerd het veld moest verlaten. Bij haar eerste verdedigende actie verdraaide ze haar zwakste knie.
Met Natalie in de ploeg begonnen we weer uitstekend aan het kwart. We hielden Jumpers drie minuten scoreloos en maakten zelf punten via Lyet en Cookie. Daarna nam Perik weer over en groeide het verschil weer naar 14-30 na 16 minuten spel. Even leken we, qua punten, zeker niet qua spelbeeld, toch weggeblazen te worden. Dat wilden we niet en de laatste 4 minuten van de helft deden we weer meer dan leuk mee: 24-39 bij rust.
In de pauze commentarieerde scheids Koorenhof, die anders meestal manneneredivsie fluit (en in een heel grijs verleden ook eens door mij is gecoacht) ons met ons fanatisme. Met dit compliment en met een beetje Lift-off-toverdrank konden we vol goede moed en energie aan de tweede helft beginnen. In beginnen beginnen we aardig goed te worden want weer waren de eerste 4 punten voor ons. In afmaken zijn we echter niet zo goed, want na de eerste minuut maakten wij niets meer en kon Perik - met grote moeite en vooral aan de hand van topper McKenzie- uitlopen naar 56-28. Toch overheerste het gevoel, dat we misschien zelfs wel een kwart zouden kunnen winnen. We haalden het bijna: met 1 puntje achter (14-13 en 33 seconden op de klok, stalen we de bal met de press en kregen we nog twee goede kansen op een voorsprong maar de bal stuiterde net weer niet goed en twee scores van Perik maakte, dat het bij bijna bleef.
Op teletekst staat de kale uitslag van 41-75. Daar staat niet hoe goed we eigenlijk wel hebben gespeeld en wat we allemaal weer geleerd hebben aan Magie, teamwork, beslissingstempo, losse-ballhandling (dat we niet moeten bukken maar beter kunnen duiken!), rebounden, show&recover, roteren en hardheid.
We besloten te genieten en zoveel mogelijk op te steken. Het begon goed, we namen brutaal een voorsprong via Cookie, die wel wat wou laten zien tegen haar oude ploeg. Verdedigend deden we het uitstekend maar aanvallend kregen we echt veel minder ruimte dan we gewend zijn. In de zesde minuut kwamen we voor het eerst achter en door onze problemen met scoren (alleen Karin scoorde nog) liep het verschil ook meteen op tot tien punten, een beetje geflatteerd. Erger was, dat Iris akelig geblesseerd het veld moest verlaten. Bij haar eerste verdedigende actie verdraaide ze haar zwakste knie.
Met Natalie in de ploeg begonnen we weer uitstekend aan het kwart. We hielden Jumpers drie minuten scoreloos en maakten zelf punten via Lyet en Cookie. Daarna nam Perik weer over en groeide het verschil weer naar 14-30 na 16 minuten spel. Even leken we, qua punten, zeker niet qua spelbeeld, toch weggeblazen te worden. Dat wilden we niet en de laatste 4 minuten van de helft deden we weer meer dan leuk mee: 24-39 bij rust.
In de pauze commentarieerde scheids Koorenhof, die anders meestal manneneredivsie fluit (en in een heel grijs verleden ook eens door mij is gecoacht) ons met ons fanatisme. Met dit compliment en met een beetje Lift-off-toverdrank konden we vol goede moed en energie aan de tweede helft beginnen. In beginnen beginnen we aardig goed te worden want weer waren de eerste 4 punten voor ons. In afmaken zijn we echter niet zo goed, want na de eerste minuut maakten wij niets meer en kon Perik - met grote moeite en vooral aan de hand van topper McKenzie- uitlopen naar 56-28. Toch overheerste het gevoel, dat we misschien zelfs wel een kwart zouden kunnen winnen. We haalden het bijna: met 1 puntje achter (14-13 en 33 seconden op de klok, stalen we de bal met de press en kregen we nog twee goede kansen op een voorsprong maar de bal stuiterde net weer niet goed en twee scores van Perik maakte, dat het bij bijna bleef.
