zondag, september 22, 2019

sturen zonder sturen

Ik heb veel ervaring als beroepschauffeur. Veel professionele uren heb ik op het wegdek doorgebracht, onderweg naar en terug van wedstrijden. De coach van het hogere studentenbasketball rijdt meestal zelf. De wereld om? Een paar keer wel. Maar het was even geleden.
Gisteren mocht ik weer eens een paar basketballmeiden transporteren naar een sporthal. Naar Tubbergen nog wel. Er kwam van alles boven, ook al is de Burgemeester Verdegaalhal er niet meer.
Maar het was toch heel anders. Dit keer mocht ik namelijk alleen het stuur van de auto aanraken, ik ging niet als coach mee, maar als stuurouder. Jolly Jumpers U18 won met 89-45 van "ons" HSVB. Ik zag Lotte haar eerste punten en eerste P maken en bijna haar eerste schot blokken in de landelijke competitie, dat deed de vader in me goed.
Maar lieve heer. - ik was de Pancratiuskerk van te voren nog even ingelopen.. for old time sake... herkende er eerlijk gezegd niet veel meer van - maar lieve heer... ik had graag wat meer kracht ontvangen, want wat is dat moeilijk, om stuurloos op de tribune te zitten...

zaterdag, april 13, 2019

Minder internationaal?

Er gaan wel stemmen op om onze Studentenstad wat minder internationaal te maken. Hier is mijn tegenstem:
Ik heb van alle sportieve studenten uit:
Engeland, Ierland, Schotland, Noord Ierland, Wales, België, Denemarken, Noorwegen, zweden, Litouwen, Estland, Letland, Rusland, Wit Rusland, Oekraïne, Bulgarije, Polen, Duitsland, Finland, Oostenrijk, Zwitserland, Tsjechië, Nederland, Slowakije, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal, Griekenland, Servië, Kroatië, Moldavië, Roemenië, Luxemburg, Tadzjikistan, Kirgizië, Zuid Afrika, Algerije, Turkije, Israël, Syrië, Egypte, Kameroen, Vietnam, India, Pakistan, Afghanistan, Brazilië, USA, Canada, Mexico, China, Indonesië, Brazilië, Sri Lanka, Eritrea, Armenië, Marokko, Friesland, Palestina, Iran, Irak, Thailand, Zuid Korea, Mongolië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Malta, Cyprus, Argentinië, Chili, Costa Rica, Suriname,
En de laatste drie toevoegingen aan mijn lijstje:
Slovenië, Columbia en Nepal….
…..heel veel plezier gehad en heb het idee dat zij allemaal wat toevoegen aan het idee van een universiteit. Het woord universum zit daar in. Dank daarvoor.
Wat mij betreft is er nog een half universum te winnen:
Om maar wat te noemen: sporters uit IJsland, Republiek van Noord Macedonië, Venezuela en een heleboel Afrikaanse landen heb ik nog niet mogen ontmoeten. Dat moet nog.
Dus graag niet stoppen met internationalisering. Spaar ze allemaal.
Edit
Spaar ze allemaal.
Dank u.

vrijdag, maart 22, 2019

geschiedenis gemaakt

Maandag 18 maart 2019. De lente is onderweg. Elf studenten, waarvan twee uit Nederland hebben deel uitgemaakt van geschiedenis in wording.
De allereerste cursus 3x3 basketball op de ACLO en op het Sportcentrum van Hanze en Rug.
Ik heb ze daarmee mogen feliciteren en uiteraard toegezegd dat dit feit te zijner tijd op hun diploma zal worden vermeld. Dat wel met de slag om de arm dat daartoe nog aan enkele andere touwtjes getrokken zal moeten worden en dat de juiste Latijnse vertaling ook nog niet helemaal gereed is.

Dat uw dienaar trouwens tamelijk vol vuur 3x3 basketball staat te doceren, had ik zelf trouwens tot voor kort ook niet voor mogelijk gehouden. Hele volksstammen die in het verleden in dit zelfde gebouw hebben rondgerend, zullen mijn sardonisch gelach, dat opklonk als ze mij vroegen: "OK, coach, 3 tegen 3. Half court of full court?" nog wel in de oren hebben. Ik beschouw basketball (nog steeds) als een full court activiteit en zag de kansen voor spelers in ontwikkeling vooral liggen in rennen als basis-filosofie.

