zaterdag, maart 21, 2020

Hard, smart and together

Vandaag is de enige actieve basketballer van ons gezin jarig. Mini gezinsfeestje, gisteravond al.
Dan hebben we het ook in gezinsverband over de onmogelijkheid van sport, de eerste tijd.
Lotte beseft het opeens ook. Van vier keer in de week met haar team aan het werk naar nul. Ze is nu  geen U18 meer en het seizoen, waar we net een mooi eind aan leken te gaan draaien, is afgelopen. Daardoor is ze haar team ook kwijt en dat lijkt voorgoed. Met het besef vloeien de tranen.
Ik hou het ook niet helemaal droog. Het was net ook een beetje mijn team geworden. Maar dat zijn de mannen van uilen 6, uilen 7 en moestasj 3 ook. Ik ben een professional.
De RUG en de Hanze verklaren tot september in elk geval geen "fysieke" bijeenkomsten meer te organiseren. Maar het onderwijs gaat digitaal door. Voor de profs in de teamsport, maar ook voor alle vrijwilligers is er (even? Zo lang?) niks. Auw. Het is mijn werk en ook echt wel mijn passie om sporters te coachen. Maar dat ik nu een echte teamsporter, die me zo na staat, zo geraakt zie worden, is dat anders. Dat brengt het verlies aan activiteiten van deze tijd wel even binnen.

We willen het feit dat het gezin bij elkaar is wel op een leuke manier beleven: Lotte wil toch heel graag een balletje schieten achter het dorpsschooltje en vorige keer dat we dat deden was het echt heel fijn. Maar nu blijf ik, met een dilemma, alleen thuis.
Als professional ben ik bang voor voorbeeldwerking. We hebben met het NOC-NSF afgesproken dat we niets doen in de directe begeleiding en dat alleen alleen sporten is toegestaan. Voor een boel sporten en voor je fitheid kan dat. Voor teamsporters voelt het echter kut. Er is geen I in TEAM en natuurlijk kun je je persoonlijk meesterschap verbeteren om straks weer meer waard te zijn voor je team. Voor de mojo van dat team.....Maar welk team?

Hard, Smart and Together staat op de oude trui die Pelle nu aandoet om te gaan basketballen. De yell van een dierbaar team van vroeger, met de namen van al die toppers op de achterkant. Slim en hard, dat kan -en laten we dat vooral doen -maar het samen, dat in de maatschappij op andere vlakken nu zo'n boost krijgt, staat hier toch wel zwaar onder druk.

Zoals de ouwe volleyballer en sportpsycholoog Hardy Menkehorst het zegt: niet om het trauma dat je beleeft, maar hoe je daar mee omgaat, kan je sterker maken. We zitten er Together in. Voor teamsporters vergt het ook een blik op een groter Samen. En die moet nog even scherper gesteld worden.

Mijn ouwe trui staat ook symbool voor wat er over kan blijven, ook als je niet meer samen aan een directe toekomst kunt werken. Altijd als ik een van de vrouwen op m'n rug tegenkom, is er nog direct een gezamenlijk verleden. Met al die teams van vroeger. Dus wel in touch blijven, graag!






vrijdag, maart 20, 2020

Hoe gaan we door?

Tsja.. Als er een spelletje is waar je elkaar in het gezicht spuugt, is dat het op zich al erg overdraagbare basketball. En omdat we straks ook nog medespelers, tegenstanders, publiek en luisteraars naar ons basketballlatijn over willen hebben.... nu maar even niet.
Vooral een basketballer is ook alleen een mens omdat er andere mensen op de wereld zijn, zoals coach Giorgio en coach Kaj het altijd al zeggen. De sociale sport bij uitstek.. ach wie vertel ik dat?
Maar wat dan? Hoe prep je voor the day after tomorrow?
Sites en goeroes genoeg die de voordoen hoe je je lijf goed kunt houden en he, misschien wel verbeteren. Maar wat doet je hoofd, voor basketball toch het belangrijkste lichaamsdeel, intussen?
De mensen van de trainerscursus kunnen op extra aandacht rekenen, natuurlijk, maar wat doet het voetvolk bij gesloten accomodaties? Zelfs het doorgeven van de kaarten van de  Deliberate Practice Planner is nu niet aan te raden...
Hierbij een brain-training van een paar jaar (12!)geleden, uit ditzelfde blogje. Recycling!
Kleur het verhaal zelf in! Not everybody is a great athlete, but everybody got a brain: Let's use it.