Op teletekst staat de kale uitslag van 41-75. Daar staat niet hoe goed we eigenlijk wel hebben gespeeld en wat we allemaal weer geleerd hebben aan Magie, teamwork, beslissingstempo, losse-ballhandling (dat we niet moeten bukken maar beter kunnen duiken!), rebounden, show&recover, roteren en hardheid.
zondag, november 05, 2006
Hoofddorp late show
Wat bezielt een huisvader van middelbare leeftijd om op zaterdag een complete werkdag (nacht!) te besteden aan een trip naar Hoofddorp? Blijkbaar is de gekte nog altijd niet over en je krijgt er wel wat voor terug.
Hartverwarming bijvoorbeeld. Hoofddorp heeft een hele ploeg mensen aan het werk om alles goed te laten verlopen. Veld, reclameborden, flexibelen met 24 sec apparatuur, de tafel bedienen, tribunes uitrekken, alles loopt op rolletjes. De ploeg maakt dan ook een ervaren indruk. Huisvaders en moeders van middelbare leeftijd. Ik voel een verwantschap. Meer gekken. Ik word ook een beetje zorgelijk. Hoe zou de club er over tien jaar voor staan?
En een overwinning krijgen we ook terug. Volgens het vaste patroon. De concentratie is er , wat knap is na een lastig te timen warming up met afleidingen. We zijn zelfs wat overgeconcentreerd, waardoor we nog veel opgelegde kansen missen maar het initiatief in de wedstrijd is wel helemaal voor ons. Via 11-2, eindigen we op 21-12 na het eerste kwart.
Zoals wel vaker, kost ons deze voorsprong onze spanningsboog. We slagen er de rest van de wedstrijd nauwelijks in veel verder weg te lopen. We vallen iets te ongeorganiseerd aanBij rust is het wel 40-27 maar de tot dusverre onvermijdelijke dip volgt in de eerste zes minuten van het derde kwart, waarin we maar 1 punt (uit 6 vrije worpen) weten te scoren. De press van Hoofddorp is nu echt fel en zorgt voor opschudding. Met enige moeite kunnen we onszelf overtuigen van het feit, dat we echt zelf iets kunnen doen aan de steals en de layups, die we nu opeens om de oren krijgen maar ondertussen is het wel een tweepunts wedstrijd geworden. 41-39. Er moet iets gebeuren om de wederopstanding van Hoofddorp te breken. Dat gebeurt meteen als de eerste veld score valt. Het zijn de scores van Jo en Co (allebei zes in de volgende 5 minuten) en de hervonden degelijkheid in verdediging en pressbreak, waardoor we toch met 14 punten het laatste kwart in gaan. We weten, dat we nog nooit een voorsprong van 14 weg hebben gegeven. (ahum) De twee strakke runs blijken erg plezierig, want ondanks het opnieuw inzakken van de spanningsboog, komt de winst niet meer in gevaar. 54-69, coach niet tevreden, wel blij met de eerste uitoverwinning. (hebben we vorig optreden in de promotiedivisie 24 wedstrijden op moeten wachten....) Scores: Annemiek 25 en Jorieke 11.
Overbodig voel ik me ook nog niet...maar een terugreis na een overwinning maakt wel even weer dat je weet, waarvoor je het doet.
Hartverwarming bijvoorbeeld. Hoofddorp heeft een hele ploeg mensen aan het werk om alles goed te laten verlopen. Veld, reclameborden, flexibelen met 24 sec apparatuur, de tafel bedienen, tribunes uitrekken, alles loopt op rolletjes. De ploeg maakt dan ook een ervaren indruk. Huisvaders en moeders van middelbare leeftijd. Ik voel een verwantschap. Meer gekken. Ik word ook een beetje zorgelijk. Hoe zou de club er over tien jaar voor staan?
En een overwinning krijgen we ook terug. Volgens het vaste patroon. De concentratie is er , wat knap is na een lastig te timen warming up met afleidingen. We zijn zelfs wat overgeconcentreerd, waardoor we nog veel opgelegde kansen missen maar het initiatief in de wedstrijd is wel helemaal voor ons. Via 11-2, eindigen we op 21-12 na het eerste kwart.