Maar 3x3 als sport is anders. Ik zie nu ook de schoonheid van de beperkte ruimte en het beperkte aantal spelers. Het is niet langer een vereenvoudiging van het spel, maar iets heel nieuws. En waar beachvolleybal al bijna niet meer te combineren is met de 6-6 versie en een eigen bestaansrecht heeft opgebouwd, gaat Streetball, 3x3, die kant ook op. Het feit dat het vanaf 2020 Tokio ook echt Olympisch wordt, is daar het zoveelste bewijs van.

Het is ook aantrekkelijk, veel harder en snel, door iets andere regels en een verkorte shotclock. De verhouding in waarde tussen afstandsschoten en die van binnen de halve cirkel is anders, de telling daarmee ook en het is een filosofisch interessante mix van event - en time-related spel geworden. (het gaat op tijd, maar kan ook op 21 beëindigd worden) En dan wordt het ook nog eens vooral in toernooivorm georganiseerd wat het ook voor bepaalde gestresste studenten uit de verplichting van elke week opdraven trekt.

Totaal iets nieuws dus. Of dat wil het in elk geval lijken. Vandaar ook de nieuwe bal. Opvallend in kleur en vorm. Geschikt voor mannen en vrouwen door het gewicht van een zeventje met de maat van een zesje te verbinden, een lekkere grip door flinke groeven. Daar kunnen heel nieuwe dingen mee..



Op 22 april, tweede Paasdag de grote noordelijke 3x3 Challenge op ons eigen ouwe Sportcentrum.
Ik ben niet af van 5x5 maar wel om. Nu u nog. En een latijnse tekst voor op de bul?
Participem pala canestris triumviralis in via? Thierry?

vrijdag, januari 18, 2019

some birds mate for life

.pasted-image.tiff

(Hieronder de tekst bij de nominatie van de gezamenlijke besturen van Uilen en Moestasj in de categorie "belangrijke bijdrage aan de studentensport" want dat vind ik het.)


Students Basketballclub Groene Uilen has been in existence since 1957 and Moestasj (the name is considered to be neologism that combines Motivation and Enthusiasm) came into being after the high and mighty Donar quit being associated with Vindicat and the ACLO in 1976.
The fact that the owls remain green has, on the other hand, to do with the fact they oppose “degreening”, as the initiating process of some (student)groups is called.
Somehow, somewhere Moestasj adopted the pinguïn - black and white-  as its own representative animal.

Both birds have gotten along well through the years and being green or not has not been much of an issue. Owls and penguins have even been known to occasionally produce some offspring.
Since last century there have been talks about merging the nests, but the clubs have always been just friends. Uilen busy carrying the organisational weight of their first teams, that have been performing on the second highest level continuously and Moestasj developing into an exemplary international-friendly meeting place. Busy, successful, different niche…. approaching steps were still made but hey: no sense of urgency.

Until recently when the smaller Moestasj, all of a sudden, suffered some unfortunate governance. A series of unfortunate events - in which even members of the board disappeared - left the club in financial and organisational disarray. A new board was formed by a group of international members, that not only succeeded in keeping the melting ice floe with the penguins afloat, but also - together with the Uilen board, that of course willingly was lending hands-  to quickly take up the project of merging. Now there is something for their resume.

Because there they are: Groene Uilen Moestasj. Still on the highest amateur level, still very international, still with teams in green and in black jerseys, still competing with each other, but now with one, much more efficient board. Birds of a feather..  or shall we call them Friends with Benefits?


(en de Nederlandse versie.. in dit geval een vrije vertaling van eigen hand)



Gevederde vrienden.

Groninger Studentenbasketballclub Groene Uilen bestaat al vanaf 1957 en GSVB Moestasj (de naam is een samentrekking van motivatie en enthousiasme..) kwam voort uit de resten van voormalig Vindicat sub vereniging Donar in 1976.
Het feit dat de groenheid van de Uilen verwijst naar bewust niet ontgroenen is de laatste jaren geen punt van wrijving meer. Moestasj heeft ergens onderweg de Pinguin gekozen als gevederde tegenhanger van de grote broer/zus en de vogels kunnen over het algemeen prima door een deur.
Er zijn zelfs gemengde kuikens uit de verbroedering voortgekomen maar echt samen een nest bouwen, waar al sinds eind vorige eeuw hardop aan werd gedacht, is er nooit van gekomen.
Uilen was druk bezig de topteams op het hoogste amateurniveau in de baan te houden en Moestasj ontwikkelde zich ondertussen tot een voorbeeldige broedplaats voor internationale integratie.
Ze waren druk bezig in hun eigen niche, allebei redelijk succesvol, er leek nooit een noodzaak voor een verdere toenadering.

