donderdag, januari 23, 2020

Lid van verdienste?

Afbeeldingsresultaat voor morgan Wootten

Tussen alle grote namen en feiten in het basketball-wereldnieuws, viel mijn oog gisteren opeens op een bekende naam uit en grijs verleden. Zoals wel vaker bij namen uit een grijs verleden, was de aanleiding een overlijden. 
Morgan Wootten, oud coach, is overleden op 88 jarige leeftijd. Wat het bijzonder maakt dat er bij zijn verscheiden stil wordt gestaan op NBA.com, is dat hij geen NBA-coach was en ook geen NBA-speler. Wootten is zelfs nooit college-coach geweest; hij was het grootste deel van zijn leven de coach van DeMatha Highschool. Maar het was ook een bijzondere man. En geloof het of niet; Deze man heeft persoonlijk een grote rol gespeeld voor het Groninger Studentenbasketball.

Tegenwoordig vragen ze je zelfs of niet, namens het studentenbasketbal een beroepsopleiding naast je studie wilt doen. Daar is een programma voor, het kan tijdens je training en als je iets wilt weten vraag je het Google of Coachkaj. Als je in de jaren zeventig en tachtig probeerde om trainer te worden, was het wat moeilijker om aan informatie te komen. Er waren trainerscursussen, natuurlijk, maar ook die opleiders waren afhankelijk van een heel miezerig stroompje kennis.

Je had (papieren) boeken uit Amerika, waar je heel lang op moest wachten, een maandelijks gestencild krantje van de Nederlandse Basketball Coaches Associatie (Screen) en als er iets nieuws was, was er natuurlijk de kroeg waar je dat kon delen met je mede-fanaten (het Groninger Coaches Kollektief). We wilden alles weten: Over schieten bijvoorbeeld. Vroeger was het zo, dat je kon schieten of niet. Dat bepaalde ook je rol in het team. Dat een goede schutter een slechte schutter was die was blijven oefenen was wel een mooi idee, maar we zagen dat toch vooral relatief.

Het was heel fijn om te ontdekken dat er ook wat nieuws te halen viel op de jaarlijkse internationale “Recyclage” voor basketball coaches in Brugge. Daar kwamen de beste coaches uit de States het nieuws brengen. Vaak natuurlijk “X&O”-stuff. 
Ook Morgan Wootten kwam daar in 1983, als -toen al- de beroemdste Highschool coach ter wereld. Een gewoon gebleven man, totaal geen allures, volkomen benaderbaar. Hij was opleider, pur sang, diep geïnteresseerd in wat werkte en wat je nodig had als je het spelletje goed wou leren spelen en hij begreep ook domme vragen van beginnende coaches.

Op Wootten’s clinic notes stonden dat jaar geen X&O’s. Hij leverde 1 A viertje met daarop de “TOP TEN Reasons For Bad Jumpshooting” Op nummer 1: the use of the jumpstop. 
Ho wacht: Wait but why…? Niet met een jumpstop? Voor mij was de jumpstop de bread and butter actie van het basketball? 

Heel rustig legde Wootten het nog wel een keer in wat kleiner gezelschap uit, 37 jaar geleden. Het ging in de eerste plaats om balans, zonder veel spierspanning, met een ritme, mooi stil staan, zonder energie kwijt te raken aan de vloer. Hij liet het zelf, een klein beetje houterig, maar hij was dan ook al begin 50… ook even zien.
Het begon te dagen op die mooie zomerdag. Schieten werd van af dat moment van een aanwezige kwaliteit tot een ontwikkelbare vaardigheid. Een belangrijke dag dus voor duizenden studentenbasketballers, die sindsdien door ons laboratorium zijn gegaan. 
Morgan Wootten, een van die vele onzichtbare leden van verdienste, eigenlijk.



PS: Wootten’s latere boek heb ik ooit aan iemand uitgeleend en nog nooit terug gekregen. Wie?


woensdag, december 11, 2019

Sportvoer



Bietensap is uit, Stroepwoffels are in.
De trouwe lezers weten wel dat als iets van de Basketball-hemel de zegen krijgt, dat het dan echt wat voorstelt. 

Nu dus Stropewaffles, nee: de spelling blijft ook in America: Stroopwafels en uitspraak blijft daarom Stroepwoffels. Achttien NBA-teams laten stroepwoffels invliegen om in de energiebehoefte rondom basketball wedstrijden te voorzien. De Olympische successen van Nederland zijn opeens verklaard in de ogen van de sportvolgers.
Gezien het grote effect en het verslavende karakter van deze oerhollandse versnapering ligt mogelijk een toevoeging aan de de dopinglijst ook nog in het verschiet.. En vandaar is het maar een kleine stap naar sportscholen over de hele wereld.