Zoals wel vaker, kost ons deze voorsprong onze spanningsboog. We slagen er de rest van de wedstrijd nauwelijks in veel verder weg te lopen. We vallen iets te ongeorganiseerd aanBij rust is het wel 40-27 maar de tot dusverre onvermijdelijke dip volgt in de eerste zes minuten van het derde kwart, waarin we maar 1 punt (uit 6 vrije worpen) weten te scoren. De press van Hoofddorp is nu echt fel en zorgt voor opschudding. Met enige moeite kunnen we onszelf overtuigen van het feit, dat we echt zelf iets kunnen doen aan de steals en de layups, die we nu opeens om de oren krijgen maar ondertussen is het wel een tweepunts wedstrijd geworden. 41-39. Er moet iets gebeuren om de wederopstanding van Hoofddorp te breken. Dat gebeurt meteen als de eerste veld score valt. Het zijn de scores van Jo en Co (allebei zes in de volgende 5 minuten) en de hervonden degelijkheid in verdediging en pressbreak, waardoor we toch met 14 punten het laatste kwart in gaan. We weten, dat we nog nooit een voorsprong van 14 weg hebben gegeven. (ahum) De twee strakke runs blijken erg plezierig, want ondanks het opnieuw inzakken van de spanningsboog, komt de winst niet meer in gevaar. 54-69, coach niet tevreden, wel blij met de eerste uitoverwinning. (hebben we vorig optreden in de promotiedivisie 24 wedstrijden op moeten wachten....) Scores: Annemiek 25 en Jorieke 11.
Overbodig voel ik me ook nog niet...maar een terugreis na een overwinning maakt wel even weer dat je weet, waarvoor je het doet.
dinsdag, oktober 31, 2006
Red Auerbach
Heb ik ooit verteld over Red Auerbach? De meest invloedrijke basketballcoach aller tijden is er niet meer. Ik kan niet zoveel over hem vertellen, behalve dat voor mij zich het echte basketball voor het eerst openbaarde in de film: The Final Game. Thuis had je Donar met een Amerikaan, die bijna in de NBA had gespeeld. Je had de stukjes van Mart Smeets in het programmablaadje maar om echt basketball te zien, moest je in de zomer naar de clinic in Brugge treinen, waar ze vertelden over basketball en waar ze in de pauze zestienmillimeter films draaiden. Hongaarse zoneverdedigingen zonder geluid in zwart wit, maar ook The Final Game. Veel rondom top-basketball kon je echt zien gebeuren, al was de film al jaren oud. De Celtics wonnen. Bill Russel speelde en Red Auerbach was de coach.
Vorig jaar kocht ik het boek: Let me tell you a story. Een soort Oral History over zijn leven.
Veel van de verhalen spelen aan tafel, bij de Chinees, waar Auerbach tot voor kort wekelijks lunchte met een vaste groep vrienden. Vanaf deze tafel bleef hij op allerlei manieren invloed uitoefenen op en contacten onderhouden met hele volkstammen basketballcoaches en fans. "The Celtics is not just a ballclub, it's a way of life," en zo is het voor hem gebleven. Een groen hart. Ik herken daar veel in. Nog niet zo lang geleden kwam ik in een of ander testje de vraag tegen wie ik nog wel eens wilde ontmoeten. Ik bedenk zoiets doorgaans te laat.
Vorig jaar kocht ik het boek: Let me tell you a story. Een soort Oral History over zijn leven.
Veel van de verhalen spelen aan tafel, bij de Chinees, waar Auerbach tot voor kort wekelijks lunchte met een vaste groep vrienden. Vanaf deze tafel bleef hij op allerlei manieren invloed uitoefenen op en contacten onderhouden met hele volkstammen basketballcoaches en fans. "The Celtics is not just a ballclub, it's a way of life," en zo is het voor hem gebleven. Een groen hart. Ik herken daar veel in. Nog niet zo lang geleden kwam ik in een of ander testje de vraag tegen wie ik nog wel eens wilde ontmoeten. Ik bedenk zoiets doorgaans te laat.
maandag, oktober 30, 2006
scorebordjournalistiek
Altijd het positieve eruit halen. Na 3 wedstrijden in de promotiedivisie hebben de Groene Uilen de meeste punten voor. Gemiddeld boven de zeventig. (toegegeven: ook de meeste tegen. Maar in elk geval staan we positief: +2) Scorebord-journalistiek, ik weet het. Die is gewoon leuk als je niet meer onderaan staat.