Tot een paar seizoenen geleden, toen er opeens bij Moestasj een paar bestuurlijke ongelukjes achter elkaar - met als dieptepunt totale onbereikbaarheid van een deel van het bestuur- leidde tot flinke bestuurlijke en financiële problemen. Op dit dieptepunt werd een totaal internationaal bestuur gevormd dat de taak kreeg om het smeltende ijsvlot te redden. Niet alleen daarin is het geslaagd, met dankbare hulp van de Uilen, maar zelfs zagen de bestuurders kans het vastgelopen fusie proces weer snel vlot te trekken. Echt iets wat alle betrokkenen op hun CV kunnen bijschrijven.

Want daar staat nu een nieuwe, grotere en inmiddels al weer gegroeide vereniging: Groene Uilen Moestasj. Nog steeds niet weg te denken van het een na hoogste niveau, nog steeds een prettige landingsplaats voor internationals, nog steeds met team in groen en teams in zwart, nog altijd hevig in competitie met elkaar maar nu met éen efficiënter bestuur. Gevederde vrienden… en soms een beetje meer.

vrijdag, november 16, 2018

if you can shoot...

Afbeeldingsresultaat voor shoot hoops not people
"Je hebt schieters en schutters, schaiterds en scorers".
De quote is van Marten Scheepstra, jarenlang mijn collega bij het SC en hij viel voor het eerst in discussiegroep "het Gronings Coaches Kollektief" waar we heel tevreden over onszelf waren als we dit soort dingen hadden bedacht.
Daarmee duiden we, achteraf, aan dat schieten vooral iets mentaals was en iets wat je kon of niet; de techniek namen we een beetje op de koop toe. Schieten deden we met één hand, passen met twee, zover waren we wel, eind jaren zeventig.. Toen vonden we al wel vreemd, dat spelers bij Bill Pijl wel merkbaar beter gingen schieten... Omdat die geen tijd aan verdedigen besteedde, zeiden we dan maar.
Er waren nog geen instructievideo's en was nog geen bewegingswetenschap en op de ALO deden ze alleen maar aan turnen. In de jaren tachtig doken voor het eerst gespecialiseerde shootingcoaches op. Dat was een eyeopener. Basketball nam qua kennis in trainingsleer opeens een vlucht. Begrippen als ergonomie en plyometrie kwamen voor het eerst op en we gingen van een fixed- naar een growth-mindset. Schieten kon je leren en gewoon door te weten wat voor jou essentieel was en het veel te doen. Bill wist dat vroeger al en hij zei ook altijd: "If you can shoot, you can play." Ook Jan Janbroers, een andere grondlegger van het moderne basketball in Nederland wist dat: "een goede schutter is een slechte schutter die bleef oefenenen". Ook dat heb ik sindsdien al heel vaak herhaald in individuele stukjes training of, inderdaad, op "Het Schotuur".
Het Studenten-schotuur, steevast op vrijdag, werd vanaf de vroege tachtiger jaren het laboratorium voor onderzoekers van schottechniek.  (jarenlang in een piepklein zaaltje met maar een kleedkamer in de binnenstad, met een aanzienlijk hogere opkomst na donderdagse borrels, als mensen elkaar overtuigden dat gemengd douchen erg charmant was..) Jarenlang hadden we de hele HG-hal met 12 baskets tot onze beschikking en de laatste jaren was het laboratorium gesloten wegens personeels- en ruimtegebrek. Een pijnlijk gemis.
Het Schotuur is weer een beetje open, beperkt in tijd en zaalruimte, maar de bovenstaande quotes rollen weer over de vloer. Old school?
Van de bedenkers van de "Beroemde Grote Woorden" is alleen Marten nog onder ons maar de benadering van schieten als een fusion van mikken, mentaal, ontspannen, boog, voetenwerk, ergonomie en ritme en niet in de laatste plaats: oefenen, is springlevend.


maandag, oktober 15, 2018

Tex de ideale

Hoe ziet de ideale assistentcoach eruit? Is dat een aanstormend trainerstalent? Is het iemand die alleen de pilonnen neerzet en de stopwatch vasthoudt? Is het Dick Advocaat? Of is het je schoonvader? Op elk potje past een dekseltje.

