NOU JA!

Nou ja! Daar ging onze anders zo professionele profbasketbal club toch eventjes de mist in. Nee dit gaat niet over een wedstrijd.

Nou ja: Er was wel een wedstrijd maar het ging vooral om het lustrum en iedereen vierde mee. 

Groningse Grootheden als Loorbach en Wallage waren van de partij. De plaatselijke katoenplantage had overwerk gedaan. Feest in Martiniplaza. 

Zelfs het pauzespelletje was extra feestelijk aangekleed. Aangekleed met een extra grote prijs. Een TV. Zal wel niet aangeboden zijn door RTV Hof, maar het idee was duidelijk. Het was ook echt een groot ding, dat midden ook het parcours stond te shinen in een indrukwekkende doos. Ja een parcours, want er was een ware skills-challenge opgetuigd en de aankleding kon je ook verder letterlijk nemen, want extra grote kleding aantrekken hoorde bij het spelletje. Dat dat leuk is, staat of valt met extra kleine deelnemers, overigens. Tot zover gelukt! Die waren heel klein. En er was dus die TV. 

Met TV’s en pauzespelletjes is overigens historisch al wel eens eerder iets vreselijk fout gegaan.

Ik heb in elk geval nog een leemdige herinnering aan die ene keer dat een jongetje eindelijk een keer van de middellijn scoorde, en juichend met de zware, enigszins draagbare zwartwit TV van het veld holde. Die TV had er zo lang op staan te wachten, gewonnen te worden, dat er een vorm van plastic-moeheid in het hengsel was gevaren.. De verbouwereerdheid van de jeugdige winnaar, naast de gebarsten prijs, snijdt me nog altijd door de ziel.

Toch viel die droefenis totaal in het niet bij het gevoel van verslagenheid dat waar te nemen viel temidden van het feestgedruis van die zondag. De deelnemertjes legden het parcours afzonderlijk af. (in het basketballkamp van vroeger deden we dat met twee tegen elkaar en trouwens ook nog met veel te grote schoenen.. maar dat terzijde, als tip voor de volgende keer..) De tijd werd niet meteen bekend gemaakt. De tweede deelnemer was in omvang ietsjes kleiner en daardoor bleef de broek niet hangen. Verder waren de verschillen niet groot, al had ik de indruk dat dit laatste deelnemertje ook nog eens van hand wisselde tijdens het slalom dribbelen, langs die grote prijs. 

Klaar.. Beetje spannend gemaakt, tijd omgeroepen: Eerste deelnemertje was ietsjes sneller en de winnaar!. Hoera, hoera, Kom mee; je hebt de grote glimmende prijs gewonnen!

Aan het andere deelnemertje dacht niemand. Ze stond daar met een hemeltergende beteuterdheid en enig ongeloof, dat niemand ook maar iets zei als “jammer, zeg. Volgende keer beter!” Als er al tegen haar gezegd is, dat ze nu wel van het veld af mocht heb ik dat ook gemist.

Jongens… Nou ja. Dat kan toch niet. Dat zal ze zelf, denk ik, ook gedacht hebben. Maar lieve mensen: het is toch feest? Zorg dat er voor allebei de deelnemers iets is. 

Ik zag het volgende filmscenario: Dit meisje wint nu niet, maar omdat ze het heel leuk vond, gaat ze heel fanatiek aan het trainen en blijkt ze zomaar de toekomstige Grunneger Caitlin Clark te zijn, of nou ja Paige Bueckers, of nou ja, de volgende Laura Cornelius of Kim Jaasma..Heel goed in elk geval. 

Maar nu slaat Basketball de deur wel heel hard tegen haar neus dicht. Misschien gaat ze nu wel op hockey…

Dat nooit, Donar. Hier past een happy ending! Jullie mooie organisatie is vast wel in staat om die beteuterde fan op te sporen. Je koopt een zesje, zet daar alle namen van het hele team op, desnoods ook van Jan Loorbach en gaat die alsnog aan huis bezorgen. Of je doet er een uitnodiging voor een mooi kamp bij.. We kunnen ons niet permitteren dat de volgende Kim (Nou-)Jaasma op hockey gaat.