We hebben zondag een goede slag geslagen in de competitie om het Nederlands studentenkampioenschap voor clubteams. Die gaat tussen het nog ongeslagen US, van oudsher de club van de UvA, Uilen en de Basketballclub voor Rotterdamse Studenten.
Baros hadden we drie weken geleden al duidelijk geklopt, dus na twee onfortuinlijke uitnederlagen zou nu de eerste overwinning, in eigen huis, kunnen worden aangetekend. Maar in deze ene zin zitten meteen alle valkuilen gevangen waar we overheen moesten springen: Het leek alsof we dachten het momentum en het frisse spel van drie week terug meteen, zonder voorafgaand hard werk, weer op te kunnen pakken. Niet dus. Ook deze wedstrijd begint met 0-0. Bovendien wilden we natuurlijk erg graag laten zien, aan ons eigen thuis publiek, hoe fris en fruitig we kunnen spelen. Dat brengt spanning met zich mee.
En tenslotte: de tegenslag van de eerste twee potten zat ook nog in ons systeem: we moesten wel winnen.
En dat deden we ook. Na een moeizaam, slordig begin waarin we zelf moeizaam scoren en de tegenpartij met veel energie en dankzij 2 driepunters een 12-7 voorsprong neemt, slaan we in de tweede helft van de periode toe en sprinten we, aan Cookie's hand, weg naar 20-12. In de tweede periode komen de eerste 9 punten uit Eelde, vooral Suus is super. Verdedigend zijn we niet zo sterk. De press werkt niet zo goed, doordat we eigenlijk wachten, totdat Baros in zal zakken, zoals in de vorige pot. Als de Rotterdamsen zich een ding voorgenomen hebben is het echter wel: knokken en niet opgeven. Dichter bij de basket laten we ook een paar onrustbarende gaten vallen. In de pauze (39-28) proberen we die provisorisch te dichten, in de loop van de week moet de loodgieter er maar bij komen.
In de tweede helft lopen we langzaam verder uit. We krijgen de snelheid een beetje terug (ik heb een prachtige 5 vrouwsbreak op m'n netvlies staan) en we stelen ook af en toe wat (Margreet), maar de Rotterdamse guard houdt over het algemeen erg goed stand.
De voorsprongen waarmee we het laatste kwart ingaan worden steeds comfortabeler: deze keer is het 59-44. Voor het eerst blijkt het gad groot genoeg, al stokt de productie wel weer een beetje. We kiezen dit keer duidelijk voor uitspelen van de aanvallen, zodat er minder tijd overblijft voor de tegenpartij om lekker aan te vallen. De maximale voorsprong komt zelfs even op 17, Verdedigend doen we het zelfs behoorlijk. Baros maakt er maar 14 al dreigen ze nog even met een klein runnetje van 6-0 en zijn ze bereid om fouten te spenderen aan het stoppen van de klok. Het wordt 65-54. "Gaat dat nu de rest van de wedstrijd zo?", vraagt Natalie vanaf de bank. Bijna, maar we gaan er goed mee om en eindigen de wedstrijd, heel vertrouwenwekkend, met 6-6 vanaf de vrije worplijn .Toch hebben we de zeker-niet-vroeger-dan-strikt-noodzakelijke-eigen-helfts-buzzerbeater van Cookie nog nodig om voor het eerst in de competitie, ook dit kwart te winnen (15-14). We gaan meer speelsters nodig hebben die cool en zeker genoeg zijn om met comfort om te gaan maar het begin is er. Werkers (Charlotte, Laura en Tessa laten zich verdedigend weer uitstekend gelden, Iris, Karin, Jorieke en Natalie geven practisch geen rebound weg, Elke, Lyet, Suus en Margreet zijn betrouwbare uitlaatkleppen voor de aanval) die voor dat comfort kunnen zorgen, hebben we absoluut genoeg.