Omdat bij de ACLO verenigingen het format van de "verenigingstrainer" - zeg maar een studentassistent zonder vergoeding, een medestudent die ook geen gebruik kan maken van ondersteuning uit het profileringsfonds- de standaard manier van begeleiden is geworden, doet zich voor de vaste sportleiders het fenomeen voor dat zij op veel plekken ook in de rol van assistent zijn gemanoeuvreerd. Tijd om ons te bezinnen op onze rol en om om ons heen te kijken naar rolmodellen.

De vader aller assistentcoaches is vorige week overleden. 96 jaar jong en nog maar een jaar of tien met pensioen. Tex Winter was jarenlang de vaste "schoonvader" van Phil Jackson. Ik ken hem niet anders dan als die oude man, die voormalige hoofdcoach, die dat allemaal geprobeerd had en gemerkt had dat dat niet zijn ding was. Klaar. En die zich nu heerlijk voelde als hij het idee had dat hij iets wezenlijks kon bijdragen aan iets moois. En dat kon hij. Hij drukte een belangrijk stempel op alle kampioenschappen van de Chicago Bulls en van de Lakers. Hij leefde echte de rol van vraagbaak en hoofdverantwoordelijke voor alle aspecten van de aanval, die hijzelf waarschijnlijk als enige ook ten volle doorgrondde. "De Triangle Offense" is het equivalent van het totaalvoetbal in het basketball en het werd de manier waarop de buitenmenselijke superspelers als Jordan, Pippen en Bryant en O'Neal al die andere mannen die met hen in het veld stonden, als nuttige teamgenoten leerden te zien.

Behalve de aanvallende X&O man, was Tex echter ook iemand die het vertrouwen genoot van alle spelers. Zowel van de toppers als van de waterdragers. Waar de de hoofdcoach soms niet helemaal begrepen, konden ze dan even van man tot man praten met de oude baas. Daar heb je het weer. Zo'n oudere man met enige ervaring in de omgang met datgene wat je liefhebt maar waarvan het zo moeilijk is echt hoogte te krijgen. Dus inderdaad. Rolmodel analyse wijst het uit: De ideale assistent is je schoonvader...

CBS over Tex Winter, 10 oktober 2018

zaterdag, september 22, 2018

van dingen die kapot gaan

In de sport gaat wel eens iets kapot. Dan gaat de motor van onze economie draaien.
En niet alleen die van de economie, ook de creativiteit vaart wel bij dingen die stuk gaan. Sommige dingen vragen er ook om, eigenlijk..
Als één van onze zes baskets in het WAS stuk gaat, is er meteen krapte in het rooster. De problematiek is iets van ons allen. Bestuur komt met slimme, aangepaste roosters Trainers moeten in overleg over de oefeningen die ze doen, planning wordt een beetje anders maar de vindingrijkheid wint het daar toch altijd van het tempo van de vervanging. En ook op technisch gebied gaat deze malheur weer leiden tot slimme, preventieve maatregelen, mogen we hopen.....
Kijk, als ik dit na een paar weken zo rustig opschrijf, staat het er al weer heel anders....

Dan bij squash. Daar ook wel eens wat frustratie. Als de squashers in het UK-stuk over billen niet eens genoemd worden, is ook daar de verontwaardiging collectief. Natuurlijk winnen squashers zo'n vergelijking... Maar ook daar vragen sommige dingen er gewoon om - al is daar vaak het ongemak persoonlijk: in een uiterste, tikkeltje te wilde poging om positie te verwerven of de bal nog te halen sneuvelt er nog wel eens een racket. "Due to the nature of the game of squash, this racket is not guaranteed against breakage", stond er vroeger echt letterlijk op mijn eigen racket. (het lijkt me niet nodig om te zeggen dat ik dit racket niet meer kan laten zien om de waarheid van deze bewering aan te tonen.... )

- Overigens, om nu te zeggen dat ambtenaren bij de RUG maar slordig met de belastinggelden omgaan: nee hoor. In mijn ruim 25 jaar als docent squash is bij mij in de beginnerscursus nog nooit (voor eventuele lezers van DAG die erg van cijfertjes houden; 0 keer) een racket gebroken. En dat is een racketrecord dat ik graag staande hou. -

Om een lang verhaal kort te maken en om weer terug te keren bij de creativiteit: Gebroken rackets blijken weer aanleiding te zijn voor interessante projecten. Zo bouwden een paar Squadraatleden een eigen "Troon van het Noorden". Te bezichtigen op het Sportcentrum. En als je het heel lief vraagt.....