Verder: Alle BB-films kijken en vooral ook oude interviews en documentaires over Russel, Bird, Jordan/Jackson. Over Jackson gesproken.... misschien gek en ik durf het haast niet hardop te zeggen:....... lees een boek? Ssst.. een boek.. Jammer dat Mojo & Murphy helemaal is uitverkocht. Struin door andere oude blogposts, als je wilt.. En anders maar Dick Devenzio: "Stuff a good player should know?" Echte aanrader voor spelers en zij die dat willen worden.
Er is meer.. Basketball & Philosophy? The Physics of Basketball? En vragen stellen aan je coaches, die werkloos thuis zitten en dealen met hun Basketball Jones.... Graag!

Binnenkort een seminar met een internet quiz over BB?








donderdag, januari 23, 2020

Lid van verdienste?

Afbeeldingsresultaat voor morgan Wootten

Tussen alle grote namen en feiten in het basketball-wereldnieuws, viel mijn oog gisteren opeens op een bekende naam uit en grijs verleden. Zoals wel vaker bij namen uit een grijs verleden, was de aanleiding een overlijden. 
Morgan Wootten, oud coach, is overleden op 88 jarige leeftijd. Wat het bijzonder maakt dat er bij zijn verscheiden stil wordt gestaan op NBA.com, is dat hij geen NBA-coach was en ook geen NBA-speler. Wootten is zelfs nooit college-coach geweest; hij was het grootste deel van zijn leven de coach van DeMatha Highschool. Maar het was ook een bijzondere man. En geloof het of niet; Deze man heeft persoonlijk een grote rol gespeeld voor het Groninger Studentenbasketball.

Tegenwoordig vragen ze je zelfs of niet, namens het studentenbasketbal een beroepsopleiding naast je studie wilt doen. Daar is een programma voor, het kan tijdens je training en als je iets wilt weten vraag je het Google of Coachkaj. Als je in de jaren zeventig en tachtig probeerde om trainer te worden, was het wat moeilijker om aan informatie te komen. Er waren trainerscursussen, natuurlijk, maar ook die opleiders waren afhankelijk van een heel miezerig stroompje kennis.

Je had (papieren) boeken uit Amerika, waar je heel lang op moest wachten, een maandelijks gestencild krantje van de Nederlandse Basketball Coaches Associatie (Screen) en als er iets nieuws was, was er natuurlijk de kroeg waar je dat kon delen met je mede-fanaten (het Groninger Coaches Kollektief). We wilden alles weten: Over schieten bijvoorbeeld. Vroeger was het zo, dat je kon schieten of niet. Dat bepaalde ook je rol in het team. Dat een goede schutter een slechte schutter was die was blijven oefenen was wel een mooi idee, maar we zagen dat toch vooral relatief.

Het was heel fijn om te ontdekken dat er ook wat nieuws te halen viel op de jaarlijkse internationale “Recyclage” voor basketball coaches in Brugge. Daar kwamen de beste coaches uit de States het nieuws brengen. Vaak natuurlijk “X&O”-stuff. 
Ook Morgan Wootten kwam daar in 1983, als -toen al- de beroemdste Highschool coach ter wereld. Een gewoon gebleven man, totaal geen allures, volkomen benaderbaar. Hij was opleider, pur sang, diep geïnteresseerd in wat werkte en wat je nodig had als je het spelletje goed wou leren spelen en hij begreep ook domme vragen van beginnende coaches.

Op Wootten’s clinic notes stonden dat jaar geen X&O’s. Hij leverde 1 A viertje met daarop de “TOP TEN Reasons For Bad Jumpshooting” Op nummer 1: the use of the jumpstop. 
Ho wacht: Wait but why…? Niet met een jumpstop? Voor mij was de jumpstop de bread and butter actie van het basketball? 