Het betreft hier overigens niet de eerste poging met Stroopwafels te landen in de States. Een eerdere poging is gestrand op het handelsembargo met Cuba. Met Cuba? Ja, de stroop was rietsuikerstroop… 

Overigens kan ik u meedelen dat de Sportfaculteit van de Groninger Universiteit ook hier zijn tijd ver vooruit was. Het geheim van het -voor buitenstaanders- verdachte succes van mijn Groene Uilen mannenteams uit het laatste decennium van de vorige eeuw kunnen we nu dan ook wel prijsgeven: Zorgvuldig gedoseerde rantsoenen stroopwafels onderweg naar de uitwedstrijden. 

Jan Metselaar (2.15m) had er echt altijd twee nodig….

zondag, september 22, 2019

sturen zonder sturen

Ik heb veel ervaring als beroepschauffeur. Veel professionele uren heb ik op het wegdek doorgebracht, onderweg naar en terug van wedstrijden. De coach van het hogere studentenbasketball rijdt meestal zelf. De wereld om? Een paar keer wel. Maar het was even geleden.
Gisteren mocht ik weer eens een paar basketballmeiden transporteren naar een sporthal. Naar Tubbergen nog wel. Er kwam van alles boven, ook al is de Burgemeester Verdegaalhal er niet meer.
Maar het was toch heel anders. Dit keer mocht ik namelijk alleen het stuur van de auto aanraken, ik ging niet als coach mee, maar als stuurouder. Jolly Jumpers U18 won met 89-45 van "ons" HSVB. Ik zag Lotte haar eerste punten en eerste P maken en bijna haar eerste schot blokken in de landelijke competitie, dat deed de vader in me goed.
Maar lieve heer. - ik was de Pancratiuskerk van te voren nog even ingelopen.. for old time sake... herkende er eerlijk gezegd niet veel meer van - maar lieve heer... ik had graag wat meer kracht ontvangen, want wat is dat moeilijk, om stuurloos op de tribune te zitten...

zaterdag, april 13, 2019

Minder internationaal?

Er gaan wel stemmen op om onze Studentenstad wat minder internationaal te maken. Hier is mijn tegenstem:
Ik heb van alle sportieve studenten uit:
Engeland, Ierland, Schotland, Noord Ierland, Wales, België, Denemarken, Noorwegen, zweden, Litouwen, Estland, Letland, Rusland, Wit Rusland, Oekraïne, Bulgarije, Polen, Duitsland, Finland, Oostenrijk, Zwitserland, Tsjechië, Nederland, Slowakije, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal, Griekenland, Servië, Kroatië, Moldavië, Roemenië, Luxemburg, Tadzjikistan, Kirgizië, Zuid Afrika, Algerije, Turkije, Israël, Syrië, Egypte, Kameroen, Vietnam, India, Pakistan, Afghanistan, Brazilië, USA, Canada, Mexico, China, Indonesië, Brazilië, Sri Lanka, Eritrea, Armenië, Marokko, Friesland, Palestina, Iran, Irak, Thailand, Zuid Korea, Mongolië, Japan, Australië, Nieuw Zeeland, Malta, Cyprus, Argentinië, Chili, Costa Rica, Suriname,
En de laatste drie toevoegingen aan mijn lijstje:
Slovenië, Columbia en Nepal….
…..heel veel plezier gehad en heb het idee dat zij allemaal wat toevoegen aan het idee van een universiteit. Het woord universum zit daar in. Dank daarvoor.
Wat mij betreft is er nog een half universum te winnen:
Om maar wat te noemen: sporters uit IJsland, Republiek van Noord Macedonië, Venezuela en een heleboel Afrikaanse landen heb ik nog niet mogen ontmoeten. Dat moet nog.
Dus graag niet stoppen met internationalisering. Spaar ze allemaal.
Edit
Spaar ze allemaal.
Dank u.

vrijdag, maart 22, 2019

geschiedenis gemaakt

Maandag 18 maart 2019. De lente is onderweg. Elf studenten, waarvan twee uit Nederland hebben deel uitgemaakt van geschiedenis in wording.
De allereerste cursus 3x3 basketball op de ACLO en op het Sportcentrum van Hanze en Rug.
Ik heb ze daarmee mogen feliciteren en uiteraard toegezegd dat dit feit te zijner tijd op hun diploma zal worden vermeld. Dat wel met de slag om de arm dat daartoe nog aan enkele andere touwtjes getrokken zal moeten worden en dat de juiste Latijnse vertaling ook nog niet helemaal gereed is.