Cookie 24, Suus 11, Lyet 10.
We hebben zondag een goede slag geslagen in de competitie om het Nederlands studentenkampioenschap voor clubteams. Die gaat tussen het nog ongeslagen US, van oudsher de club van de UvA, Uilen en de Basketballclub voor Rotterdamse Studenten.
Baros hadden we drie weken geleden al duidelijk geklopt, dus na twee onfortuinlijke uitnederlagen zou nu de eerste overwinning, in eigen huis, kunnen worden aangetekend. Maar in deze ene zin zitten meteen alle valkuilen gevangen waar we overheen moesten springen: Het leek alsof we dachten het momentum en het frisse spel van drie week terug meteen, zonder voorafgaand hard werk, weer op te kunnen pakken. Niet dus. Ook deze wedstrijd begint met 0-0. Bovendien wilden we natuurlijk erg graag laten zien, aan ons eigen thuis publiek, hoe fris en fruitig we kunnen spelen. Dat brengt spanning met zich mee.
En tenslotte: de tegenslag van de eerste twee potten zat ook nog in ons systeem: we moesten wel winnen.
En dat deden we ook. Na een moeizaam, slordig begin waarin we zelf moeizaam scoren en de tegenpartij met veel energie en dankzij 2 driepunters een 12-7 voorsprong neemt, slaan we in de tweede helft van de periode toe en sprinten we, aan Cookie's hand, weg naar 20-12. In de tweede periode komen de eerste 9 punten uit Eelde, vooral Suus is super. Verdedigend zijn we niet zo sterk. De press werkt niet zo goed, doordat we eigenlijk wachten, totdat Baros in zal zakken, zoals in de vorige pot. Als de Rotterdamsen zich een ding voorgenomen hebben is het echter wel: knokken en niet opgeven. Dichter bij de basket laten we ook een paar onrustbarende gaten vallen. In de pauze (39-28) proberen we die provisorisch te dichten, in de loop van de week moet de loodgieter er maar bij komen.
In de tweede helft lopen we langzaam verder uit. We krijgen de snelheid een beetje terug (ik heb een prachtige 5 vrouwsbreak op m'n netvlies staan) en we stelen ook af en toe wat (Margreet), maar de Rotterdamse guard houdt over het algemeen erg goed stand.
De voorsprongen waarmee we het laatste kwart ingaan worden steeds comfortabeler: deze keer is het 59-44. Voor het eerst blijkt het gad groot genoeg, al stokt de productie wel weer een beetje. We kiezen dit keer duidelijk voor uitspelen van de aanvallen, zodat er minder tijd overblijft voor de tegenpartij om lekker aan te vallen. De maximale voorsprong komt zelfs even op 17, Verdedigend doen we het zelfs behoorlijk. Baros maakt er maar 14 al dreigen ze nog even met een klein runnetje van 6-0 en zijn ze bereid om fouten te spenderen aan het stoppen van de klok. Het wordt 65-54. "Gaat dat nu de rest van de wedstrijd zo?", vraagt Natalie vanaf de bank. Bijna, maar we gaan er goed mee om en eindigen de wedstrijd, heel vertrouwenwekkend, met 6-6 vanaf de vrije worplijn .Toch hebben we de zeker-niet-vroeger-dan-strikt-noodzakelijke-eigen-helfts-buzzerbeater van Cookie nog nodig om voor het eerst in de competitie, ook dit kwart te winnen (15-14). We gaan meer speelsters nodig hebben die cool en zeker genoeg zijn om met comfort om te gaan maar het begin is er. Werkers (Charlotte, Laura en Tessa laten zich verdedigend weer uitstekend gelden, Iris, Karin, Jorieke en Natalie geven practisch geen rebound weg, Elke, Lyet, Suus en Margreet zijn betrouwbare uitlaatkleppen voor de aanval) die voor dat comfort kunnen zorgen, hebben we absoluut genoeg.