Heel rustig legde Wootten het nog wel een keer in wat kleiner gezelschap uit, 37 jaar geleden. Het ging in de eerste plaats om balans, zonder veel spierspanning, met een ritme, mooi stil staan, zonder energie kwijt te raken aan de vloer. Hij liet het zelf, een klein beetje houterig, maar hij was dan ook al begin 50… ook even zien.
Het begon te dagen op die mooie zomerdag. Schieten werd van af dat moment van een aanwezige kwaliteit tot een ontwikkelbare vaardigheid. Een belangrijke dag dus voor duizenden studentenbasketballers, die sindsdien door ons laboratorium zijn gegaan. 
Morgan Wootten, een van die vele onzichtbare leden van verdienste, eigenlijk.



PS: Wootten’s latere boek heb ik ooit aan iemand uitgeleend en nog nooit terug gekregen. Wie?


woensdag, december 11, 2019

Sportvoer



Bietensap is uit, Stroepwoffels are in.
De trouwe lezers weten wel dat als iets van de Basketball-hemel de zegen krijgt, dat het dan echt wat voorstelt. 

Nu dus Stropewaffles, nee: de spelling blijft ook in America: Stroopwafels en uitspraak blijft daarom Stroepwoffels. Achttien NBA-teams laten stroepwoffels invliegen om in de energiebehoefte rondom basketball wedstrijden te voorzien. De Olympische successen van Nederland zijn opeens verklaard in de ogen van de sportvolgers.
Gezien het grote effect en het verslavende karakter van deze oerhollandse versnapering ligt mogelijk een toevoeging aan de de dopinglijst ook nog in het verschiet.. En vandaar is het maar een kleine stap naar sportscholen over de hele wereld.

Het betreft hier overigens niet de eerste poging met Stroopwafels te landen in de States. Een eerdere poging is gestrand op het handelsembargo met Cuba. Met Cuba? Ja, de stroop was rietsuikerstroop… 

Overigens kan ik u meedelen dat de Sportfaculteit van de Groninger Universiteit ook hier zijn tijd ver vooruit was. Het geheim van het -voor buitenstaanders- verdachte succes van mijn Groene Uilen mannenteams uit het laatste decennium van de vorige eeuw kunnen we nu dan ook wel prijsgeven: Zorgvuldig gedoseerde rantsoenen stroopwafels onderweg naar de uitwedstrijden. 

Jan Metselaar (2.15m) had er echt altijd twee nodig….

zondag, september 22, 2019

sturen zonder sturen

Ik heb veel ervaring als beroepschauffeur. Veel professionele uren heb ik op het wegdek doorgebracht, onderweg naar en terug van wedstrijden. De coach van het hogere studentenbasketball rijdt meestal zelf. De wereld om? Een paar keer wel. Maar het was even geleden.
Gisteren mocht ik weer eens een paar basketballmeiden transporteren naar een sporthal. Naar Tubbergen nog wel. Er kwam van alles boven, ook al is de Burgemeester Verdegaalhal er niet meer.
Maar het was toch heel anders. Dit keer mocht ik namelijk alleen het stuur van de auto aanraken, ik ging niet als coach mee, maar als stuurouder. Jolly Jumpers U18 won met 89-45 van "ons" HSVB. Ik zag Lotte haar eerste punten en eerste P maken en bijna haar eerste schot blokken in de landelijke competitie, dat deed de vader in me goed.
Maar lieve heer. - ik was de Pancratiuskerk van te voren nog even ingelopen.. for old time sake... herkende er eerlijk gezegd niet veel meer van - maar lieve heer... ik had graag wat meer kracht ontvangen, want wat is dat moeilijk, om stuurloos op de tribune te zitten...

zaterdag, april 13, 2019

Minder internationaal?