Dat uw dienaar trouwens tamelijk vol vuur 3x3 basketball staat te doceren, had ik zelf trouwens tot voor kort ook niet voor mogelijk gehouden. Hele volksstammen die in het verleden in dit zelfde gebouw hebben rondgerend, zullen mijn sardonisch gelach, dat opklonk als ze mij vroegen: "OK, coach, 3 tegen 3. Half court of full court?" nog wel in de oren hebben. Ik beschouw basketball (nog steeds) als een full court activiteit en zag de kansen voor spelers in ontwikkeling vooral liggen in rennen als basis-filosofie.

Maar 3x3 als sport is anders. Ik zie nu ook de schoonheid van de beperkte ruimte en het beperkte aantal spelers. Het is niet langer een vereenvoudiging van het spel, maar iets heel nieuws. En waar beachvolleybal al bijna niet meer te combineren is met de 6-6 versie en een eigen bestaansrecht heeft opgebouwd, gaat Streetball, 3x3, die kant ook op. Het feit dat het vanaf 2020 Tokio ook echt Olympisch wordt, is daar het zoveelste bewijs van.

Het is ook aantrekkelijk, veel harder en snel, door iets andere regels en een verkorte shotclock. De verhouding in waarde tussen afstandsschoten en die van binnen de halve cirkel is anders, de telling daarmee ook en het is een filosofisch interessante mix van event - en time-related spel geworden. (het gaat op tijd, maar kan ook op 21 beëindigd worden) En dan wordt het ook nog eens vooral in toernooivorm georganiseerd wat het ook voor bepaalde gestresste studenten uit de verplichting van elke week opdraven trekt.

Totaal iets nieuws dus. Of dat wil het in elk geval lijken. Vandaar ook de nieuwe bal. Opvallend in kleur en vorm. Geschikt voor mannen en vrouwen door het gewicht van een zeventje met de maat van een zesje te verbinden, een lekkere grip door flinke groeven. Daar kunnen heel nieuwe dingen mee..



Op 22 april, tweede Paasdag de grote noordelijke 3x3 Challenge op ons eigen ouwe Sportcentrum.
Ik ben niet af van 5x5 maar wel om. Nu u nog. En een latijnse tekst voor op de bul?
Participem pala canestris triumviralis in via? Thierry?

vrijdag, januari 18, 2019

some birds mate for life

.pasted-image.tiff

(Hieronder de tekst bij de nominatie van de gezamenlijke besturen van Uilen en Moestasj in de categorie "belangrijke bijdrage aan de studentensport" want dat vind ik het.)


Students Basketballclub Groene Uilen has been in existence since 1957 and Moestasj (the name is considered to be neologism that combines Motivation and Enthusiasm) came into being after the high and mighty Donar quit being associated with Vindicat and the ACLO in 1976.
The fact that the owls remain green has, on the other hand, to do with the fact they oppose “degreening”, as the initiating process of some (student)groups is called.
Somehow, somewhere Moestasj adopted the pinguïn - black and white-  as its own representative animal.

Both birds have gotten along well through the years and being green or not has not been much of an issue. Owls and penguins have even been known to occasionally produce some offspring.
Since last century there have been talks about merging the nests, but the clubs have always been just friends. Uilen busy carrying the organisational weight of their first teams, that have been performing on the second highest level continuously and Moestasj developing into an exemplary international-friendly meeting place. Busy, successful, different niche…. approaching steps were still made but hey: no sense of urgency.

Until recently when the smaller Moestasj, all of a sudden, suffered some unfortunate governance. A series of unfortunate events - in which even members of the board disappeared - left the club in financial and organisational disarray. A new board was formed by a group of international members, that not only succeeded in keeping the melting ice floe with the penguins afloat, but also - together with the Uilen board, that of course willingly was lending hands-  to quickly take up the project of merging. Now there is something for their resume.

Because there they are: Groene Uilen Moestasj. Still on the highest amateur level, still very international, still with teams in green and in black jerseys, still competing with each other, but now with one, much more efficient board. Birds of a feather..  or shall we call them Friends with Benefits?


(en de Nederlandse versie.. in dit geval een vrije vertaling van eigen hand)



Gevederde vrienden.