Cookie 24, Suus 11, Lyet 10.
zaterdag, oktober 28, 2006
Coach-deontologie
Deontologie is een term uit de filosofie en betekent zoveel als plichtenleer. Ethiek, wat is netjes in de omgang met andere mensen. Respect: eerst zaaien dan oogsten, zoiets.
Ergens in een grijs verleden, op weg naar nu, ontmoette ik de toenmalige Belgische bonbondscoach Roland Vergeylen. Deze geleerde man sprak over hoe coaches met elkaar om zouden moeten gaan en probeerde zijn gehoor mee te laten denken. Ik bedenk pas vandaag dat ik me niet deontologisch gedragen heb, als coach. De aanleiding voor deze gedachte is de leuke samenwerking met Bill Pijl.
Op de een of andere manier schijn ik me tegen andere coaches te moeten afzetten. Tegenwoordig is dat tegen Boot. Ik vind dat hij niet goed bezig is en zeg dat te pas en te onpas. Vroeger vrat ik Boot en zette me af tegen Bill, die wel eens een zone liet spelen, wat in mijn ogen helemaal fout was.
Onzin, natuurlijk. Het helpt je denken, als je het ergens niet mee eens bent, maar Bill is hartstikke OK. Natuurlijk zijn er verschillen in benadering, maar de overeenkomsten zijn veel talrijker en belangrijker. Dat weet ik allang, maar in de voorbereiding op onze gezamenlijke lessen bij de trainer B cursus, wordt het eens te meer duidelijk: zo blijken we bijvoorbeeld allebei de inzichten van Paye en Harkins (amerikaanse coach-schrijvers) zeer te waarderen.
En gek, wat me misschien nog wel het meest voor hem inneemt, is een andere overeenkomst: Allebei plakken we de papieren stofomslag van onze gebonden boeken, netjes op de kaft. Waar heb je je dan vroeger zo druk over gemaakt?
Ik ga me gewoon niet meer afzetten. Ook niet meer tegen Boot. Beter voor m'n hart. Ik denk het mijne ervan en doe mijn voordeel ermee. Ik neem ook bij andere coaches maar aan, dat we het eigenlijk grotendeels eens zijn. We love this game!
Ergens in een grijs verleden, op weg naar nu, ontmoette ik de toenmalige Belgische bonbondscoach Roland Vergeylen. Deze geleerde man sprak over hoe coaches met elkaar om zouden moeten gaan en probeerde zijn gehoor mee te laten denken. Ik bedenk pas vandaag dat ik me niet deontologisch gedragen heb, als coach. De aanleiding voor deze gedachte is de leuke samenwerking met Bill Pijl.
Op de een of andere manier schijn ik me tegen andere coaches te moeten afzetten. Tegenwoordig is dat tegen Boot. Ik vind dat hij niet goed bezig is en zeg dat te pas en te onpas. Vroeger vrat ik Boot en zette me af tegen Bill, die wel eens een zone liet spelen, wat in mijn ogen helemaal fout was.
Onzin, natuurlijk. Het helpt je denken, als je het ergens niet mee eens bent, maar Bill is hartstikke OK. Natuurlijk zijn er verschillen in benadering, maar de overeenkomsten zijn veel talrijker en belangrijker. Dat weet ik allang, maar in de voorbereiding op onze gezamenlijke lessen bij de trainer B cursus, wordt het eens te meer duidelijk: zo blijken we bijvoorbeeld allebei de inzichten van Paye en Harkins (amerikaanse coach-schrijvers) zeer te waarderen.
En gek, wat me misschien nog wel het meest voor hem inneemt, is een andere overeenkomst: Allebei plakken we de papieren stofomslag van onze gebonden boeken, netjes op de kaft. Waar heb je je dan vroeger zo druk over gemaakt?
Ik ga me gewoon niet meer afzetten. Ook niet meer tegen Boot. Beter voor m'n hart. Ik denk het mijne ervan en doe mijn voordeel ermee. Ik neem ook bij andere coaches maar aan, dat we het eigenlijk grotendeels eens zijn. We love this game!
Abonneren op:
Posts (Atom)