Er gaan wel stemmen op om onze Studentenstad wat minder internationaal te maken. Hier is mijn tegenstem:
Ik heb van alle sportieve studenten uit:
Engeland, Ierland, Schotland, Noord Ierland, Wales, België, Denemarken, Noorwegen, zweden, Litouwen, Estland, Letland, Rusland, Wit Rusland, Oekraïne, Bulgarije, Polen, Duitsland, Finland, Oostenrijk, Zwitserland, Tsjechië, Nederland, Slowakije, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal, Griekenland, Servië, Kroatië, Moldavië, Roemenië, Luxemburg, Tadzjikistan, Kirgizië, Zuid Afrika, Algerije, Turkije, Israël, Syrië, Egypte, Kameroen, Vietnam, India, Pakistan, Afghanistan, Brazilië, USA, Canada, Mexico, China, Indonesië, Brazilië, Sri Lanka, Eritrea, Armenië, Marokko, Friesland, Palestina, Iran, Irak, Thailand, Zuid Korea, Mongolië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Malta, Cyprus, Argentinië, Chili, Costa Rica, Suriname,
En de laatste drie toevoegingen aan mijn lijstje:
Slovenië, Columbia en Nepal….
…..heel veel plezier gehad en heb het idee dat zij allemaal wat toevoegen aan het idee van een universiteit. Het woord universum zit daar in. Dank daarvoor.
Wat mij betreft is er nog een half universum te winnen:
Om maar wat te noemen: sporters uit IJsland, Republiek van Noord Macedonië, Venezuela en een heleboel Afrikaanse landen heb ik nog niet mogen ontmoeten. Dat moet nog.
Dus graag niet stoppen met internationalisering. Spaar ze allemaal.
Edit
Spaar ze allemaal.
Dank u.

vrijdag, maart 22, 2019

geschiedenis gemaakt

Maandag 18 maart 2019. De lente is onderweg. Elf studenten, waarvan twee uit Nederland hebben deel uitgemaakt van geschiedenis in wording.
De allereerste cursus 3x3 basketball op de ACLO en op het Sportcentrum van Hanze en Rug.
Ik heb ze daarmee mogen feliciteren en uiteraard toegezegd dat dit feit te zijner tijd op hun diploma zal worden vermeld. Dat wel met de slag om de arm dat daartoe nog aan enkele andere touwtjes getrokken zal moeten worden en dat de juiste Latijnse vertaling ook nog niet helemaal gereed is.

Dat uw dienaar trouwens tamelijk vol vuur 3x3 basketball staat te doceren, had ik zelf trouwens tot voor kort ook niet voor mogelijk gehouden. Hele volksstammen die in het verleden in dit zelfde gebouw hebben rondgerend, zullen mijn sardonisch gelach, dat opklonk als ze mij vroegen: "OK, coach, 3 tegen 3. Half court of full court?" nog wel in de oren hebben. Ik beschouw basketball (nog steeds) als een full court activiteit en zag de kansen voor spelers in ontwikkeling vooral liggen in rennen als basis-filosofie.

Maar 3x3 als sport is anders. Ik zie nu ook de schoonheid van de beperkte ruimte en het beperkte aantal spelers. Het is niet langer een vereenvoudiging van het spel, maar iets heel nieuws. En waar beachvolleybal al bijna niet meer te combineren is met de 6-6 versie en een eigen bestaansrecht heeft opgebouwd, gaat Streetball, 3x3, die kant ook op. Het feit dat het vanaf 2020 Tokio ook echt Olympisch wordt, is daar het zoveelste bewijs van.

Het is ook aantrekkelijk, veel harder en snel, door iets andere regels en een verkorte shotclock. De verhouding in waarde tussen afstandsschoten en die van binnen de halve cirkel is anders, de telling daarmee ook en het is een filosofisch interessante mix van event - en time-related spel geworden. (het gaat op tijd, maar kan ook op 21 beëindigd worden) En dan wordt het ook nog eens vooral in toernooivorm georganiseerd wat het ook voor bepaalde gestresste studenten uit de verplichting van elke week opdraven trekt.

Totaal iets nieuws dus. Of dat wil het in elk geval lijken. Vandaar ook de nieuwe bal. Opvallend in kleur en vorm. Geschikt voor mannen en vrouwen door het gewicht van een zeventje met de maat van een zesje te verbinden, een lekkere grip door flinke groeven. Daar kunnen heel nieuwe dingen mee..



Op 22 april, tweede Paasdag de grote noordelijke 3x3 Challenge op ons eigen ouwe Sportcentrum.
Ik ben niet af van 5x5 maar wel om. Nu u nog. En een latijnse tekst voor op de bul?
Participem pala canestris triumviralis in via? Thierry?