Groninger Studentenbasketballclub Groene Uilen bestaat al vanaf 1957 en GSVB Moestasj (de naam is een samentrekking van motivatie en enthousiasme..) kwam voort uit de resten van voormalig Vindicat sub vereniging Donar in 1976.
Het feit dat de groenheid van de Uilen verwijst naar bewust niet ontgroenen is de laatste jaren geen punt van wrijving meer. Moestasj heeft ergens onderweg de Pinguin gekozen als gevederde tegenhanger van de grote broer/zus en de vogels kunnen over het algemeen prima door een deur.
Er zijn zelfs gemengde kuikens uit de verbroedering voortgekomen maar echt samen een nest bouwen, waar al sinds eind vorige eeuw hardop aan werd gedacht, is er nooit van gekomen.
Uilen was druk bezig de topteams op het hoogste amateurniveau in de baan te houden en Moestasj ontwikkelde zich ondertussen tot een voorbeeldige broedplaats voor internationale integratie.
Ze waren druk bezig in hun eigen niche, allebei redelijk succesvol, er leek nooit een noodzaak voor een verdere toenadering.

Tot een paar seizoenen geleden, toen er opeens bij Moestasj een paar bestuurlijke ongelukjes achter elkaar - met als dieptepunt totale onbereikbaarheid van een deel van het bestuur- leidde tot flinke bestuurlijke en financiële problemen. Op dit dieptepunt werd een totaal internationaal bestuur gevormd dat de taak kreeg om het smeltende ijsvlot te redden. Niet alleen daarin is het geslaagd, met dankbare hulp van de Uilen, maar zelfs zagen de bestuurders kans het vastgelopen fusie proces weer snel vlot te trekken. Echt iets wat alle betrokkenen op hun CV kunnen bijschrijven.

Want daar staat nu een nieuwe, grotere en inmiddels al weer gegroeide vereniging: Groene Uilen Moestasj. Nog steeds niet weg te denken van het een na hoogste niveau, nog steeds een prettige landingsplaats voor internationals, nog steeds met team in groen en teams in zwart, nog altijd hevig in competitie met elkaar maar nu met éen efficiënter bestuur. Gevederde vrienden… en soms een beetje meer.

vrijdag, november 16, 2018

if you can shoot...

Afbeeldingsresultaat voor shoot hoops not people
"Je hebt schieters en schutters, schaiterds en scorers".
De quote is van Marten Scheepstra, jarenlang mijn collega bij het SC en hij viel voor het eerst in discussiegroep "het Gronings Coaches Kollektief" waar we heel tevreden over onszelf waren als we dit soort dingen hadden bedacht.
Daarmee duiden we, achteraf, aan dat schieten vooral iets mentaals was en iets wat je kon of niet; de techniek namen we een beetje op de koop toe. Schieten deden we met één hand, passen met twee, zover waren we wel, eind jaren zeventig.. Toen vonden we al wel vreemd, dat spelers bij Bill Pijl wel merkbaar beter gingen schieten... Omdat die geen tijd aan verdedigen besteedde, zeiden we dan maar.
Er waren nog geen instructievideo's en was nog geen bewegingswetenschap en op de ALO deden ze alleen maar aan turnen. In de jaren tachtig doken voor het eerst gespecialiseerde shootingcoaches op. Dat was een eyeopener. Basketball nam qua kennis in trainingsleer opeens een vlucht. Begrippen als ergonomie en plyometrie kwamen voor het eerst op en we gingen van een fixed- naar een growth-mindset. Schieten kon je leren en gewoon door te weten wat voor jou essentieel was en het veel te doen. Bill wist dat vroeger al en hij zei ook altijd: "If you can shoot, you can play." Ook Jan Janbroers, een andere grondlegger van het moderne basketball in Nederland wist dat: "een goede schutter is een slechte schutter die bleef oefenenen". Ook dat heb ik sindsdien al heel vaak herhaald in individuele stukjes training of, inderdaad, op "Het Schotuur".
Het Studenten-schotuur, steevast op vrijdag, werd vanaf de vroege tachtiger jaren het laboratorium voor onderzoekers van schottechniek.  (jarenlang in een piepklein zaaltje met maar een kleedkamer in de binnenstad, met een aanzienlijk hogere opkomst na donderdagse borrels, als mensen elkaar overtuigden dat gemengd douchen erg charmant was..) Jarenlang hadden we de hele HG-hal met 12 baskets tot onze beschikking en de laatste jaren was het laboratorium gesloten wegens personeels- en ruimtegebrek. Een pijnlijk gemis.
Het Schotuur is weer een beetje open, beperkt in tijd en zaalruimte, maar de bovenstaande quotes rollen weer over de vloer. Old school?
Van de bedenkers van de "Beroemde Grote Woorden" is alleen Marten nog onder ons maar de benadering van schieten als een fusion van mikken, mentaal, ontspannen, boog, voetenwerk, ergonomie en ritme en niet in de laatste plaats: oefenen, is springlevend.